Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Είσαι ερωτευμένος όταν...

Είσαι ερωτευμένος όταν...




Είσαι ερωτευμένος (πραγματικά όμως) όταν σταματάνε όλες οι άλλες γυναίκες στον πλανήτη να σε απασχολούν. Μη σου πω και να υπάρχουν κιόλας.  Όμορφες, ψηλές, τσαχπίνες, πονηρές,  λάγνες, όλες αυτές γίνονται απλά φόντο της καθημερινότητας. Είναι απλά εκεί. Δε σε απασχολεί ούτε καν να τις κοιτάξεις. Έχεις μάτια μόνο για τον έρωτα σου. Δεν είναι υπερβολή να το πει κανείς. Συμβαίνει.

Το έπαθα και στα 19 μου με τη πρώτη μου κοπέλα, τη πιανίστρια όπως έχω πει, που παίζει σε ένα νουάρ πιάνο μπαρ του Παρισιού αυτή τη περίοδο. Το παθαίνω και τώρα. Το ζω το ίδιο έντονα.
Με όλες τις ενδιάμεσες , μικρές ή μεγάλες σχέσεις η κατάσταση ήταν πάντα χλιαρή ως θερμή. Ποτέ όμως καυτή. Ποτέ δεν ένιωθα να καίγονται τα εσώψυχα μου για καμιά τους.

Είσαι ερωτευμένος όταν... κάθε φορά που θα τη συναντήσεις αναρωτιέσαι αν τα ρούχα σου είναι εντάξει, αν έκανες μπάνιο πρόσφατα, αν έχεις ξυριστεί και αν τα μαλλιά σου είναι χτενισμένα και δεν ίπτανται σαν του προβάτου που ήρθε από death metal πάρτι. Βασικά στην αγωνία μόνο και μόνο ότι θα τη δεις και στην προσμονή είσαι σε μια μόνιμη διαδικασία καλλωπισμού.

Αναρωτιέσαι αρκετές φορές τη μέρα που είναι και τι κάνει. Επειδή είμαστε και πολυάσχολοι άνθρωποι τις στιγμές τέλος πάντων που δεν κυριαρχούν της προσοχής σου τα άλλα θέματα.

Απορείς πόσο πολύ σε έχει συνεπάρει αυτή η κατάσταση. Έχει χρόνια να συμβεί και νιώθεις το ίδιο αλλόκοτα όπως τότε. Αυτές οι γαμωπεταλούδες στο στομάχι, αυτή η ευφορία όταν τα βλέμματα συναντιούνται και συνοδεύονται από χαμόγελα.
Και ενώ λες, εντάξει μωρέ, περαστικό θα είναι, θα μου περάσει. Μέχρι που έρχεται η επόμενη μέρα για να είναι όπως και η χτεσινή και όπως και η επόμενη. Να εξακολουθείς να τη θες no matter what.
Λέγεται ερωτική παραφορά άραγε αυτή η παρατεταμένη αίσθηση της έλλειψης κάποιας που δε σου ανήκει?

Το αστείο είναι ότι ξέρεις και το βλέπεις ότι δεν είναι ο "κόμματος" των ανδρικών ονειρώξεων τα μοναχικά βράδια του Αυγούστου. Παρόλα αυτά εσύ αυτή θες.  Διότι ο έρωτας δεν έχει καθαρά υλιστική προσέγγιση "βρήκα τη πιο μουνάρα του κόσμου και έπεσα με τα μούτρα". Ο έρωτας είναι άυλος και δε μετριέται με μεζούρα. Είναι σύνθετο λοιπόν το πράγμα. Δεν είναι απλά οπτικό όπως πολλές γυναίκες πιστεύουν, δηλαδή ότι ερωτευόμαστε την πιο όμορφη. Όχι. Είναι το άρωμα της. Ο τρόπος που μιλάει. Ο τρόπος που κρατά τη κούπα του τσαγιού. Ο τρόπος που στέκεται. Ο τρόπος που κρατάει το στυλό. (η παρατήρηση του τελευταίου περιέχει κάποια ερωτική φαντασίωση).  Ο τρόπος που σε αγγίζει. Όλα αυτά μιλούν μέσα σου.  (μιλούν και μπήκαμε σε φουρτούνες...)


