Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Μια ασσιάτισα σκέτος πειρασμός

Μικρός είχα ερωτευτεί μια ασσιάτισα. Στα 15. Μιλάω φυσικά για μοτοσυκλέτα ασσιάτισα. Μια μικρή enduro suzuki. Διχρονη, και παρόλο που δεν ήταν τόσο εντυπωσιακή όσο τα μεγαλύτερα μοντέλα της εταιρίας, επιανε τα 100 εύκολα, έκανε φασαρία και πήγαινε διαολεμένα σε άσφαλτο αλλά και σε χώμα. Καλύτερα από όλα τα παπάκια ίδιων κυβικών κάνοντας εκπληκτικό ήχο στις 11000 στροφές.

Είχε βέβαια και τα ψεγάδια της. Ας πούμε, ένα από αυτά ήταν ότι κάπνιζε, δηλαδή έκαιγε λάδι για να λειτουργήσει. Φορούσα κι ένα δερμάτινο λοιπόν για να κατεβαίνω στα αγγλικά και με το δίχρονο enduraki έφτανα στο κέντρο για το μάθημα και μύριζα σουβλάκι Ωραίες εποχές. Το πιο ωραίο ήταν ότι ο τύπος που την αγόρασα, ήρθε μετά από δυο χρόνια και μου τη ζήτησε να τη ξανα-αγοράσει πάλι πίσω στα ίδια λεφτά που την πούλησε. Και έτσι κι έγινε. Αφού την είχα χαρεί, καβαλήσει, χορτάσει την έδωσα πίσω. Και όλοι ήταν ευτυχισμένοι. Και οι πωλητές και οι αγοραστές καθώς είχαμε αλλάξει και τους δυο ρόλους με τον αρχικό πωλητή.


Όμως το blog δε πραγματεύεται μοτοσυκλέτες. Αλλά έρωτες, αγάπες, συμπάθειες, αντιπάθεις και κυρίως αμαρτίες.

Να που βρίσκομαι λοιπόν στην 5η δεκαετία μου στο πλανήτη γή και κάτι έχω πάθει πάλι για μια ασσιάτισα. Γυναίκα αυτή τη φορά.  Με κάτι μάτια... παναγιά μου βόηθα!  Και όταν βάφεται ειδικά και βάζει αυτές τις μπλέ σκιές, δε μπορώ να το περιγράψω επακριβώς. Βασικά όπως και να'χει, δε θα μπορούσε ποτέ να το περιγράψω επαρκώς καθώς διαβάζει το blog κάποιες φορές άρα δε μπορώ να τα πω όσο χύμα θα ήθελα καθώς τυχαίνει να είναι ο μόνος άνθρωπος στο πλανήτη που ξέρει τον παράλληλο εγκεφαλικό βίο που διανύω όντας σε ένα συναισθηματικό αδιέξοδο με το άλλο αμόρε, που έχει περιγραφεί αναλυτικά σε προηγούμενες αναρτήσεις.
Τις προάλλες με έπιασα να χαζεύω φωτογραφίες της στο δίκτυο και προχωρούσα και ξεχάστηκα μέχρι που τις είδα όλες τελικά. Ξέρεις πως είναι αυτά. Βλέπεις, σου αρέσει, το σκέφτεσαι, ξαναβλέπεις, το βασανίζεις στο μυαλό σου μέχρι που σου βγαίνει το κακό παιδί και ..θέλεις αυτό που βλέπεις!

Έχει κάτι ρε παιδί μου το βλέμμα της. Μια σοβαρότητα ενώ είναι αστεία και κεφάτη κοπέλα. Μια σιγουριά ενώ φαντάζομαι πως θα έχει τις ανασφάλειες της. Και τέλος μια αποφασιστηκότητα ενώ σίγουρα κάποιες στιγμές θα είναι διχασμένη και αρκετά αναποφάσιστη. Όπως όλοι μας φυσικά.

Για να κλείσω η ασσιάτισα είναι από τις κοπέλες που ευτυχώς (και δυστηχώς μαζί) είναι εκτός εμβέλειας δράσης!

Τι κορίτσι.. Αυτά τα σχιστά μάτια που πολλές φορές κρύβουν κάτι θλιμμένο πίσω τους και μου έρχεται να την πιάσω αγκαλιά...  Κι αυτό το στήθος. Και τα πόδια, νομίζω όλο το σετ μου αρέσει. Και το ντύσιμο και το γενικότερο στυλ της. Παρόλο που έχω την εντύπωση ότι δεν είναι απόλυτα ευχαριστημένη με το σώμα της εγώ τη βρίσκω εξαίσια...   Αααααχ! Το ήξερα ότι κάποτε θα πάθω κάτι για μια ανατολίτισσα. Απλά δεν ήξερα πότε!!!

Καλησπέρα αμαρτολόφατσες!




Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Blank. Κενό.

Κενό.

Τα συναισθήματα για εκείνη στέρεψαν. Σαν να ήταν σε μια κανάτα που άδειασε κάποιος επιτηδευμένα και τελικά εξατμίστηκαν κι αυτά από το πάτωμα.  Αυτούς τους μήνες που τα ένιωθα όλα τόσο έντονα, έζησα, όχι μαζί της αλλά μόνος, μια πολύ έντονη συναισθηματική περίοδο.

Δε πειράζει. Ωραία ήταν. Ωραία ανάμνηση. Μια ωραία περίοδος γεμάτη εντάσεις και πόθους.

Τώρα νιώθω σαν μμμ... πως να το πω. Πως είναι ένας σκύλος που έχει μάθει να ζει αλυσοδεμένος και όταν του βγάζεις την αλυσίδα και του λες φύγε, σε κοιτάζει σα χαμένος? Κάπως έτσι!

