Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2015

3η κατραπακιά

Το αμόρε δυστηχώς έφαγε τρίτη κατραπακιά πριν δέκα μέρες. Έτσι ξαφνικά χωρίς να μου έχει πει ότι τα έχουν, μου έστειλε μήνυμα λέγοντας μου να μη την ειδοποιήσω αν μάθω οτι μετακομίζει στο σπίτι του πάλι εκείνος γιατί την έδιωξε πάλι. Τρίτη φορά.

Ένα πιο φωτεινό αύριο

 Ένα πιο φωτεινό αύριο βρίσκεται κάπου εκεί έξω...

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2015

Χωρίζει μα φορά τη βέρα του. Ασυμβίβαστο

Πως γίνεται να χωρίζει κάποιος, να έχει μαζέψει και να έχει φύγει από το σπίτι του και να φορά ακόμη τη βέρα του? Πως? Προφανώς δε γίνεται. Δε βρίσκω μια λογική εξήγηση σε αυτό.

Ένα πουλάκι μου το τιτίβισε, ότι δεν την έχει βγάλει. Και? Γιατί την κρατάει? Υποτίθεται η βέρα είναι σύμβολο δέσμευσης. Δεν έχει αποδεσμευτεί? Δεν έχει φύγει στο νου του από τη γυναίκα του?

Ο λόγος για τον καρδιοκατακτητή του δικού μου εγκεφαλικού αμόρε. Που οκ, εμένα δε μου πέφτει λόγος αλλά κρίμα δεν είναι να φάει ακόμη μια φρίκη η κοπέλα όταν τελικά γυρίσει σπίτι του πάλι και την αφήσει σύξυλη?

Μυστήρια πράγματα συμβαίνουν. Όπως μυστήριο αποτελεί και το γεγονός ότι Σαββατόβραδο στις 11 όταν ο δρόμος μου ο ανηφορικός με οδήγησε προς το σπίτι της, είδα ότι το αμάξι της ήταν εκεί, στο σπίτι της. Το γεγονός ότι έχει συγκάτοικο αφήνει να εννοηθεί ότι δε τον έφερε εκεί και μάλλον δε συναντήθηκε μαζί του κάπου έξω. Εκτός αν τη φόρτωσε στη μηχανή? Θεέ μου ελπίζω να της πήρε έστω κράνος. Τι να πω.


Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Μετακομίζει γιατί χωρίζει

Περισσότερο από ποτέ, οι συνθήκες ωριμάσαν για να είναι το αμόρε με εκείνον οριστικά. Συμπτωματικά μέσω κοινής γνωστής ξαδέρφης έμαθα ότι έφυγε λέει πριν δέκα μέρες από το σπίτι του αφήνοντας 450 ευρώ στη μοσχαναθρεμμένη γυναίκα του και πήγε να μείνει στη ξαδέρφη του μέχρι να βρει δικό του σπίτι.

Τελικά το έκανε. Με 9 μήνες καθυστέρηση εγκατέλειψε το σπίτι του. Τώρα το έκανε για να ησυχάσει; Το έκανε για να τα ξαναβρεί με το αμόρε και να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα;
Πάντως σε πρώτη φάση έκανε τη κίνηση. Τώρα αν το αμόρε είναι καθοριστικό στη ζωή του δε το έχω καταλάβει ακόμη καθώς ενώ έφυγε δυο Κυριακές τώρα αυτή αλλου βρίσκεται με φίλους στην άλλη άκρη της Αττικής. Που σημαίνει οτι δε περνάνε χρόνο μαζί, πράγμα περίεργο καθότι σίγουρα περάσαν ένα καλοκαίρι μακριά χωρίς ευκαιρία να συναντηθούν ούτε στα μουλωχτά.


Μακάρι, τι να πω. Μακάρι να βγει σε καλό όλο αυτό για το αμόρε. Να βρει τον ένα, αυτόν που ψάχνει και να συνεχίσουν μαζί...

Ένα κάδρο ευτυχίας και για το αμόρε. Δε το αξίζει κι αυτή?

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Αν ποτέ χωρίσεις έλα να με βρεις

Οι μέρες περνούν στην εταιρία. Το τμήμα κλείνει και από Αύγουστο θα μεταφερθούμε σε άλλα γραφεία του ομίλου. Μας έχουν εξαγγείλει τις νέες θέσεις. ΔΕΝ θα είμαστε στο ίδιο κτήριο. Ούτε καν στην ίδια περιοχή. Είναι κάτι που ψυλιαζόμουν ότι μπορεί να συμβεί. Κάτι που τελικά συμβαίνει.


Μιλήσαμε. Ήρθαμε πιο κοντά. Είπαμε τα δικά μας. Ξέρει πλέον τι αισθάνομαι. Αλλά οι δικές μου υποχρεώσεις είναι φρένο.  Κάποια στιγμή που έλειπαν , ήρθε και μου άφησε ένα μικρό χαρτάκι στο γραφείο. Μια μικρή ζωγραφιά. Όλο τέτοια μου κάνει. Το κάνει με αγάπη το ξέρω, δεν έχει το πάθος που έχω εγώ. Το κάνει από φιλική αγάπη. Και όσο να μη μπορώ να το πιστέψω ότι τα δυο φύλλα μπορούν να είναι φίλοι άνευ συναισθημάτων που υποβόσκουν τελικά θα πρέπει να το χωνέψω.

Κάποια στιγμή εκείνη τη μέρα, πήγα στο γραφείο της. "Σήκω όρθια" τις είπα. "Τι θές" αναρωτήθηκε με πονηρό χαμόγελο αλλά σηκώθηκε. "Βγάλε τα γυαλιά σου" της λέω. "οοοοχι,, δε θα γίνει αυτό που λές", απαντά.  "Βγάλτα, δε θα πάθεις κάτι", ξαναλέω πιο έντονα. "Κακομοίρη μου, μη τυχόν και με φιλήσεις", λέει με απειλή και τα βγάζει. "Ωραία, κλείσε τώρα τα μάτια σου", της λέω και διστακτικά το κάνει πολύ σφιγμένη. Προφανώς φοβόταν ότι θα τη φιλήσω, ότι θα τη κάνω κάτι που δε πρέπει, κάτι που δεν θα ήταν της στιγμής τέλος πάντων. Τότε πλησιάζω, την πιάνω από τους ώμους και της φιλάω τα κλειστά βλέφαρα το ένα μετά το άλλο.

Αυτό ήθελα εκείνη τη στιγμή από εκείνη. Ήταν το επισφράγισμα των συναισθημάτων. Το πιο ρομαντικό φιλί. Γεμάτο αγάπη κι ενδιαφέρον. Χωρίς σάλια. Έμεινε να με κοιτά δαγκώνοντας τα χείλη της. Απομακρύνθηκα και έκλεισα έτσι τη σκηνή χωρίς περισσότερα.


Το ίδιο μεσημέρι μου είπε μεταξύ άλλων "Αν ποτέ χωρίσεις έλα να με βρεις".


...

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Μια ασσιάτισα σκέτος πειρασμός

Μικρός είχα ερωτευτεί μια ασσιάτισα. Στα 15. Μιλάω φυσικά για μοτοσυκλέτα ασσιάτισα. Μια μικρή enduro suzuki. Διχρονη, και παρόλο που δεν ήταν τόσο εντυπωσιακή όσο τα μεγαλύτερα μοντέλα της εταιρίας, επιανε τα 100 εύκολα, έκανε φασαρία και πήγαινε διαολεμένα σε άσφαλτο αλλά και σε χώμα. Καλύτερα από όλα τα παπάκια ίδιων κυβικών κάνοντας εκπληκτικό ήχο στις 11000 στροφές.

Είχε βέβαια και τα ψεγάδια της. Ας πούμε, ένα από αυτά ήταν ότι κάπνιζε, δηλαδή έκαιγε λάδι για να λειτουργήσει. Φορούσα κι ένα δερμάτινο λοιπόν για να κατεβαίνω στα αγγλικά και με το δίχρονο enduraki έφτανα στο κέντρο για το μάθημα και μύριζα σουβλάκι Ωραίες εποχές. Το πιο ωραίο ήταν ότι ο τύπος που την αγόρασα, ήρθε μετά από δυο χρόνια και μου τη ζήτησε να τη ξανα-αγοράσει πάλι πίσω στα ίδια λεφτά που την πούλησε. Και έτσι κι έγινε. Αφού την είχα χαρεί, καβαλήσει, χορτάσει την έδωσα πίσω. Και όλοι ήταν ευτυχισμένοι. Και οι πωλητές και οι αγοραστές καθώς είχαμε αλλάξει και τους δυο ρόλους με τον αρχικό πωλητή.


Όμως το blog δε πραγματεύεται μοτοσυκλέτες. Αλλά έρωτες, αγάπες, συμπάθειες, αντιπάθεις και κυρίως αμαρτίες.

Να που βρίσκομαι λοιπόν στην 5η δεκαετία μου στο πλανήτη γή και κάτι έχω πάθει πάλι για μια ασσιάτισα. Γυναίκα αυτή τη φορά.  Με κάτι μάτια... παναγιά μου βόηθα!  Και όταν βάφεται ειδικά και βάζει αυτές τις μπλέ σκιές, δε μπορώ να το περιγράψω επακριβώς. Βασικά όπως και να'χει, δε θα μπορούσε ποτέ να το περιγράψω επαρκώς καθώς διαβάζει το blog κάποιες φορές άρα δε μπορώ να τα πω όσο χύμα θα ήθελα καθώς τυχαίνει να είναι ο μόνος άνθρωπος στο πλανήτη που ξέρει τον παράλληλο εγκεφαλικό βίο που διανύω όντας σε ένα συναισθηματικό αδιέξοδο με το άλλο αμόρε, που έχει περιγραφεί αναλυτικά σε προηγούμενες αναρτήσεις.
Τις προάλλες με έπιασα να χαζεύω φωτογραφίες της στο δίκτυο και προχωρούσα και ξεχάστηκα μέχρι που τις είδα όλες τελικά. Ξέρεις πως είναι αυτά. Βλέπεις, σου αρέσει, το σκέφτεσαι, ξαναβλέπεις, το βασανίζεις στο μυαλό σου μέχρι που σου βγαίνει το κακό παιδί και ..θέλεις αυτό που βλέπεις!

Έχει κάτι ρε παιδί μου το βλέμμα της. Μια σοβαρότητα ενώ είναι αστεία και κεφάτη κοπέλα. Μια σιγουριά ενώ φαντάζομαι πως θα έχει τις ανασφάλειες της. Και τέλος μια αποφασιστηκότητα ενώ σίγουρα κάποιες στιγμές θα είναι διχασμένη και αρκετά αναποφάσιστη. Όπως όλοι μας φυσικά.

Για να κλείσω η ασσιάτισα είναι από τις κοπέλες που ευτυχώς (και δυστηχώς μαζί) είναι εκτός εμβέλειας δράσης!

Τι κορίτσι.. Αυτά τα σχιστά μάτια που πολλές φορές κρύβουν κάτι θλιμμένο πίσω τους και μου έρχεται να την πιάσω αγκαλιά...  Κι αυτό το στήθος. Και τα πόδια, νομίζω όλο το σετ μου αρέσει. Και το ντύσιμο και το γενικότερο στυλ της. Παρόλο που έχω την εντύπωση ότι δεν είναι απόλυτα ευχαριστημένη με το σώμα της εγώ τη βρίσκω εξαίσια...   Αααααχ! Το ήξερα ότι κάποτε θα πάθω κάτι για μια ανατολίτισσα. Απλά δεν ήξερα πότε!!!

Καλησπέρα αμαρτολόφατσες!




Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

Blank. Κενό.

Κενό.

Τα συναισθήματα για εκείνη στέρεψαν. Σαν να ήταν σε μια κανάτα που άδειασε κάποιος επιτηδευμένα και τελικά εξατμίστηκαν κι αυτά από το πάτωμα.  Αυτούς τους μήνες που τα ένιωθα όλα τόσο έντονα, έζησα, όχι μαζί της αλλά μόνος, μια πολύ έντονη συναισθηματική περίοδο.

Δε πειράζει. Ωραία ήταν. Ωραία ανάμνηση. Μια ωραία περίοδος γεμάτη εντάσεις και πόθους.

Τώρα νιώθω σαν μμμ... πως να το πω. Πως είναι ένας σκύλος που έχει μάθει να ζει αλυσοδεμένος και όταν του βγάζεις την αλυσίδα και του λες φύγε, σε κοιτάζει σα χαμένος? Κάπως έτσι!

Αυτή η δέσμευση ρε παιδί μου με κάποιον, η εγκεφαλική δέσμευση, είναι ανεξήγητη. Η απώλεια της έχει φέρει ένα  κενό. Ένα μεγάλο πλατύ κενό που δεν έχω συνηθίσει.

Αρκετά όμως με αυτά. Πάω να πάρω το τραμ και θα κατέβω να δω τη θάλασσα σήμερα. Γλάρους, πουλιά, αεράκι, κάτι να αλλάξει τόνο η μέρα.

φιλιά αμαρτωλόφατσες

;-)



Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

Μαθαίνεις πως ήταν να πονάς τους άλλους όταν σε πονούν κι εσένα

Τελικά αυτή η γυναίκα θα με εκπαιδεύσει στο τέλος να είμαι ένας καλύτερος άνθρωπος. Με το να μου λέει ψέμματα ενώ ξέρω την αλήθεια μου φέρνει στο νου τις δικές μου στιγμές που είπα σε κοντινούς ανθρώπους μου ψέμματα και πλήγωσα. Τώρα καταλαβαίνω πόσο πονούν τα ψέμματα.

Προς το μεσημέρι χτες βγήκε από την εταιρία για να αφήσει το αμάξι στο πλυντήριο υποτίθεται. Ενώ στη πραγματικότητα  υποψιαζόμουν ότι θα βρισκόταν με τον τύπο, τον γνωστό παντρεμένο τύπο που δε λέει να φύγει από τη ζωή της καθώς κι εκείνη δε λέει να ξεχάσει φυσικά και σε κάθε ευκαιρία συναντιούνται, τα λένε, μιλάνε, chattάρουν όλο το πρωί από τα κινητά. Ηλίου φαεινότερο ότι γράφετε ένα ακόμη sequel της ίδιας ιστορίας τις ώρες αυτές.

Μωρέ δε με νοιάζει, με γεια της με χαρά της! Μακάρι να τα βρουν και να είναι μαζί και να είναι όλα καλά, τέλεια και χρυσά. Τα ψέμματα με ενοχλούν.  Αυτό είναι που δε μπορώ. Ένα ακόμη ψέμα. Γιατί πέρα από το δικό μου κόλλημα για εκείνη, που οκ με τρώει που δε την έχω, είμαστε και θέλω να μείνουμε και φίλοι. Όσο φίλοι είναι δυο του αντιθέτου φύλλου φυσικά. Να πόσο φίλοι. Ο ένας ερωτεύεται και η φιλία βρίσκεται σε κρίση.

Φταίω κι εγώ όμως. Κι εγώ δε σταματάω να κάνω το ντετέκτιβ. Δεν έκανα τίποτα ιδιαίτερο, απλά μόλις σχόλασα κι εκείνη είχε δηλώσει ότι πάει το αμάξι για πλύσιμο (το αμάξι παραμένει άπλυτο εντωμεταξύ ε?)  πήρα το αμάξι μου κι έκανα μια γύρα στα γύρω τετράγωνα. Και πέρασα από το σημείο που θα πήγαινα κι εγώ αν κρυφοσυναντούσα κάποια. Που αλλού; Στο πλησιέστερο πάρκο φυσικά.

Και πάνω που είχα πειστεί ότι είναι φαντασιουργήματα οι σκέψεις μου, στρίβω σε ένα στενό από τη πίσω πλευρά του πάρκου. Εκείνος μόλις έφευγε με τη μοτοσικλέτα σε ένα στενό, εκείνη στη θέση του οδηγού στο αμάξι της, κι εγώ έψαχνα στενό να στρίψω πριν με αντιληφθεί. Δεν υπήρχε φυσικά κανένα στενό να με διευκολύνει να εξαφανιστώ και συνέχισα σταθερά περνώντας δίπλα της κοιτώντας μπροστά.

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι με είδε να περνάω δίπλα της γιατί έμεινε ακίνητη κοιτώντας μπροστά με ένα παγωμένο βλέμμα. Και σε ένα λεπτό μου έστειλε ένα μήνυμα για το αν σχόλασα η όχι. Της είπα ότι πήγα για να κάνω λίγα όργανα στο πάρκο και τώρα πια πηγαίνω προς το σπίτι μου. Για να απαντήσει ότι κι αυτή συνάντησε μια φίλη της και την πήγε ως απέξω από το πάρκο και την άφησε εκεί. Και σχολίασε το ότι είμασταν τόσο δίπλα και ότι παραλίγο να συναντηθούμε. Απάντησα αόριστα και έκλεισε η συζήτηση ενώ το στομάχι μου έπαιζε ακορντεόν από τη τρομάρα και τα χέρια μου έτρεμαν. Μα τι ήθελα κι εγώ να την αναζητήσω?

Έτσι ο μίνι διάλογος με τα sms ήταν πέρα για πέρα προσποιητός εκτός αν με ψάρεψε να δει απαντήσεις και να κρίνει αν πέρασα τυχαία δίπλα της χωρίς να τη καταλάβω.