Το ξέρεις λοιπόν όταν είσαι ερωτευμένος όταν το να ξυπνάς νωρίς και φεύγεις από τα ζεστά του κρεβατιού σου για μια κοπιαστική μέρα στην εταιρία δε σε νοιάζει καθόλου εφόσον θα είναι κι αυτή κάπου εκεί δίπλα, ίσως και δίπλα σου κάποιες στιγμές.

Το ξέρεις όταν είναι η πρώτη σκέψη σου τη μέρα που έρχεται καθώς και η τελευταία.




Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Πότε σπάνε τα δεσμά του έρωτα?

Πότε σταματά ο έρωτας που νιώθει κάποιος για κάποιον άλλο?

Και εννοώ ο απραγματοποίητος έρωτας καθώς όλοι οι έρωτες που υλοποιούνται φθείρονται στη φορά του χρόνου μέχρι που ατονούν και δίνουν σε άλλα συναισθήματα τη σειρά τους. Στην αγάπη στις καλές περιπτώσεις, στην αδιαφορία ή και στο μίσος θεός φυλάξει.

Όμως σήμερα μιλάω για τον τον απραγματοποίητο έρωτα. Αυτό τον άυλο εχθρό που σε τρώει λίγο λίγο με την εντύπωση ότι είναι και θα είναι ο μεγαλύτερος, ο σπουδαιότερος, ο εντονότερος από όλους.

Πότε σταματά;
Κάποια στιγμή. Κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβεις, αυτό το συνονθύλευμα επώδυνων καθημερινών αλλά και έντονων ολοήμερων σκέψεων κοπάζει. Σταματά. Χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι ότι συμβαίνει. Απλά σταματά. Σταματά να σε πειράζει. Και έπειτα σταματάς να το σκέφτεσαι. Είμαι πεπεισμένος ότι πρόκειται για κάποια άμυνα του μυαλού που θα παραγράφει και θα αγνοεί αυτή την στενάχωρη μα και επίμονη σκέψη κλείνοντας τη κάπου σε ένα σκοτεινό κουτί ρομαντικών αναμνήσεων για να μπορέσεις να λειτουργήσεις και πάλι φυσιολογικά σαν άνθρωπος.

Βέβαια είναι σημαντικό και αναπόφευκτο να περάσεις αυτή τη περίοδο έλλειψης και θλίψης.

Βοηθάει κι ας μη σου αρέσει.  Σε κάνει να νιώσεις ζωντανός.
Όπως σε κάνει μετά από λίγο να ξυπνάς μια μέρα απελευθερωμένος από τα δεσμά των σκέψεων και τα δεσμά του έρωτα σου.

ΥΓ. (Μεταξύ μας ε? Νομίζω ότι παίζει η αυταπάτη της εξιδανίκευσης στον απραγματοποίητο έρωτα, καθώς ένα μήνα μαζί με τον έρωτα που νομίζεις ότι έχεις μπορεί να σε κουράσει σε βαθμό "φάε μόνη σου έρωτα darling, πάω στη μάνα μου και στην ησυχία μου"




Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

CSI ντουλάπας

Αν ο απαγορευμένος έρωτας είναι έγκλημα τότε γιατί να μην αξίζει να κάνεις και μια διερεύνηση σκηνής του εγκλήματος? Ένα CSI. Για την ακρίβεια θα ήταν πιο σωστό να πω ένα LSI. Ένα Love Scene Investigation.

Με μεγάλη περιέργεια λοιπόν σήμερα ξέκλεψα χρόνο, κατέβηκα στο σκονισμένο υπόγειο, πήγα στο αρχείο και έκανα τον επιθεωρητή εγκλημάτων αγάπης, έρωτα και πάθους.

Βέβαια δεν είχα αυτό το υπερεργαλείο, αυτή τη μπλε λάμπα που τη περιφέρεις σε στρώματα, μοκέτες, τοίχους και αντικείμενα και βλέπεις το διαφορετικό σε αυτό που με το μάτι δε μπορείς να καταλάβεις.

