Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Η μελαχρινή και το Τέτρις....





Ακριβώς εκεί που έλεγα "δε θα βρώ ποτέεεεε γυναίκα" και κλαιγόμουν τώρα βρίσκομαι στη πρωτοφανή περίπτωση να μοιράζω κουπόνια προτεραιότητας...






Ηρεμήστε κορίτσια, I know that you want a piece of me αλλά τι να κάνουμε, λίγο υπομονή!

Ένας ξέφρενος Απρίλης με τη πιανίστρια συνεχίστηκε από ... 10 μέρες ηρεμίας και βαθυστόχαστου λογισμού μέχρι να έρθει η 15 Μάη και να ξεκινήσει η φάση με τη μελαχρινή δρομέα.   .

..Είμασταν σε ένα αγώνα δρόμου κι εκεί που την πείραζα βρεθήκαμε αγκαλιά σε ένα αμάξι να μοιραζόμαστε 8 άτομα 5 θέσεις. Δεν υπήρχε χρόνος, έφευγε το ΚΤΕΛ, έπρεπε να πάμε στο σταθμό 10χλμ μακριά και έπρεπε κάπως να χωρέσουμε όλοι. Την απειλώ ότι αν κάτσει σε μένα δε θα μπορέσω να μη τη χουφτώσω και τη προτρέπω στους ελεύθερους της παρέας που παίρνουν αγκαλιά τους σάκους τους και λένε οτι δε χωράνε. (τι ξενέρωτοι, ουρτ!) Οπότε τελος πάντων κάθεται στα πόδια μου και ξεκινάμε.
Προσπαθεί να μη ρίχνει όλο το βάρος της κι εγώ δε την αγγίζω με τα χέρια.
Της λεώ μια ατάκα σε κάποια στιγμή ότι είμαστε σαν τουβλάκια του τετρις ετσι όπως έχουμε στριμωχτεί και το βρίσκει εξαιρετικό χιούμορ. Ε κάπου εκεί που χαλαρώνει την πιάνω λίγο στα πλευρά σε κάποια στροφή να τη κρατήσω. Με κοιτάζει λοξά χαλαρώνει και στρογγυλοκάθεται πιο καλά στον καβάλο μου που είχε αρχίσει να διαταρασσεται όσο να'ναι με την αδυνατούλα σε στάση "κου πε πε"...



Άνω τελεία με αυτή, χαιρετιόμαστε και μένει εκεί η ιστορία μέχρι που μου λέει κάποια στιγμή από το fb ότι ...έχει τσιμπηθεί και έχει "πάθει" λίγο ενω της εμεινε το χιούμορ μου....
Το επόμενο επεισόδιο με αυτή δεν έχει γραφτεί αλλά το βλέπω να εξελίσσεται αυτή τη βδομάδα που έχω και άδεια...


Τι ζητάτε βρε γυναίκες; Κάποιον να νιώθετε λίγο ασφάλεια, να σας χαρίζει γέλια κι οργασμούς....

Αυτά τα τρία είναι αρκετά...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου