Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Αγαπάς όταν...

Αγαπάς όταν...



Αγαπάς όταν αυτό που νιώθεις για τον άλλο δε μπορείς να το περιγράψεις επακριβώς είτε γιατί δεν υπάρχουν όλες τις κατάλληλες λέξεις, ή γιατί δεν έχει φτάσει στο απόγειο αυτό που νιώθεις καθώς εξελίσσεται κάθε μέρα που περνά.

Αγαπάς όταν έχεις παραιτηθεί από κάθε εγωισμό σου και με ανιδιοτελή αισθήματα τον φροντίζεις πριν και περισσότερο από εσένα. Ακόμη κι όταν εκείνος σε αμελεί.  Όχι ότι δεν αξίζεις τη προσοχή του εαυτού σου αλλά γιατί ο άλλος έχει περισσότερο σημασία από εσένα αυτή τη περίοδο. Και αυτό ούτε μπορείς αλλά ούτε και θες να το αλλάξεις.

Αγαπάς όταν δε μπορείς να υποτάξεις τον πόθο σου και λοξοκοιτάζεις συνέχεια τα κλειδιά του αμαξιού βρίσκοντας τον εαυτό σου πάλι σε μια ετοιμότητα για να πας να τον συναντήσεις όπου κι αν είναι. Ότι ώρα κι αν είναι.

Αγαπάς όταν σου φαίνεται ότι μόνο δίπλα του υπάρχει λιακάδα  ενώ μακριά του ο κόσμος δεν έχει νόημα.

Αγαπάς όταν η προσφορά σου στη σχέση μετριέται και βασίζεται σε άυλες μη εξαγοράσιμες προσφορές όπως ο χρόνος σου, το είναι σου και η απερίσπαστη σου προσοχή. Μέρα αλλά και νύχτα.

Αγαπάς όταν, ακόμη  κι όταν αποδεχθείς ότι το δικό του και το δικό σου μέλλον δεν φαίνεται να έχει κοινή πορεία,  αυτό δε σε κάνει να πάψεις να σκέφτεσαι αυτό το εναλλακτικό μέλλον, αυτό το -εκτός αν- που θα ανέτρεπε τα πάντα.

Αγαπάς όταν ένα μήνυμα του, ένα απλό γεια, αρκεί να σου φέρει το χαμόγελο στα χείλη και να σου φτιάξει τη διάθεση.

Αγαπάς όταν γράφεις σημειώσεις για κάτι άσχετο και τελικά μέσα σε αυτές αρχίζεις και ζωγραφίζεις λουλούδια, καρδούλες και το όνομα του.
Αγαπάς όταν έχει αλλάξει η αίσθηση του ωραίου για σένα. Όταν βρίσκεις ομορφιά σε ασήμαντα και αδιάφορα πράγματα μέχρι τώρα, όπως μικροσκοπικά λουλούδια, πεταλούδες, σύννεφα ή απλά μια ηλιαχτίδα που ξεγλιστρά μέσα από τις κουρτίνες.

Αγαπάς, όταν γράφεις λίστες με το τι είναι να αγαπάς.





Υ.Γ Ίσως παραείναι μελό όλο αυτό. Αλλά όπως σου έχω ξαναπεί με 7 δις στο πλανήτη δεν υπάρχουν μοναδικές επιλογές. (Είναι θέμα timing να πετύχεις το απόλυτο. Να είναι ο άλλος single, να μην έχει προηγούμενα ανοιχτά νταραβέρια, να μην έχει ψυχολογικά, να είναι αμοιβαίο μεταξύ σας, να υπάρχει πάθος, μια τουλάχιστον σπίθα -η πολλές- που θα αναφλέξουν σωστά όλο αυτό και να ζείτε στον ..ίδιο αιώνα και πλανήτη. )

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Κάτι έπαθα. Χάλασα.

