Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Είναι μια αμαρτία

Μερικά τραγούδια γράφονται για να τα ζήσεις.
Όπως για παράδειγμα το It's a Sin από τους Pet shop Boys.
Όχι ακριβώς να τα ζήσεις. Απλά να τα ακούσεις κάποια στιγμή, να διαβάσεις τους στίχους, να νιώσεις το νόημα στο πετσί σου και να ταυτιστείς ΑΠΟΛΥΤΑ μαζί τους.  Και να νιώσεις ότι γράφτηκαν για σένα.



It's a sin λοιπόν.
Σας αφιερώνω την έκδοση του Paul Anka για το εν λόγω τραγούδι και σας χαιρετώ!





Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Αμαρτιοκαρδιογράφημα



Το πιο κοντά που φτάσαμε.


Αυτό δεν είναι απλά η φωτογραφία της κρέμας του καφέ. Είναι ένα αμαρτιοκαρδιογράφημα. Το δικό μου. Σημερινό. Κάπως έτσι κάνει τακ τουκ αυτή η ρημάδα η καρδιά, αυτή η αντλία αίματος κατά τους επιστήμονες ιατρούς. που όμως πονά όταν τα αισθηματικά σου είναι άλλα ντ'άλλων.

Επιπρόσθετα η φωτογραφία έχει επιπλέον αξία καθώς σηματοδοτεί το πιο κοντά που φτάσανε τα χείλη μας. Την άλλη πλευρά της κούπας που πήρε πριν λίγο από το γραφείο μου και δοκίμασε. Αυτή η μικρή απόσταση είναι που μας χωρίζει. Ένας καφές.


Καλημέρα αμαρτωλοί μου!

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Συννεφιά, η παρέα του ερωτευμένου




Έχει συννεφιά έξω. Τι απίστευτο ταίριασμα καιρού και διάθεσης. Κάπως έτσι είμαι αυτή τη στιγμή. Απολαμβάνω την ησυχία του γραφείου μαζί της. Εκείνη ασχολείται με γραφειοκρατικά θέματα κι εγώ με παρελθούσες υποθέσεις. Δεν έχουμε αλλάξει και πολλές κουβέντες σήμερα. Είμαι εγώ κάπως, είναι κι αυτή κάπως αλλιώς και τέλος πάντων η συννεφιά έχει διεισδύσει και στην εταιρία σήμερα. Ευτυχώς που διάφοροι εδώ, κλητήρες, πελάτες, τηλέφωνα σπάνε κάθε λίγο τη μονοτονία της πρώτης μέρας της βδομάδας που αυτή τη φορά είναι η Τρίτη.

Νιώθω μια πίκρα. Άραγε για πόσο μπορείς να είσαι πικραμένος για κάτι που δε έχεις και πιθανότητα δε θα αποκτήσεις ποτέ; Είναι μήπως η αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου να κατακτήσει τα πάντα στο διάβα του; Είναι ο άνθρωπος αχάριστος;

Ναι είναι.

Έτσι νιώθω αυτή τη στιγμή. Ενώ έχω τα πάντα -τα πάντα- μου λείπει ένα συστατικό που θα κάνει εκρηκτική τη συνταγή της ζωής μου.

Ο έρωτας.


Μπορείς να τα έχεις όλα άραγε? Όχι.    Ένα από αυτά τα πράγματα που δεν αγοράζονται και δε παραγγέλνονται, ούτε χαρίζονται είναι ο έρωτας. Δε μπορείς να τον απαιτήσεις. Δε μπορείς να τον κερδίσεις.  Μόνο να τον διεκδικήσεις.
Τίποτα άλλο.  Γιατί  δεν μπορείς να κάνεις τον άλλο να νιώσει κάπως για σένα όταν αυτός νιώθει κάπως έτσι για κάποιον άλλο.

Ας αφήσω όμως τη κλάψα και ας ευχηθώ αυτή η συννεφιά να βρίσκει εσάς σε κάποια άλλη καλύτερη διάθεση.
Καλή εβδομάδα.


isocratis
Ερωτευμένος και σήμερα

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Ο τρόπος που μ'αγαπάει

Σήμερα ήρθε και μου έδωσε ένα φιλί. Στο μάγουλο.
Έπειτα μου είπε πως μ'αγαπάει πολύ. Κι εγώ, απάντησα. Όχι όμως απλά με την έννοια του ενδιαφέρομαι για τον άλλο, συμπλήρωσα αλλά με την έννοια του ποθώ, θέλω, χρειάζομαι.

Όχι, απάντησε, έτσι μ'αγαπάς μ'αγαπάς κι εσύ, απλά όπως κι εγώ όπως δυο καλοί φίλοι, απλά δε το ξέρεις.