Και μακάρι να ήταν έτσι. Μακάρι να μην την έβλεπα. Μακάρι να μην ήξερα τίποτα. Μακάρι να μην έκανα το ντετέκτιβ τόσο επιτυχημένα.

Μακάρι να τα διάβαζε όλα αυτά.

Δε της κρατάω κακία.

Πως θα μπορούσα άλλωστε?

Μπορεί να κάνει ότι θέλει.

Είναι κι ο καιρός σκατά πάλι και με έχουν πιάσει οι μαύρες μου.

φιλιά αμαρτιμουτσουνάρες, εύχομαι να είστε σε καλύτερη φάση από μένα!


Σκεπτικός. Όσο και ο σκυφτός γεράκος στο βάθος της φωτογραφίας...






Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Μια απορία

Γιατί δε τη γνώρισα μερικά χρόνια νωρίτερα? και με άλλα μυαλά?
Είναι όλα θέμα επιλογών ή και συγκυριών-timing πες το όπως θες, που έτσι όπως έρχονται τα πράγματα δε μπορείς να κάνεις διαφορετικά?

Απλά μια απορία...
Από αυτές τις απορίες που ταλαιπωρούν.
Και αρχίζουν με ένα γιατί.

Για να είμαι ειλικρινής όμως, αν δεν είχαμε συνεργαστεί όλα αυτά στη δουλειά αλλά και ειδικά τώρα τελευταία που αναγκαστικά συνεργαζόμαστε για ένα θέμα της δουλειάς που εξελίσσεται, πως αλλιώς θα  την ανακάλυπτα μέρα με τη μέρα λίγο  περισσότερο? Αν δεν ήταν η δουλειά νομίζω ότι το πιθανότερο αυτή τη στιγμή να μην πληκτρολογούσα αυτή εδώ την τελεία  -->  .



Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Αγαπάς όταν...

Αγαπάς όταν...



Αγαπάς όταν αυτό που νιώθεις για τον άλλο δε μπορείς να το περιγράψεις επακριβώς είτε γιατί δεν υπάρχουν όλες τις κατάλληλες λέξεις, ή γιατί δεν έχει φτάσει στο απόγειο αυτό που νιώθεις καθώς εξελίσσεται κάθε μέρα που περνά.

Αγαπάς όταν έχεις παραιτηθεί από κάθε εγωισμό σου και με ανιδιοτελή αισθήματα τον φροντίζεις πριν και περισσότερο από εσένα. Ακόμη κι όταν εκείνος σε αμελεί.  Όχι ότι δεν αξίζεις τη προσοχή του εαυτού σου αλλά γιατί ο άλλος έχει περισσότερο σημασία από εσένα αυτή τη περίοδο. Και αυτό ούτε μπορείς αλλά ούτε και θες να το αλλάξεις.

Αγαπάς όταν δε μπορείς να υποτάξεις τον πόθο σου και λοξοκοιτάζεις συνέχεια τα κλειδιά του αμαξιού βρίσκοντας τον εαυτό σου πάλι σε μια ετοιμότητα για να πας να τον συναντήσεις όπου κι αν είναι. Ότι ώρα κι αν είναι.

Αγαπάς όταν σου φαίνεται ότι μόνο δίπλα του υπάρχει λιακάδα  ενώ μακριά του ο κόσμος δεν έχει νόημα.

Αγαπάς όταν η προσφορά σου στη σχέση μετριέται και βασίζεται σε άυλες μη εξαγοράσιμες προσφορές όπως ο χρόνος σου, το είναι σου και η απερίσπαστη σου προσοχή. Μέρα αλλά και νύχτα.

Αγαπάς όταν, ακόμη  κι όταν αποδεχθείς ότι το δικό του και το δικό σου μέλλον δεν φαίνεται να έχει κοινή πορεία,  αυτό δε σε κάνει να πάψεις να σκέφτεσαι αυτό το εναλλακτικό μέλλον, αυτό το -εκτός αν- που θα ανέτρεπε τα πάντα.

Αγαπάς όταν ένα μήνυμα του, ένα απλό γεια, αρκεί να σου φέρει το χαμόγελο στα χείλη και να σου φτιάξει τη διάθεση.

Αγαπάς όταν γράφεις σημειώσεις για κάτι άσχετο και τελικά μέσα σε αυτές αρχίζεις και ζωγραφίζεις λουλούδια, καρδούλες και το όνομα του.
Αγαπάς όταν έχει αλλάξει η αίσθηση του ωραίου για σένα. Όταν βρίσκεις ομορφιά σε ασήμαντα και αδιάφορα πράγματα μέχρι τώρα, όπως μικροσκοπικά λουλούδια, πεταλούδες, σύννεφα ή απλά μια ηλιαχτίδα που ξεγλιστρά μέσα από τις κουρτίνες.

Αγαπάς, όταν γράφεις λίστες με το τι είναι να αγαπάς.





Υ.Γ Ίσως παραείναι μελό όλο αυτό. Αλλά όπως σου έχω ξαναπεί με 7 δις στο πλανήτη δεν υπάρχουν μοναδικές επιλογές. (Είναι θέμα timing να πετύχεις το απόλυτο. Να είναι ο άλλος single, να μην έχει προηγούμενα ανοιχτά νταραβέρια, να μην έχει ψυχολογικά, να είναι αμοιβαίο μεταξύ σας, να υπάρχει πάθος, μια τουλάχιστον σπίθα -η πολλές- που θα αναφλέξουν σωστά όλο αυτό και να ζείτε στον ..ίδιο αιώνα και πλανήτη. )

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Κάτι έπαθα. Χάλασα.

