Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Είσαι ερωτευμένος όταν...

Είσαι ερωτευμένος όταν...




Είσαι ερωτευμένος (πραγματικά όμως) όταν σταματάνε όλες οι άλλες γυναίκες στον πλανήτη να σε απασχολούν. Μη σου πω και να υπάρχουν κιόλας.  Όμορφες, ψηλές, τσαχπίνες, πονηρές,  λάγνες, όλες αυτές γίνονται απλά φόντο της καθημερινότητας. Είναι απλά εκεί. Δε σε απασχολεί ούτε καν να τις κοιτάξεις. Έχεις μάτια μόνο για τον έρωτα σου. Δεν είναι υπερβολή να το πει κανείς. Συμβαίνει.

Το έπαθα και στα 19 μου με τη πρώτη μου κοπέλα, τη πιανίστρια όπως έχω πει, που παίζει σε ένα νουάρ πιάνο μπαρ του Παρισιού αυτή τη περίοδο. Το παθαίνω και τώρα. Το ζω το ίδιο έντονα.
Με όλες τις ενδιάμεσες , μικρές ή μεγάλες σχέσεις η κατάσταση ήταν πάντα χλιαρή ως θερμή. Ποτέ όμως καυτή. Ποτέ δεν ένιωθα να καίγονται τα εσώψυχα μου για καμιά τους.

Είσαι ερωτευμένος όταν... κάθε φορά που θα τη συναντήσεις αναρωτιέσαι αν τα ρούχα σου είναι εντάξει, αν έκανες μπάνιο πρόσφατα, αν έχεις ξυριστεί και αν τα μαλλιά σου είναι χτενισμένα και δεν ίπτανται σαν του προβάτου που ήρθε από death metal πάρτι. Βασικά στην αγωνία μόνο και μόνο ότι θα τη δεις και στην προσμονή είσαι σε μια μόνιμη διαδικασία καλλωπισμού.

Αναρωτιέσαι αρκετές φορές τη μέρα που είναι και τι κάνει. Επειδή είμαστε και πολυάσχολοι άνθρωποι τις στιγμές τέλος πάντων που δεν κυριαρχούν της προσοχής σου τα άλλα θέματα.

Απορείς πόσο πολύ σε έχει συνεπάρει αυτή η κατάσταση. Έχει χρόνια να συμβεί και νιώθεις το ίδιο αλλόκοτα όπως τότε. Αυτές οι γαμωπεταλούδες στο στομάχι, αυτή η ευφορία όταν τα βλέμματα συναντιούνται και συνοδεύονται από χαμόγελα.
Και ενώ λες, εντάξει μωρέ, περαστικό θα είναι, θα μου περάσει. Μέχρι που έρχεται η επόμενη μέρα για να είναι όπως και η χτεσινή και όπως και η επόμενη. Να εξακολουθείς να τη θες no matter what.
Λέγεται ερωτική παραφορά άραγε αυτή η παρατεταμένη αίσθηση της έλλειψης κάποιας που δε σου ανήκει?

Το αστείο είναι ότι ξέρεις και το βλέπεις ότι δεν είναι ο "κόμματος" των ανδρικών ονειρώξεων τα μοναχικά βράδια του Αυγούστου. Παρόλα αυτά εσύ αυτή θες.  Διότι ο έρωτας δεν έχει καθαρά υλιστική προσέγγιση "βρήκα τη πιο μουνάρα του κόσμου και έπεσα με τα μούτρα". Ο έρωτας είναι άυλος και δε μετριέται με μεζούρα. Είναι σύνθετο λοιπόν το πράγμα. Δεν είναι απλά οπτικό όπως πολλές γυναίκες πιστεύουν, δηλαδή ότι ερωτευόμαστε την πιο όμορφη. Όχι. Είναι το άρωμα της. Ο τρόπος που μιλάει. Ο τρόπος που κρατά τη κούπα του τσαγιού. Ο τρόπος που στέκεται. Ο τρόπος που κρατάει το στυλό. (η παρατήρηση του τελευταίου περιέχει κάποια ερωτική φαντασίωση).  Ο τρόπος που σε αγγίζει. Όλα αυτά μιλούν μέσα σου.  (μιλούν και μπήκαμε σε φουρτούνες...)


Το ξέρεις λοιπόν όταν είσαι ερωτευμένος όταν το να ξυπνάς νωρίς και φεύγεις από τα ζεστά του κρεβατιού σου για μια κοπιαστική μέρα στην εταιρία δε σε νοιάζει καθόλου εφόσον θα είναι κι αυτή κάπου εκεί δίπλα, ίσως και δίπλα σου κάποιες στιγμές.

Το ξέρεις όταν είναι η πρώτη σκέψη σου τη μέρα που έρχεται καθώς και η τελευταία.




1 σχόλιο: