Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Αν ποτέ χωρίσεις έλα να με βρεις

Οι μέρες περνούν στην εταιρία. Το τμήμα κλείνει και από Αύγουστο θα μεταφερθούμε σε άλλα γραφεία του ομίλου. Μας έχουν εξαγγείλει τις νέες θέσεις. ΔΕΝ θα είμαστε στο ίδιο κτήριο. Ούτε καν στην ίδια περιοχή. Είναι κάτι που ψυλιαζόμουν ότι μπορεί να συμβεί. Κάτι που τελικά συμβαίνει.


Μιλήσαμε. Ήρθαμε πιο κοντά. Είπαμε τα δικά μας. Ξέρει πλέον τι αισθάνομαι. Αλλά οι δικές μου υποχρεώσεις είναι φρένο.  Κάποια στιγμή που έλειπαν , ήρθε και μου άφησε ένα μικρό χαρτάκι στο γραφείο. Μια μικρή ζωγραφιά. Όλο τέτοια μου κάνει. Το κάνει με αγάπη το ξέρω, δεν έχει το πάθος που έχω εγώ. Το κάνει από φιλική αγάπη. Και όσο να μη μπορώ να το πιστέψω ότι τα δυο φύλλα μπορούν να είναι φίλοι άνευ συναισθημάτων που υποβόσκουν τελικά θα πρέπει να το χωνέψω.

Κάποια στιγμή εκείνη τη μέρα, πήγα στο γραφείο της. "Σήκω όρθια" τις είπα. "Τι θές" αναρωτήθηκε με πονηρό χαμόγελο αλλά σηκώθηκε. "Βγάλε τα γυαλιά σου" της λέω. "οοοοχι,, δε θα γίνει αυτό που λές", απαντά.  "Βγάλτα, δε θα πάθεις κάτι", ξαναλέω πιο έντονα. "Κακομοίρη μου, μη τυχόν και με φιλήσεις", λέει με απειλή και τα βγάζει. "Ωραία, κλείσε τώρα τα μάτια σου", της λέω και διστακτικά το κάνει πολύ σφιγμένη. Προφανώς φοβόταν ότι θα τη φιλήσω, ότι θα τη κάνω κάτι που δε πρέπει, κάτι που δεν θα ήταν της στιγμής τέλος πάντων. Τότε πλησιάζω, την πιάνω από τους ώμους και της φιλάω τα κλειστά βλέφαρα το ένα μετά το άλλο.

Αυτό ήθελα εκείνη τη στιγμή από εκείνη. Ήταν το επισφράγισμα των συναισθημάτων. Το πιο ρομαντικό φιλί. Γεμάτο αγάπη κι ενδιαφέρον. Χωρίς σάλια. Έμεινε να με κοιτά δαγκώνοντας τα χείλη της. Απομακρύνθηκα και έκλεισα έτσι τη σκηνή χωρίς περισσότερα.


Το ίδιο μεσημέρι μου είπε μεταξύ άλλων "Αν ποτέ χωρίσεις έλα να με βρεις".


...