Αυτές τις μέρες μια από τις παλιές αμαρτίες μου άρχισε να χτυπά δειλά δειλά τη πόρτα του inbox στο απόλυτο γκομενοεργαλείο, το facebook.  Διότι άσχετα με το τι λες και κάνεις και προετοιμάζεις και ψήνεις και φουρνίζεις η αλήθεια είναι μια. Οι γυναίκες σε επιλέγουν. Έχεις ήδη επιλεγεί όταν σε δεύτερο χρόνο παίξεις -νομίζεις- αποτελεσματικά το παιχνίδι του φλερτ και καταφέρεις και ρίξεις το γκομενάκι.



Έχεις ήδη επιλεγεί φίλε μου. Απλά μένεις με τη ψευδαίσθηση του κυνηγού που πέτυχε όσο εκείνη υποδύεται το θήραμα που "πιάστηκε" στα δίχτυα σου, ή έπεσε από το κυνηγητό σου.
Έτσι μετά από κάποιες φωτογραφίες που ανέβασα στο προφίλ μου που είχα καιρό να ανανεώσω, τις επόμενες ώρες άρχισαν να φτάνουν μηνύματα από μια παλιά αμαρτία. Παλιά, έντονη αλλά έληξε σύντομα καθώς δεν υπήρχε συναισθηματικό υπόβαθρο για να κρατήσουμε επαφές και εκτός κρεβατιού.

Φαίνεται πως χάλασα που λες αμαρτωλέ αναγνώστη μου. Γιατί ενώ ξεκίνησε η συζήτηση από τα τρέχοντα γεγονότα των ζωών μας, πιανόταν από τις λέξεις σε κάθε ευκαιρία και το έφερε εκεί που ήθελε. Το "πότε θα πάω ένα πρωί από το σπίτι της, να θυμηθούμε τα παλιά". Μαζί με "μου έλειψες, ήταν τόσο υπέροχα τοτε" και λοιπά.

Νομίζω ότι χάλασα. Γιατί ενώ της απάντησα ότι σύντομα θα ξεκλέψω χρόνο για να τη δω, μόλις έκλεισα τον υπολογιστή κυριεύτηκα από ένα κενό. Μια παγωμάρα. Ένα απίστευτο ξενέρωμα. Σχεδόν στα όρια της φρίκης.

Ο παλιός μου εγώ χρειαζόταν απλά μερικά δευτερόλεπτα για να πάρει την απόφαση για να πει ναι σε ένα καλό πήδημα και ελάχιστα για να ξεκινήσει να το υλοποιεί κιόλας.

Τώρα όμως συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι εγώ πια αυτός. Δεν είμαι ο δεινός αναίσθητος εκτελεστής.
Σταμάτησα να θέλω απλά το σκέτο σεξ; Χάλασα; 

Γαμώ τους έρωτες μου μέσα.


Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Η γη να με καταπιεί

Μα πόση, μα πόση ατυχία μπορεί να σε δέρνει;

Να μη βγαίνεις ποτέ με αυτόν που θες, το αμόρε στη δικιά μου περίπτωση, και τελικά όταν βγεις έξω μαζί με έναν ακόμη συνάδελφο να κυριαρχεί ως θέμα συζήτησης ο αντίζηλος σου. Ο αντίζηλος για τον οποίο λιώνει ακόμη και παρότι είναι θυμωμένη που την ξανα-άφησε στα κρύα του λουτρού γυρνώντας στη γυναίκα του, τον λυπάται,  τον σκέφτεται και κυριαρχεί της προσοχής και σκέψης της.

Και τελικά με αφορμή μια μαλακία και μισή, ένα μήνυμα στο κινητό από ένα συνάδελφο που ανακοίνωνε ότι ο "αντίζηλος" μνηστήρας κατέθεσε τελικά αίτηση μετάθεσης σε άλλο πόστο στην άλλη άκρη της Αττικής, να γίνεται χαμός και να κρεμά τα μούτρα της για το ότι ενημερώθηκα εγώ και όχι αυτή.
Κι εγώ, πόσο βλάκας είμαι και πόσο ηλίθιος. Της δείχνω φόρα παρτίδα τη συνομιλία. Όταν είσαι αφελής αυτά παθαίνεις. Και βλέπει τέλος πάντων ότι στη συνομιλία είναι 3 άλλα άτομα του γραφείου αλλά όχι η ίδια μέσα.

Η γη να με καταπιεί μόλις μου είπε "α, αυτό είναι το γκρούπ που κουτσομπολεύετε τη ζωή μου, εμένα και εκείνον, ε?".
Προσπάθησα να της εξηγήσω αλλά ήταν αργά. Ούτε να μιλήσω δε με άφησε. Μετά από ένα λεπτό σιγής και αμηχανίας σήκωσε το χέρι και ζήτησε το λογαριασμό.

Η γη να με καταπιεί όμως. Πόσο άσχημα αισθάνθηκα δε λέγεται. Τώρα θα μου πεις, όταν σχηματίστηκε το γκρουπ γιατί δε βγήκες και αντίθετα το χρησιμοποίησες και σχολίαζες; Ποτέ όμως δεν ειπώθηκε κάτι αρνητικό για εκείνη από κανέναν. Εκείνος είχε γίνει βραχνάς στην εταιρία.


Η γη να με καταπιεί... τι ντροπή και τι αμηχανία.

Μακάρι...
Μακάρι να μην ήξερα τίποτα. Μακάρι να ζούσα στο κόσμο του καρνέισον. Μακάρι να μη μου κλαιγόταν το αμόρε κάθε φορά που την χώριζε, της έλεγε ότι δε μπορούσαν να συνεχίσουν την ιστορία  τους μόνο και μόνο για να το αναιρέσει μια βδομάδα μετά. Μακάρι να μη με είχε ανακατέψει και να μη μου εκμυστηρεύεται τα της ερωτικής της ζωής. Μακάρι να μη με ένοιαζε και να μην με αγχώνει το θέμα. Μακάρι να μην ένιωθα έτσι για εκείνη. Μακάρι να μην ένιωθα τίποτα βασικά. Να ήμουν απλά ένας αναίσθητος.



Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

The greatest thing

The greatest thing is to love, and to be loved.
Έτσι έλεγε ο Nat King Col μισό αιώνα πριν τραγουδώντας το Nature Boy.
Και είχε απόλυτο δίκιο.

Διότι δεν έχει αξία να νιώθεις ωραία συναισθήματα, να θέλεις, να ποθείς, να επιθυμείς, να αγαπάς χωρίς να νιώθει κι ο άλλος αντίστοιχα.

Ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση είναι βασανιστήριο. Μια λανθάνουσα κατάσταση χωρίς άλλο νόημα. Δε σε κάνει καλύτερο, δε περνάς καλά, δεν το ευχαριστιέσαι, είσαι όλη την ώρα σε γκρίνια και τρώγεσαι με τα ρούχα σου. Απλά νιώθεις έντονα συναισθήματα που ορίζουν τη ζωή σου για όσο καιρό κρατήσει αυτό το "spell", μέχρι να ξεκαρφώσεις από τη πλάτη το βέλος του έρωτα.

Περαστικά μας.

Φιλιά και καλημέρα αμαρτωλόφατσες






Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Σε ευχαριστώ πολύ για όλα και συγνώμη

Τόσο καιρό έπαιζε μεταξύ τους μια κατάσταση. Μεταξύ του αμόρε μου (αυτού που σας έχω ζαλίσει ) και του γαμπρού του γραφείου.  Σαφώς και το είχα καταλάβει. Παρόλο το μεγάλο και απότομο χωρισμό τους τα Χριστούγεννα μετά από μια βδομάδα  εκείνος άρχισε πάλι τα χαμόγελα, τα πίτσι πίτσι και προσπαθούσε σε κάθε ευκαιρία να την ξανακερδίσει. Να ξανακερδίσει τον παράνομο έρωτα δηλαδή, να την έχει όποτε θέλει για να γεμίζει το κρεβάτι και την αγκαλιά του.

Μετά από 2 μήνες ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και εξαργυρώθηκαν οι υποσχέσεις, τα λόγια. Δυστυχώς όχι σε πράξεις αλλά σε ψέμματα, κενοδοξία και διακοπή όλης αυτής της αισθηματικής παροχολογίας που απλόχερα μοίραζε.