Αυτή η δέσμευση ρε παιδί μου με κάποιον, η εγκεφαλική δέσμευση, είναι ανεξήγητη. Η απώλεια της έχει φέρει ένα  κενό. Ένα μεγάλο πλατύ κενό που δεν έχω συνηθίσει.

Αρκετά όμως με αυτά. Πάω να πάρω το τραμ και θα κατέβω να δω τη θάλασσα σήμερα. Γλάρους, πουλιά, αεράκι, κάτι να αλλάξει τόνο η μέρα.

φιλιά αμαρτωλόφατσες

;-)



Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Μαθαίνεις πως ήταν να πονάς τους άλλους όταν σε πονούν κι εσένα

Τελικά αυτή η γυναίκα θα με εκπαιδεύσει στο τέλος να είμαι ένας καλύτερος άνθρωπος. Με το να μου λέει ψέμματα ενώ ξέρω την αλήθεια μου φέρνει στο νου τις δικές μου στιγμές που είπα σε κοντινούς ανθρώπους μου ψέμματα και πλήγωσα. Τώρα καταλαβαίνω πόσο πονούν τα ψέμματα.

Προς το μεσημέρι χτες βγήκε από την εταιρία για να αφήσει το αμάξι στο πλυντήριο υποτίθεται. Ενώ στη πραγματικότητα  υποψιαζόμουν ότι θα βρισκόταν με τον τύπο, τον γνωστό παντρεμένο τύπο που δε λέει να φύγει από τη ζωή της καθώς κι εκείνη δε λέει να ξεχάσει φυσικά και σε κάθε ευκαιρία συναντιούνται, τα λένε, μιλάνε, chattάρουν όλο το πρωί από τα κινητά. Ηλίου φαεινότερο ότι γράφετε ένα ακόμη sequel της ίδιας ιστορίας τις ώρες αυτές.

Μωρέ δε με νοιάζει, με γεια της με χαρά της! Μακάρι να τα βρουν και να είναι μαζί και να είναι όλα καλά, τέλεια και χρυσά. Τα ψέμματα με ενοχλούν.  Αυτό είναι που δε μπορώ. Ένα ακόμη ψέμα. Γιατί πέρα από το δικό μου κόλλημα για εκείνη, που οκ με τρώει που δε την έχω, είμαστε και θέλω να μείνουμε και φίλοι. Όσο φίλοι είναι δυο του αντιθέτου φύλλου φυσικά. Να πόσο φίλοι. Ο ένας ερωτεύεται και η φιλία βρίσκεται σε κρίση.

Φταίω κι εγώ όμως. Κι εγώ δε σταματάω να κάνω το ντετέκτιβ. Δεν έκανα τίποτα ιδιαίτερο, απλά μόλις σχόλασα κι εκείνη είχε δηλώσει ότι πάει το αμάξι για πλύσιμο (το αμάξι παραμένει άπλυτο εντωμεταξύ ε?)  πήρα το αμάξι μου κι έκανα μια γύρα στα γύρω τετράγωνα. Και πέρασα από το σημείο που θα πήγαινα κι εγώ αν κρυφοσυναντούσα κάποια. Που αλλού; Στο πλησιέστερο πάρκο φυσικά.

Και πάνω που είχα πειστεί ότι είναι φαντασιουργήματα οι σκέψεις μου, στρίβω σε ένα στενό από τη πίσω πλευρά του πάρκου. Εκείνος μόλις έφευγε με τη μοτοσικλέτα σε ένα στενό, εκείνη στη θέση του οδηγού στο αμάξι της, κι εγώ έψαχνα στενό να στρίψω πριν με αντιληφθεί. Δεν υπήρχε φυσικά κανένα στενό να με διευκολύνει να εξαφανιστώ και συνέχισα σταθερά περνώντας δίπλα της κοιτώντας μπροστά.

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι με είδε να περνάω δίπλα της γιατί έμεινε ακίνητη κοιτώντας μπροστά με ένα παγωμένο βλέμμα. Και σε ένα λεπτό μου έστειλε ένα μήνυμα για το αν σχόλασα η όχι. Της είπα ότι πήγα για να κάνω λίγα όργανα στο πάρκο και τώρα πια πηγαίνω προς το σπίτι μου. Για να απαντήσει ότι κι αυτή συνάντησε μια φίλη της και την πήγε ως απέξω από το πάρκο και την άφησε εκεί. Και σχολίασε το ότι είμασταν τόσο δίπλα και ότι παραλίγο να συναντηθούμε. Απάντησα αόριστα και έκλεισε η συζήτηση ενώ το στομάχι μου έπαιζε ακορντεόν από τη τρομάρα και τα χέρια μου έτρεμαν. Μα τι ήθελα κι εγώ να την αναζητήσω?

Έτσι ο μίνι διάλογος με τα sms ήταν πέρα για πέρα προσποιητός εκτός αν με ψάρεψε να δει απαντήσεις και να κρίνει αν πέρασα τυχαία δίπλα της χωρίς να τη καταλάβω.

Και μακάρι να ήταν έτσι. Μακάρι να μην την έβλεπα. Μακάρι να μην ήξερα τίποτα. Μακάρι να μην έκανα το ντετέκτιβ τόσο επιτυχημένα.

Μακάρι να τα διάβαζε όλα αυτά.

Δε της κρατάω κακία.

Πως θα μπορούσα άλλωστε?

Μπορεί να κάνει ότι θέλει.

Είναι κι ο καιρός σκατά πάλι και με έχουν πιάσει οι μαύρες μου.

φιλιά αμαρτιμουτσουνάρες, εύχομαι να είστε σε καλύτερη φάση από μένα!


Σκεπτικός. Όσο και ο σκυφτός γεράκος στο βάθος της φωτογραφίας...