Αρνήθηκα να συμφωνήσω και της είπα ότι έχω όλα τα συμπτώματα του ερωτευμένου και έχω να το νιώσω έτσι έντονα από το 98 από τότε που τα είχα φτιάξει με τη πρώτη μου κοπέλα μια σούπερ πιανίστρια που αν και έχω χάσει τα ίχνη της συχνά πυκνά που ψάχνω το όνομα της στο ίντερνετ για να δω που παίζει απόψε το βράδυ. Συνήθως τη βρίσκω να παίζει ζωντανά σε κάποια μπιστρό στο Παρίσι.

Επιστροφή στο εδώ. Στο σήμερα.
Δε της είπα φυσικά τα συμπτώματα. Θα ακολουθήσει άλλη ανάρτηση με τη συμπτωμολογία του ερωτευμένου όπως το ζω εγώ τουλάχιστον.


Μερικές φορές θέλω απλά να τη βλέπω, να είναι στο ίδιο χώρο, να συνεργαζόμαστε στην εταιρία, να σχεδιάζουμε τα νέα προϊόντα, τις νέες δουλειές που ανοίγεται η εταιρία. Να μιλάμε. Μερικές φορές αυτό μου φτάνει.

Είναι κάτι. Από το ολότελα είναι κάτι...




Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Ζηλεύω που δε την έχω




Καλημέρα αόρατε αναγνώστη που δεν έχεις κάνει εγγραφή. Και καλά κάνεις, αν το έκανες θα σε έβγαζε ο blogger δεξιά στους "αμαρτωλούς" αναγνώστες.
Σήμερα πάλι θα κάνω τον κακιασμένο συνάδελφο. Έχουν από το πρωί ξεμοναχιαστεί σε ένα διπλανό κτήριο και εκεί που ήταν δουλειά 2 ωρών για ένα άτομο ακόμη να εμφανιστούν. Εντάξει, τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια είναι η κατάσταση μεταξύ τους. Κατά τ'άλλα τη Πέμπτη σε μια συζήτησή μας μου είπε ότι δε τρέχει κάτι μαζί του καθώς δε μπορεί εκείνος να κάνει το επόμενο βήμα. Να φύγει από τη γυναίκα του, από τη σειρά του, μπλα μπλα τα ίδια τέλος πάντων για όποιον αν παρακολουθείς τις αναρτήσεις.


Εκείνη τον θέλει αλλά τον έχει πλέον με δόσεις. Λίγο τα πρωινά και στα κλεφτά.  Αν το σκεφτείς από την ανάποδη, από μόνο του αυτό είναι κάτι για εκείνη. Έχει συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δε θα είναι μαζί του  365/7/24 αλλά μόνο κάποιες ώρες στα μουλωχτά τα πρωινά παράλληλα με εξωτερικές δουλειές, σε άδειες, σεμινάρια και γενικά όταν υπάρχει ευκαιρία.

Γιατί εγώ τι θα έκανα αν τα φτιάχναμε; Καλά λέω εγώ και τα κοροϊδεύω όλα αυτά...  Θα είχα τα κότσια για κάτι περισσότερο; Θα έκανα το βήμα να πάω πιο κοντά της;

Απλά λυσσάω που δεν είμαι εγώ ο τυχερός που τη χαίρεται έστω και με αυτές τις συνθήκες.



Οκ, ζηλεύω. Το παραδέχομαι. Ζηλεύω που δε την έχω.



Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Μαύρο η άσπρο




Όταν εμπλέκεσαι σε μια κατάσταση τα πράγματα δε μπορείς να τα δεις ή άσπρα ή μαύρα, μου είπε σήμερα σε συνέχεια μιας συζήτησης που έμεινε στη μέση χτες όταν τη βομβάρδισα κι εγώ ο ανόητος με ηθικοκινδυνολογίες.

Η ψυχρή λογική λέει όχι σε μια τέτοια κατάσταση αμφιλεγόμενη μεταξύ άσπρου και μαύρου. Πότε όμως ακολούθησα κι εγώ τη λογική για να τη προτείνω; Συνήθως λειτουργώ ορμώμενος από το συναίσθημα κι εγώ. Οπότε δε μπορώ να μη της πω να ζήσει τον έρωτα μαζί του. Κι εγώ θα έκανα στη θέση της με ρίσκο να απογοητευτώ και να απογοητεύσω.

Γιατί ο έρωτας είναι κάτι μεθυστικό όταν το ζεις. Ακόμη και στη πιο λάθος έκφραση του, ακόμη κι αν ξέρεις ότι δεν έχει μέλλον και θα κρατήσει μερικές μέρες, μερικές ώρες ακόμη, μερικά λεπτά, θες να το ζήσεις και να το χορτάσεις. Να σαγηνευτείς στη πλάνη του και να παραδοθείς ψυχή και σώματι...


Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Σάλιο το κολλητικό

Λένε οι γυναίκες είναι σαν τα γραμματόσημα. (λένε) Τις φτύνεις και κολλάνε. Φτύνεις. Καλά τώρα, όχι κυριολεκτικά φτύνεις. Απλά δεν ασχολείσαι μαζί τους και τις αγνοείς.

2 μέρες απαντούσα στα μηνύματα της λακωνικά και μετά από πολλές ώρες καθυστέρηση. Δε τα άνοιγα και το γαμω-viber, αυτό το θείο δώρο της επικοινωνίας του 21ου αιώνα έκανε deliver τα μηνύματα της αλλά όχι seen. Τουλάχιστον για εκείνη.  Εγώ έβλεπα τι μου έγραφε από τις ειδοποιήσεις του κινητού.  Έπειτα όταν τα πάταγα να τα δω άφηνα ένα τρίωρο πριν απαντήσω με μια δυο λέξεις και για θέματα μόνο δουλειάς.

Τελικά άρχισε να στέλνει εκείνη μηνύματα πλέον με περισσότερες από 2 λέξεις κάθε φορά και όχι μόνο για θέματα δουλειάς αλλά και για προσωπικά. Το φτύσιμο και η έλλειψη σημασίας είχαν αποτελέσματα.

Εντάξει ρε isocratis θα μου πεις τώρα. Αυτά τα κάνουν οι γυναίκες. Μέχρι στιγμής δεν έπιασε και το ανάποδο. Ούτε αυτό θα πιάσει και πάλι, φυσικά. Αλλά τουλάχιστον δε θέλω να φαίνεται άλλο πόσο ανάγκη έχω να μιλάμε, να επικοινωνούμε, εφόσον δεν είμαστε για περισσότερα. Ειδικά όταν αυτό δεν είναι ανταποδοτικό μιας και ασχολείται με το αμόρε της.  Τώρα που σκέφτομαι πόσα μηνύματα της έστειλα τα Χριστούγεννα απλά και μόνο για να απαντηθούν με δυο λέξεις ή να αφεθούν αναπάντητα, εκνευρίζομαι.

Αλλά έτσι είσαι όταν είσαι ερωτευμένος. Τρέχεις ξωπίσω σαν το σκυλάκι. Κι αν ο άλλος το πάρει χαμπάρι; Μπορεί να σε κάνει ότι θέλει. Ότι θέλει όμως.

Είναι θέμα αξιοπρέπειας πλέον να αντισταθώ στην επιθυμία μου να κάνω το σκύλο και να τρέχω πίσω της για ένα βλέμμα, λίγη προσοχή και λίγη σημασία.

Σήμερα στην εταιρία, ρωτούσε τι έχω και δεν απαντάω αμέσως και ότι φαίνομαι κάπως πεσμένος.

Τι να της πω; Ότι έχω καταλάβει ότι πάλι νταραβερίζεται με τον άλλο και άδικα μπήκαμε σε διαδικασίες να τσακωνόμαστε και να χαλάμε τις καρδιές μας στη προσπάθεια να την υπερασπιστούμε;
Της είπα γενικά κι αόριστα δικαιολογίες του αέρα.
Σάλιο, φτύσιμο, αποστασιοποίηση  και θα μου περάσει.
Θα βρω    ΑΛΛΗ     να ερωτευτώ. Προς το παρόν η μοναξιά προσφέρει απλόχερα τη συντροφιά της.



Υ.Γ. λες και προγραμματίζεται πως νιώθει κανείς και μπορεί να το ελέγξει...

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Τα παλιά κόρτε πήραν φωτιά

Καλή χρονιά αμαρτωλοί όλου του κόσμου!

Νέα χρονιά ξεκίνησε και η δουλειά στην εταιρία έχει ξεκινήσει για τα καλά.

Οι τσακωμοί μπήκαν στην άκρη, άρχισαν τα χαμόγελα και η κοπέλα, (το μικρό μου αμόρε που δε θα μου κάτσει ποτέ από ότι φαίνεται) με τον γαμπρό τελικά πάλι φαίνεται να τα έχουν βρει. Τραγικό όμως. Μετά από μια τεράστια αναμπουμπούλα, μετά από δυο τηλεφωνικές υστερίες και μετά από μια έντονη συζήτηση - απολογία από πλευρά του, είμαστε πάλι στο σημείο μηδέν. Το ρεζουμέ είναι ότι γίναμε λίγο μύλος όλοι με τον γαμπρό και τελικά η κοπελιά του γραφείο πάλι ξεκίνησε να χαριεντίζεται μαζί του.


Νιώθω επικά βλαμμένος που πήρα θέση και την υπερασπίστηκα, παθιάστηκα, εκνευρίστηκα, συγχύστηκα και ήθελα μέχρι και να τον πλακώσω που άλλαζε γνώμη και την ταλαιπωρούσα.

Νιώθω loser με λού κεφαλαίο. Calm? Ας προσπαθήσω.