Τη σχόλασε μέσα σε δυο λεπτά. Ενώ είχε φύγει από το σπίτι του δώδεκα μέρες και ενώ έψαχνε για σπίτι και σχεδίαζε μαζί της τη νέα κοινή ζωή και το νέο  ξεκίνημα, τελικά... τα αναίρεσε όλα. Τα αναίρεσε όλα και επέστρεψε σπίτι του. Στη γυναίκα του. 




Τη σχόλασε χωρίς καμιά ένδειξη ότι έχει δεύτερες σκέψεις. Ψυχρά και απρόσωπα. Λέγοντας ένα "Σε ευχαριστώ πολύ για όλα και συγνώμη". Συνεχίζοντας με ένα "θα παραιτηθώ από αυτό το πόστο της εταιρίας, θα ζητήσω μετάθεση σε άλλη περιοχή και θα πάω σπίτι μου να το παλέψω". Ενώ δεν έδειξε κανένα σημάδι δεύτερων σκέψεων τις τελευταίες μέρες. Ή έστω κάποια αμφιβολία. Ενώ έδειχνε καθόλα ευτυχής και ικανοποιημένος με την εξέλιξη και ενθουσιασμένος από τη νέα κοινή τους προοπτική.
Πως μπορούν και το κάνουν αυτό μερικοί? Πως? Πως τάζουν και υπόσχονται και μετά τα αναιρούν όλα σε μια στιγμή? Πως μπορούν να είναι επαγγελματίες ψεύτες?








Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

Can i play with your mind?




Η μέρα του παιχνιδιού έφτασε όπως σχεδίαζα εδώ και αρκετές μέρες.
Έφτασα νωρίς στην εταιρία. Νωρίτερα από όλους. Τύπωσα τους γρίφους και άρχισα να τους στήνω στα προσχεδιασμένα σημεία.



Ενώ σκεπτόμουν να βάλω τον πρώτο γρίφο στο καντράν του συναγερμού, δε θα ήμουν ποτέ σίγουρος αν θα έρθει αυτή πρώτη από όλους τους άλλους εδώ. Ρίσκο. Αρκετό. Οπότε το έβαλα με λίγο ζιλοτέιπ στην οθόνη της. Έκλεισα τα φώτα. Έβαλα συναγερμό κι έφυγα.





Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Φωτογραφίες για τον πόνο της άλλης

Σήμερα ήταν άρρωστη. Γενικά και τη προηγούμενη βδομάδα δεν ήταν στα καλά της και δεν ήρθε στη δουλειά και τη Παρασκευή. Πολλές ασθένειες πυροδοτούνται ως ψυχοσωματικές εκτονώσεις βέβαια κι αυτή  τον τελευταίο καιρό δεν έχει περάσει και λίγα με τον ηλίθιο που έχει ερωτευτεί.   Μα κι αυτός έλεος. Τρεις μήνες τη τραβολογάει  "σε θέλω, δε σε θέλω, θα χωρίσω, δε θα χωρίσω τη γυναίκα μου κλπ κλπ". Και την έχει σε μια δειαρκή ένταση και προσμονή.

Θα το κατσιάσει το μικρό μου αμόρε όπως πάει και δε θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα με δαύτον. Να μου το θυμηθείτε. Το έχει καταντήσει ξεκούρδιστο αρκουδάκι το κορίτσι και σέρνεται στα πατώματα μια φορά στις δεκαπέντε που τις παίρνει τις ελπίδες ενώ τις δεκατέσσερες μέρες της τα έλεγε όλα όπως ήθελε κι εκείνη να τα ακούσει.

Τέλος πάντων. Κάποια στιγμή, θα τη βρουν την άκρη. Σημασία αυτή τη στιγμή έχει ότι δε την έχω δει εδώ και 4 ημέρες.