Ευτυχώς όμως το σούπερ τηλεφωνάκι μου, το απόκτημα μετά από πολύ μόχθο με το σούπερ φακό του μου πρόσφερε ακριβώς το αποτέλεσμα που ήθελα. Να διαπιστώσω και να αποδείξω ότι κάποιος "μπήκε" και έμεινε λίγα λεπτά μέσα στη ντουλάπα.

Οπότε η θεωρία μου ενισχύθηκε μέχρις αποδείξεις. Σύμφωνα με την εξιστόρηση ης προηγούμενης ανάρτησης όταν κατέβηκα στο υπόγειο με το καρότσι που έκανε φασαρία, εκείνος βγήκε από το χώρο και πήγε προς το άλλο κλιμακοστάσιο. Εκείνη μπήκε στη ντουλάπα. Μια ντουλάπα παλιά ξύλινη που βάζουμε παλιά μηχανήματα και έχει χώρο να σταθεί ένας μικρόσωμος. Εκείνη δηλαδή.
Βλακεία εκανα τώρα που το σκέφτομαι. Ίσως έπρεπε μα πάω να ανοίξω τότε τη ντουλάπα. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον η εξήγησή της.


Επίσης αναρωτιέμαι. Λέω να πάω να ρίξω μια πιο ενδελεχή ματιά ακόμη για τίποτα τρίχες?
Θα επανέλθω αν βρω κάτι περισσότερο...
Το έγκλημα όμως έχει σχεδόν εξιχνιαστεί!!!


Αποτυπώματα. Πρόσφατα. Πολύ πρόσφατα.


Ίχνη πατήματος



Κι άλλα σημάδια στο πάτωμα της ντουλάπας







Πρόσφατα ίχνη χεριών που ακούμπησαν

Ξεκάθαρο αποτύπωμα. Στη πρώτη ευκαιρία θα διαπιστωθεί και αν είναι από το γοβάκι της σταχτοπούτας




Το απόλυτο πειστήριο. Ίχνος από κεφάλι που ακουμπούσε ψηλά στο ταβάνι.














Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Μα στο υπόγειο;

Έχω ακούσει ένα σωρό μυστήρια μέρη για να συνευρεθεί και να βγάλει τα μάτια του ένα ζευγάρι.
Για κακή μου τύχη πηγαίνοντας σήμερα στο ...υπόγειο να αφήσω κάτι φακέλους στο αρχείο που ξεχειλίζαν στο κλεμμένο καροτσάκι του Βασιλόπουλου που χρησιμοποιούμε (ναι, ντροπή στην εταιρία, το ξέρω), είδα ανοικτά τα φώτα σε όλο το χώρο της μεγάλης αίθουσας. Περίεργο καθώς μένουν ανοικτά μόνο όταν κάνει κάποιος κάτι εκεί. Προχωρώντας μερικά μέτρα είδα δωμάτιο που βρίσκεται το αρχείο με ανοικτή τη πόρτα και φωτισμένο.

Μπαίνω και βλέπω σε μια καρέκλα το φουλάρι της και τη ζακέτα του. Το αίμα μου ανεβαίνει στο κεφάλι. Μα εδώ? Τέτοια ώρα?
Ο χώρος της αίθουσας είχε ένα χώρισμα. Ήμουν σίγουρος ότι κρυβόντουσαν πίσω από τις ντουλάπες. Αλλα έβαζα τους φακέλους στη θέση τους, περιμένοντας να ακούσω κάτι. Στο τέλος φυσικά δεν άντεξα και πήγα πίσω από τις ντουλάπες με ένα φάκελο στο χέρι. Δεν ήταν εκεί. Καλύτερα γιατί θα ερχόμασταν "φάτσα κάρτα" το τριο της αμαρτίας μαζεμένο εκει.

Βγαίνοντας όμως από το μικρό χώρο στη μεγάλη σάλα, ήρθε ο "γαμπρός" έκπληκτος που με είδε με σημάδια αμηχανίας και ρώτησε αν θέλω βοήθεια με τους φακέλους και αν έχω κάτι άλλο να κουβαλήσω για να βοηθήσει. Τοοοοσο καιρό που ήταν οι φακέλοι και οι στίβες με τα πράγματα για το υπόγειο δεν είχε φιλοτιμηθεί. Όμως εκείνη τη στιγμή για "ξεκάρφωμα" και για να αποδείξει φυσικά άλλη μια φορά ΠΟΣΟ γλυφτρόνι είναι πρόσφερε τη χείρα βοηθείας του που φυσικά δεν έγινε αποδεκτή.

Η τύπισσα , το αμόρε που περιγράφω τόσο καιρό και σας τα έχω πρήξει, ήταν σε κάποιο άλλο χώρο από όσο καταλαβαίνω και ακούγοντας το καρότσι να μπαίνει στο χώρο κρύφτηκε. Παίζει να ήταν και σε μια από τις μεγάλες άδειες ντουλάπες. Αυτό δε θα το μάθω ποτέ βέβαια γιατί δεν έχω όρεξη να ρίξω τα μούτρα μου να ρωτήσω για να λάβω δικαιολογίες. Ήταν εκεί το κασκόλ της, ήταν κι εκείνη. Αυτό μου είναι αρκετό.

Βολιδοσκοπώντας γενικά τη κατάσταση, ο τύπος δεν έχει "φύγει" από τη γυναίκα του, παρόλο που ισχυριζόταν ότι θα το έκανε σύντομα. τουτέστιν συναντιούνται στα κρυφά και στα... χαμηλά σε κάθε ευκαιρία.

Το νου σας παιδιά, έχει και μαρμάγκες και μαμούνια όμως στα υπόγεια.....









Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

Κομμένο το Flirtationship



Φαντάσου να επιδίδεσαι βδομάδες, μήνες ίσως και χρόνια ολόκληρα στο λεγόμενο και Flirtationship και να μένεις στα λόγια. Σε μια σχέση όλο φλέρτ. Αλλά μόνο αυτό.  Το τηλέφωνο να παίρνει φωτιά. Τα προγραμματάκια επικοινωνίας -οτι χρησιμοποιεί ο καθένας, msn, google talk, netchat, skype- να έχουν κυρίαρχο ρόλο στη καθημερινότητα σου, εννοείται με το αμόρε βεβαίως βεβαίως...





Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Όνειρα, πουλιά μου ταξιδιάρικα

Δεν είναι φανταστικό να ονειρεύεσαι? Να προγραμματίζεις, να σκέφτεσαι και να ελπίζεις;
Να κάνεις όνειρα.



Τι γίνεται όμως όταν το όνειρο το δικό σου είναι ο απόλυτος εφιάλτης για κάποιον άλλο? Δηλαδή όταν για παράδειγμα μπαίνει το τρίτο άτομο σε μια σχέση και διεκδικεί με πάθος τον εμπλεκόμενο/η με δυο?

Αν ήσουν εσύ σε εκείνη τη θέση? Που έρχεται για παράδειγμα ένα τρίτο πρόσωπο και σε απειλεί? Θα σου άρεσε? Φαντάζομαι αν βρισκόσουν σε εκείνη τη θέση θα διαπίστωνες έμπρακτα πλέον ότι η συσσώρευση λαθών, ανειλικρίνειας και σωρεία προβληματικών συμπεριφορών τόσο δικών σου όσο και του άλλου σε έφερε σε αυτή τη θέση.

Και τότε φυσικά έχοντας πέσει από τα σύννεφα και καθώς σίγουρα είναι δύσκολο να παραδεχτείς ότι έσφαλες κι εσύ,  ίσως είναι πιο εύκολο να ρίξεις στον άλλο το φταίξιμο. Αυτόν που σε απάτησε και συνεχίζει να παίζει με το τρίτο πρόσωπο.  Σκέψου όμως, κι εκείνος πόσο είχε βαρεθεί, πόσο είχε μπουχτίσει μαζί σου.

Προς γνώση και συμμόρφωση.


Αγαπηθείτε, δώστε χρόνο και χώρο στον άνθρωπο σας. Μη τον κυνηγάτε και τον καταπιέζετε όλη την ώρα. Κάποια στιγμή αυτή σας η συμπεριφορά θα έχει άσχημο τέλος.


Σας φιλώ αμαρτωλόφατσες!