Σήμερα έχει τόσο ωραία μέρα κι αυτή είναι τέσσερις μέρες στο κρεβάτι όπως μου έγραψε πρωί πρωί σε μήνυμα. Έτσι σκέφτηκα να ξεκλέψω λίγο χρόνο από τη δουλειά και να βγω λίγο στον πεζόδρομο εδώ κοντά να βγάλω μερικές φωτογραφίες και να της στείλω.  Έχουμε περπατήσει ουκ ολίγες φορές εδώ μαζί όντας σε δουλειές σχετικές με την εταιρία, για προμήθεια υλικών και αλλά και για απλά καθημερινά πράγματα, όπως να πάρεις έναν καφέ ή μια λιχουδιά από το φούρνο.


Έβγαλα λοιπόν μερικές φωτογραφίες και της έστειλα με την σημείωση "Αφού δε μπορείς να σηκωθείς ακόμη από το κρεβάτι σου στέλνω μερικές φωτογραφίες από τα μέρη εδώ δίπλα στην εταιριά να χαρείς με βιτρίνες κ τοπιά".

Άντε βγείτε κι εσείς, έχει τόσο ωραιά μέρα εκεί έξω!
















Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Τι γλυκιά έκπληξη!



Τι γλυκό!!!





Έρχομαι στην εταιρία πρωί πρωί και τι να δω? Μια σοκολάτα μέσα στο τετράδιο των σημειώσεων. Don't ask. Όσο και υπερσύγχρονη να είναι μια πολυεθνική εταιρία, εξοπλισμένη μηχανήματα αιχμής, φουτουριστικούς διακομιστές, δορυφορικές συνδέσεις για την απρόσκοπτη λειτουργία των συνδέσεων -όσα καλώδια οπτικών ινών κι αν δαγκώσουν τα πλάσματα της Αβύσσου στον Ατλαντικό να μη το χάνουμε το ιντερνετ...- , είναι μερικές στιγμές που όταν πέφτει το ρεύμα μένεις. Και ξεμένεις.
  
Μένεις με το τίποτα παραγεμισμένο με πολύ καθόλου. Έτσι λοιπόν κάποια πράγματα σημειώνονται και σε ένα μικρό πρόχειρο που έχω πάντα στο γραφείο μου, εδώ στον 5ο όροφο. 

Σήμερα λοιπόν, καθώς έφτασα, είδα το σημειωματάριο μισάνοικτο. Σα να μην είχε κλείσει. Το άνοιξα για να διαπιστώσω ότι με περίμενε μια γλυκιά έκπληξη.

Τώρα ρε αναγνώστη... φταίω εγώ που ερωτεύομαι? Φταίω που άρχισα να τρέμω από άγχος? Δε μου είχαν αφήσει ποτέ μια σοκολάτα. Ειδικά μια κοπέλα που έχω ένα ανοιχτό θέμα μαζί της. Έναν διακαή πόθο.

Εκτός αν... ωχ!   ωχ  ωχ....
Κι αν τη σοκολάτα δεν την έβαλε εκείνη????????????????????????

Σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό μου. Προσπαθώ να σκεφτώ και να συγκεντρώσω όλα τα χαμόγελα, όλα τα καλά χαριτωμένα που έχω πει στα κορίτσια εδώ το τελευταίο διάστημα. Όλα τα φλερτ που έχω άθελα μου έχω πυροδοτήσει πάνω στην -γαμώ την αγανάκτηση- επεκτατική κοινωνικότητα μου.

Λες?  Λες να έχω θαυμάστρια? Έχει να μου συμβεί από το Λύκειο κάποια να μου στέλνει μηνύματα, να αφήνει ραβασάκια, να παίρνει τηλέφωνα και να μη λέει ποια είναι...


Καλημέρα αμαρτωλέ/αμαρτωλή αναγνώστη, σε φιλώ γλυκά. Γλυκά όπως σχεδόν είναι και η πρώτη δοκιμή της Lacta...

Υ.Γ. Δε θέλω να έχω θαυμάστρια. Θέλω η σοκολάτα να είναι δικιά της.

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Γρίφοι, puzzle & mind games

Λένε ότι οι γυναίκες ζουν τον τέλειο έρωτα ξεκινώντας τον αρχικά ως μια από μια φευγαλέα σκέψη, μια ιδέα,  ένα νεύμα, ένα λόγο που τους ταρακούνησε, ένα χαμόγελο, ένα ευγενικό άγγιγμα. Αυτό για λίγο εξελίσσεται σε ένα φλερτ που συνεχίζει σιωπηλά μεταξύ των δυο εμπλεκομένων για λίγο σαν καλά οργανωμένη αποστολή μυστικών διπλωματών. Μέχρι που μετά από λίγο η πολύ καιρό τα κορμιά να πλησιάσουν και τελικά παρασυρθούν στη δίνη του πάθους. (βασικά ήθελα να γράψω γαμηθούν αλλά είπα να μη το κάνω τόσο brutal)

Δηλαδή για τις γυναίκες το σεξ και συγκεκριμένα ο τέλειος οργασμός είναι μια διαδικασία που ξεκινά εγκεφαλικά βδομάδες ή και μήνες πριν πραγματοποιηθεί. Όταν εγκεφαλικά έχουν ζήσει όλη την προηγούμενη κατάσταση ευφορίας των συναισθημάτων και του έρωτα που βρίσκεται σε εξέλιξη. Πριν τα κορμιά ενωθούν και αφεθούν στην απόλαυση του άλλου σφραγίζοντας ίσως και για πάντα τη δημιουργία μιας όμορφης σχέσης, τύψης ή ανάμνησης.

Μετά από ώριμη σκέψη και φυσικά έρευνα κατέληξα ότι φταίνε οι γυναικείες ορμόνες και συγκεκριμένα οι ενδορφίνες, το φυσικό αυτό όπιο.  Αυτές ορίζουν τις συνθήκες για το τέλειο αισθήματος και τον του τέλειο έρωτα. Τις παράγει ο εγκέφαλος υπό συγκεκριμένες συνθήκες και αθροιστικά βεβαίως με τον καιρό αυτές κάνουν το θαύμα τους. Βέβαια και οι γυναίκες με τη σειρά τους και τις αρνήσεις τους να δοθούν-παραδοθούν έτσι εύκολα όσο διαπραγματεύονται μια σειρά από ανταλλάγματα (μέχρι και ένα στεφάνι μερικές φορές) αυξάνουν τη πρόκληση για τον άντρα.




Ας μη ξεφεύγω όμως. Επιστροφή στις αμαρτίες μου και συγκεκριμένα στο Αμόρε. Που λες αμαρτωλέ μου αναγνώστη αποφάσισα ότι εφόσον το κορμί της δε το έχω, ότι θα έχει κάποιο ενδιαφέρον να παίξω λίγο με το μυαλό της. Αλλά αυτή τη φορά θα υπάρχει ολόκληρο σενάριο να τρέξει, βήματα να εκτελέσει. γρίφοι, παζλ που θα πρέπει να συνδέσει, να συγκεντρώσει πληροφορίες, να σκεφτεί και να λύσει ερωτήματα. Και στη προσπάθεια αυτή να περιοδεύσει σε ολόκληρο το πολυόροφο κτήριο της εταιρίας που θα την οδηγήσουν με μια εμπειρία δράσης κι αγωνίας.  (ας παραχθούν και λίγες ενδορφίνες, δε θα πάθει τίποτα)

Απλά δεν είμαι σίγουρος ακόμη αν θα δώσω στοιχεία για το ποιος έστησε το παιχνίδι αυτό.
Ίσως στο τελευταίο στοιχείο να αφήσω κάτι που μας ενώνει. Πχ, ένα project που δουλεύουμε παράλληλα τον τελευταίο καιρό. Η και πάλι όχι. Μπορεί να το αφήσω να τελειώσει αφήνοντας στο τέλος ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.

Εξάλλου είναι απλά ένα mind game.


ΥΓ. Είχα πει ότι στις 15 Φλεβάρη θα σταματήσω να ασχολούμαι μαζί της. Απλά δεν είχα προσδιορίσει το έτος.