Αυτές τις μέρες μια από τις παλιές αμαρτίες μου άρχισε να χτυπά δειλά δειλά τη πόρτα του inbox στο απόλυτο γκομενοεργαλείο, το facebook.  Διότι άσχετα με το τι λες και κάνεις και προετοιμάζεις και ψήνεις και φουρνίζεις η αλήθεια είναι μια. Οι γυναίκες σε επιλέγουν. Έχεις ήδη επιλεγεί όταν σε δεύτερο χρόνο παίξεις -νομίζεις- αποτελεσματικά το παιχνίδι του φλερτ και καταφέρεις και ρίξεις το γκομενάκι.



Έχεις ήδη επιλεγεί φίλε μου. Απλά μένεις με τη ψευδαίσθηση του κυνηγού που πέτυχε όσο εκείνη υποδύεται το θήραμα που "πιάστηκε" στα δίχτυα σου, ή έπεσε από το κυνηγητό σου.
Έτσι μετά από κάποιες φωτογραφίες που ανέβασα στο προφίλ μου που είχα καιρό να ανανεώσω, τις επόμενες ώρες άρχισαν να φτάνουν μηνύματα από μια παλιά αμαρτία. Παλιά, έντονη αλλά έληξε σύντομα καθώς δεν υπήρχε συναισθηματικό υπόβαθρο για να κρατήσουμε επαφές και εκτός κρεβατιού.

Φαίνεται πως χάλασα που λες αμαρτωλέ αναγνώστη μου. Γιατί ενώ ξεκίνησε η συζήτηση από τα τρέχοντα γεγονότα των ζωών μας, πιανόταν από τις λέξεις σε κάθε ευκαιρία και το έφερε εκεί που ήθελε. Το "πότε θα πάω ένα πρωί από το σπίτι της, να θυμηθούμε τα παλιά". Μαζί με "μου έλειψες, ήταν τόσο υπέροχα τοτε" και λοιπά.

Νομίζω ότι χάλασα. Γιατί ενώ της απάντησα ότι σύντομα θα ξεκλέψω χρόνο για να τη δω, μόλις έκλεισα τον υπολογιστή κυριεύτηκα από ένα κενό. Μια παγωμάρα. Ένα απίστευτο ξενέρωμα. Σχεδόν στα όρια της φρίκης.

Ο παλιός μου εγώ χρειαζόταν απλά μερικά δευτερόλεπτα για να πάρει την απόφαση για να πει ναι σε ένα καλό πήδημα και ελάχιστα για να ξεκινήσει να το υλοποιεί κιόλας.

Τώρα όμως συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι εγώ πια αυτός. Δεν είμαι ο δεινός αναίσθητος εκτελεστής.
Σταμάτησα να θέλω απλά το σκέτο σεξ; Χάλασα; 

Γαμώ τους έρωτες μου μέσα.


Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Η γη να με καταπιεί

Μα πόση, μα πόση ατυχία μπορεί να σε δέρνει;

Να μη βγαίνεις ποτέ με αυτόν που θες, το αμόρε στη δικιά μου περίπτωση, και τελικά όταν βγεις έξω μαζί με έναν ακόμη συνάδελφο να κυριαρχεί ως θέμα συζήτησης ο αντίζηλος σου. Ο αντίζηλος για τον οποίο λιώνει ακόμη και παρότι είναι θυμωμένη που την ξανα-άφησε στα κρύα του λουτρού γυρνώντας στη γυναίκα του, τον λυπάται,  τον σκέφτεται και κυριαρχεί της προσοχής και σκέψης της.

Και τελικά με αφορμή μια μαλακία και μισή, ένα μήνυμα στο κινητό από ένα συνάδελφο που ανακοίνωνε ότι ο "αντίζηλος" μνηστήρας κατέθεσε τελικά αίτηση μετάθεσης σε άλλο πόστο στην άλλη άκρη της Αττικής, να γίνεται χαμός και να κρεμά τα μούτρα της για το ότι ενημερώθηκα εγώ και όχι αυτή.
Κι εγώ, πόσο βλάκας είμαι και πόσο ηλίθιος. Της δείχνω φόρα παρτίδα τη συνομιλία. Όταν είσαι αφελής αυτά παθαίνεις. Και βλέπει τέλος πάντων ότι στη συνομιλία είναι 3 άλλα άτομα του γραφείου αλλά όχι η ίδια μέσα.

Η γη να με καταπιεί μόλις μου είπε "α, αυτό είναι το γκρούπ που κουτσομπολεύετε τη ζωή μου, εμένα και εκείνον, ε?".
Προσπάθησα να της εξηγήσω αλλά ήταν αργά. Ούτε να μιλήσω δε με άφησε. Μετά από ένα λεπτό σιγής και αμηχανίας σήκωσε το χέρι και ζήτησε το λογαριασμό.

Η γη να με καταπιεί όμως. Πόσο άσχημα αισθάνθηκα δε λέγεται. Τώρα θα μου πεις, όταν σχηματίστηκε το γκρουπ γιατί δε βγήκες και αντίθετα το χρησιμοποίησες και σχολίαζες; Ποτέ όμως δεν ειπώθηκε κάτι αρνητικό για εκείνη από κανέναν. Εκείνος είχε γίνει βραχνάς στην εταιρία.


Η γη να με καταπιεί... τι ντροπή και τι αμηχανία.

Μακάρι...
Μακάρι να μην ήξερα τίποτα. Μακάρι να ζούσα στο κόσμο του καρνέισον. Μακάρι να μη μου κλαιγόταν το αμόρε κάθε φορά που την χώριζε, της έλεγε ότι δε μπορούσαν να συνεχίσουν την ιστορία  τους μόνο και μόνο για να το αναιρέσει μια βδομάδα μετά. Μακάρι να μη με είχε ανακατέψει και να μη μου εκμυστηρεύεται τα της ερωτικής της ζωής. Μακάρι να μη με ένοιαζε και να μην με αγχώνει το θέμα. Μακάρι να μην ένιωθα έτσι για εκείνη. Μακάρι να μην ένιωθα τίποτα βασικά. Να ήμουν απλά ένας αναίσθητος.



Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

The greatest thing

The greatest thing is to love, and to be loved.
Έτσι έλεγε ο Nat King Col μισό αιώνα πριν τραγουδώντας το Nature Boy.
Και είχε απόλυτο δίκιο.

Διότι δεν έχει αξία να νιώθεις ωραία συναισθήματα, να θέλεις, να ποθείς, να επιθυμείς, να αγαπάς χωρίς να νιώθει κι ο άλλος αντίστοιχα.

Ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση είναι βασανιστήριο. Μια λανθάνουσα κατάσταση χωρίς άλλο νόημα. Δε σε κάνει καλύτερο, δε περνάς καλά, δεν το ευχαριστιέσαι, είσαι όλη την ώρα σε γκρίνια και τρώγεσαι με τα ρούχα σου. Απλά νιώθεις έντονα συναισθήματα που ορίζουν τη ζωή σου για όσο καιρό κρατήσει αυτό το "spell", μέχρι να ξεκαρφώσεις από τη πλάτη το βέλος του έρωτα.

Περαστικά μας.

Φιλιά και καλημέρα αμαρτωλόφατσες






Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

Σε ευχαριστώ πολύ για όλα και συγνώμη

Τόσο καιρό έπαιζε μεταξύ τους μια κατάσταση. Μεταξύ του αμόρε μου (αυτού που σας έχω ζαλίσει ) και του γαμπρού του γραφείου.  Σαφώς και το είχα καταλάβει. Παρόλο το μεγάλο και απότομο χωρισμό τους τα Χριστούγεννα μετά από μια βδομάδα  εκείνος άρχισε πάλι τα χαμόγελα, τα πίτσι πίτσι και προσπαθούσε σε κάθε ευκαιρία να την ξανακερδίσει. Να ξανακερδίσει τον παράνομο έρωτα δηλαδή, να την έχει όποτε θέλει για να γεμίζει το κρεβάτι και την αγκαλιά του.

Μετά από 2 μήνες ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και εξαργυρώθηκαν οι υποσχέσεις, τα λόγια. Δυστυχώς όχι σε πράξεις αλλά σε ψέμματα, κενοδοξία και διακοπή όλης αυτής της αισθηματικής παροχολογίας που απλόχερα μοίραζε.


Τη σχόλασε μέσα σε δυο λεπτά. Ενώ είχε φύγει από το σπίτι του δώδεκα μέρες και ενώ έψαχνε για σπίτι και σχεδίαζε μαζί της τη νέα κοινή ζωή και το νέο  ξεκίνημα, τελικά... τα αναίρεσε όλα. Τα αναίρεσε όλα και επέστρεψε σπίτι του. Στη γυναίκα του. 




Τη σχόλασε χωρίς καμιά ένδειξη ότι έχει δεύτερες σκέψεις. Ψυχρά και απρόσωπα. Λέγοντας ένα "Σε ευχαριστώ πολύ για όλα και συγνώμη". Συνεχίζοντας με ένα "θα παραιτηθώ από αυτό το πόστο της εταιρίας, θα ζητήσω μετάθεση σε άλλη περιοχή και θα πάω σπίτι μου να το παλέψω". Ενώ δεν έδειξε κανένα σημάδι δεύτερων σκέψεων τις τελευταίες μέρες. Ή έστω κάποια αμφιβολία. Ενώ έδειχνε καθόλα ευτυχής και ικανοποιημένος με την εξέλιξη και ενθουσιασμένος από τη νέα κοινή τους προοπτική.
Πως μπορούν και το κάνουν αυτό μερικοί? Πως? Πως τάζουν και υπόσχονται και μετά τα αναιρούν όλα σε μια στιγμή? Πως μπορούν να είναι επαγγελματίες ψεύτες?








Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

Can i play with your mind?




Η μέρα του παιχνιδιού έφτασε όπως σχεδίαζα εδώ και αρκετές μέρες.
Έφτασα νωρίς στην εταιρία. Νωρίτερα από όλους. Τύπωσα τους γρίφους και άρχισα να τους στήνω στα προσχεδιασμένα σημεία.



Ενώ σκεπτόμουν να βάλω τον πρώτο γρίφο στο καντράν του συναγερμού, δε θα ήμουν ποτέ σίγουρος αν θα έρθει αυτή πρώτη από όλους τους άλλους εδώ. Ρίσκο. Αρκετό. Οπότε το έβαλα με λίγο ζιλοτέιπ στην οθόνη της. Έκλεισα τα φώτα. Έβαλα συναγερμό κι έφυγα.





Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Φωτογραφίες για τον πόνο της άλλης

Σήμερα ήταν άρρωστη. Γενικά και τη προηγούμενη βδομάδα δεν ήταν στα καλά της και δεν ήρθε στη δουλειά και τη Παρασκευή. Πολλές ασθένειες πυροδοτούνται ως ψυχοσωματικές εκτονώσεις βέβαια κι αυτή  τον τελευταίο καιρό δεν έχει περάσει και λίγα με τον ηλίθιο που έχει ερωτευτεί.   Μα κι αυτός έλεος. Τρεις μήνες τη τραβολογάει  "σε θέλω, δε σε θέλω, θα χωρίσω, δε θα χωρίσω τη γυναίκα μου κλπ κλπ". Και την έχει σε μια δειαρκή ένταση και προσμονή.

Θα το κατσιάσει το μικρό μου αμόρε όπως πάει και δε θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα με δαύτον. Να μου το θυμηθείτε. Το έχει καταντήσει ξεκούρδιστο αρκουδάκι το κορίτσι και σέρνεται στα πατώματα μια φορά στις δεκαπέντε που τις παίρνει τις ελπίδες ενώ τις δεκατέσσερες μέρες της τα έλεγε όλα όπως ήθελε κι εκείνη να τα ακούσει.

Τέλος πάντων. Κάποια στιγμή, θα τη βρουν την άκρη. Σημασία αυτή τη στιγμή έχει ότι δε την έχω δει εδώ και 4 ημέρες.

Σήμερα έχει τόσο ωραία μέρα κι αυτή είναι τέσσερις μέρες στο κρεβάτι όπως μου έγραψε πρωί πρωί σε μήνυμα. Έτσι σκέφτηκα να ξεκλέψω λίγο χρόνο από τη δουλειά και να βγω λίγο στον πεζόδρομο εδώ κοντά να βγάλω μερικές φωτογραφίες και να της στείλω.  Έχουμε περπατήσει ουκ ολίγες φορές εδώ μαζί όντας σε δουλειές σχετικές με την εταιρία, για προμήθεια υλικών και αλλά και για απλά καθημερινά πράγματα, όπως να πάρεις έναν καφέ ή μια λιχουδιά από το φούρνο.


Έβγαλα λοιπόν μερικές φωτογραφίες και της έστειλα με την σημείωση "Αφού δε μπορείς να σηκωθείς ακόμη από το κρεβάτι σου στέλνω μερικές φωτογραφίες από τα μέρη εδώ δίπλα στην εταιριά να χαρείς με βιτρίνες κ τοπιά".

Άντε βγείτε κι εσείς, έχει τόσο ωραιά μέρα εκεί έξω!
















Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

Τι γλυκιά έκπληξη!



Τι γλυκό!!!





Έρχομαι στην εταιρία πρωί πρωί και τι να δω? Μια σοκολάτα μέσα στο τετράδιο των σημειώσεων. Don't ask. Όσο και υπερσύγχρονη να είναι μια πολυεθνική εταιρία, εξοπλισμένη μηχανήματα αιχμής, φουτουριστικούς διακομιστές, δορυφορικές συνδέσεις για την απρόσκοπτη λειτουργία των συνδέσεων -όσα καλώδια οπτικών ινών κι αν δαγκώσουν τα πλάσματα της Αβύσσου στον Ατλαντικό να μη το χάνουμε το ιντερνετ...- , είναι μερικές στιγμές που όταν πέφτει το ρεύμα μένεις. Και ξεμένεις.
  
Μένεις με το τίποτα παραγεμισμένο με πολύ καθόλου. Έτσι λοιπόν κάποια πράγματα σημειώνονται και σε ένα μικρό πρόχειρο που έχω πάντα στο γραφείο μου, εδώ στον 5ο όροφο. 

Σήμερα λοιπόν, καθώς έφτασα, είδα το σημειωματάριο μισάνοικτο. Σα να μην είχε κλείσει. Το άνοιξα για να διαπιστώσω ότι με περίμενε μια γλυκιά έκπληξη.

Τώρα ρε αναγνώστη... φταίω εγώ που ερωτεύομαι? Φταίω που άρχισα να τρέμω από άγχος? Δε μου είχαν αφήσει ποτέ μια σοκολάτα. Ειδικά μια κοπέλα που έχω ένα ανοιχτό θέμα μαζί της. Έναν διακαή πόθο.

Εκτός αν... ωχ!   ωχ  ωχ....
Κι αν τη σοκολάτα δεν την έβαλε εκείνη????????????????????????

Σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό μου. Προσπαθώ να σκεφτώ και να συγκεντρώσω όλα τα χαμόγελα, όλα τα καλά χαριτωμένα που έχω πει στα κορίτσια εδώ το τελευταίο διάστημα. Όλα τα φλερτ που έχω άθελα μου έχω πυροδοτήσει πάνω στην -γαμώ την αγανάκτηση- επεκτατική κοινωνικότητα μου.

Λες?  Λες να έχω θαυμάστρια? Έχει να μου συμβεί από το Λύκειο κάποια να μου στέλνει μηνύματα, να αφήνει ραβασάκια, να παίρνει τηλέφωνα και να μη λέει ποια είναι...


Καλημέρα αμαρτωλέ/αμαρτωλή αναγνώστη, σε φιλώ γλυκά. Γλυκά όπως σχεδόν είναι και η πρώτη δοκιμή της Lacta...

Υ.Γ. Δε θέλω να έχω θαυμάστρια. Θέλω η σοκολάτα να είναι δικιά της.

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Γρίφοι, puzzle & mind games

Λένε ότι οι γυναίκες ζουν τον τέλειο έρωτα ξεκινώντας τον αρχικά ως μια από μια φευγαλέα σκέψη, μια ιδέα,  ένα νεύμα, ένα λόγο που τους ταρακούνησε, ένα χαμόγελο, ένα ευγενικό άγγιγμα. Αυτό για λίγο εξελίσσεται σε ένα φλερτ που συνεχίζει σιωπηλά μεταξύ των δυο εμπλεκομένων για λίγο σαν καλά οργανωμένη αποστολή μυστικών διπλωματών. Μέχρι που μετά από λίγο η πολύ καιρό τα κορμιά να πλησιάσουν και τελικά παρασυρθούν στη δίνη του πάθους. (βασικά ήθελα να γράψω γαμηθούν αλλά είπα να μη το κάνω τόσο brutal)

Δηλαδή για τις γυναίκες το σεξ και συγκεκριμένα ο τέλειος οργασμός είναι μια διαδικασία που ξεκινά εγκεφαλικά βδομάδες ή και μήνες πριν πραγματοποιηθεί. Όταν εγκεφαλικά έχουν ζήσει όλη την προηγούμενη κατάσταση ευφορίας των συναισθημάτων και του έρωτα που βρίσκεται σε εξέλιξη. Πριν τα κορμιά ενωθούν και αφεθούν στην απόλαυση του άλλου σφραγίζοντας ίσως και για πάντα τη δημιουργία μιας όμορφης σχέσης, τύψης ή ανάμνησης.

Μετά από ώριμη σκέψη και φυσικά έρευνα κατέληξα ότι φταίνε οι γυναικείες ορμόνες και συγκεκριμένα οι ενδορφίνες, το φυσικό αυτό όπιο.  Αυτές ορίζουν τις συνθήκες για το τέλειο αισθήματος και τον του τέλειο έρωτα. Τις παράγει ο εγκέφαλος υπό συγκεκριμένες συνθήκες και αθροιστικά βεβαίως με τον καιρό αυτές κάνουν το θαύμα τους. Βέβαια και οι γυναίκες με τη σειρά τους και τις αρνήσεις τους να δοθούν-παραδοθούν έτσι εύκολα όσο διαπραγματεύονται μια σειρά από ανταλλάγματα (μέχρι και ένα στεφάνι μερικές φορές) αυξάνουν τη πρόκληση για τον άντρα.




Ας μη ξεφεύγω όμως. Επιστροφή στις αμαρτίες μου και συγκεκριμένα στο Αμόρε. Που λες αμαρτωλέ μου αναγνώστη αποφάσισα ότι εφόσον το κορμί της δε το έχω, ότι θα έχει κάποιο ενδιαφέρον να παίξω λίγο με το μυαλό της. Αλλά αυτή τη φορά θα υπάρχει ολόκληρο σενάριο να τρέξει, βήματα να εκτελέσει. γρίφοι, παζλ που θα πρέπει να συνδέσει, να συγκεντρώσει πληροφορίες, να σκεφτεί και να λύσει ερωτήματα. Και στη προσπάθεια αυτή να περιοδεύσει σε ολόκληρο το πολυόροφο κτήριο της εταιρίας που θα την οδηγήσουν με μια εμπειρία δράσης κι αγωνίας.  (ας παραχθούν και λίγες ενδορφίνες, δε θα πάθει τίποτα)

Απλά δεν είμαι σίγουρος ακόμη αν θα δώσω στοιχεία για το ποιος έστησε το παιχνίδι αυτό.
Ίσως στο τελευταίο στοιχείο να αφήσω κάτι που μας ενώνει. Πχ, ένα project που δουλεύουμε παράλληλα τον τελευταίο καιρό. Η και πάλι όχι. Μπορεί να το αφήσω να τελειώσει αφήνοντας στο τέλος ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.

Εξάλλου είναι απλά ένα mind game.


ΥΓ. Είχα πει ότι στις 15 Φλεβάρη θα σταματήσω να ασχολούμαι μαζί της. Απλά δεν είχα προσδιορίσει το έτος.




Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Είσαι ερωτευμένος όταν...

Είσαι ερωτευμένος όταν...




Είσαι ερωτευμένος (πραγματικά όμως) όταν σταματάνε όλες οι άλλες γυναίκες στον πλανήτη να σε απασχολούν. Μη σου πω και να υπάρχουν κιόλας.  Όμορφες, ψηλές, τσαχπίνες, πονηρές,  λάγνες, όλες αυτές γίνονται απλά φόντο της καθημερινότητας. Είναι απλά εκεί. Δε σε απασχολεί ούτε καν να τις κοιτάξεις. Έχεις μάτια μόνο για τον έρωτα σου. Δεν είναι υπερβολή να το πει κανείς. Συμβαίνει.

Το έπαθα και στα 19 μου με τη πρώτη μου κοπέλα, τη πιανίστρια όπως έχω πει, που παίζει σε ένα νουάρ πιάνο μπαρ του Παρισιού αυτή τη περίοδο. Το παθαίνω και τώρα. Το ζω το ίδιο έντονα.
Με όλες τις ενδιάμεσες , μικρές ή μεγάλες σχέσεις η κατάσταση ήταν πάντα χλιαρή ως θερμή. Ποτέ όμως καυτή. Ποτέ δεν ένιωθα να καίγονται τα εσώψυχα μου για καμιά τους.

Είσαι ερωτευμένος όταν... κάθε φορά που θα τη συναντήσεις αναρωτιέσαι αν τα ρούχα σου είναι εντάξει, αν έκανες μπάνιο πρόσφατα, αν έχεις ξυριστεί και αν τα μαλλιά σου είναι χτενισμένα και δεν ίπτανται σαν του προβάτου που ήρθε από death metal πάρτι. Βασικά στην αγωνία μόνο και μόνο ότι θα τη δεις και στην προσμονή είσαι σε μια μόνιμη διαδικασία καλλωπισμού.

Αναρωτιέσαι αρκετές φορές τη μέρα που είναι και τι κάνει. Επειδή είμαστε και πολυάσχολοι άνθρωποι τις στιγμές τέλος πάντων που δεν κυριαρχούν της προσοχής σου τα άλλα θέματα.

Απορείς πόσο πολύ σε έχει συνεπάρει αυτή η κατάσταση. Έχει χρόνια να συμβεί και νιώθεις το ίδιο αλλόκοτα όπως τότε. Αυτές οι γαμωπεταλούδες στο στομάχι, αυτή η ευφορία όταν τα βλέμματα συναντιούνται και συνοδεύονται από χαμόγελα.
Και ενώ λες, εντάξει μωρέ, περαστικό θα είναι, θα μου περάσει. Μέχρι που έρχεται η επόμενη μέρα για να είναι όπως και η χτεσινή και όπως και η επόμενη. Να εξακολουθείς να τη θες no matter what.
Λέγεται ερωτική παραφορά άραγε αυτή η παρατεταμένη αίσθηση της έλλειψης κάποιας που δε σου ανήκει?

Το αστείο είναι ότι ξέρεις και το βλέπεις ότι δεν είναι ο "κόμματος" των ανδρικών ονειρώξεων τα μοναχικά βράδια του Αυγούστου. Παρόλα αυτά εσύ αυτή θες.  Διότι ο έρωτας δεν έχει καθαρά υλιστική προσέγγιση "βρήκα τη πιο μουνάρα του κόσμου και έπεσα με τα μούτρα". Ο έρωτας είναι άυλος και δε μετριέται με μεζούρα. Είναι σύνθετο λοιπόν το πράγμα. Δεν είναι απλά οπτικό όπως πολλές γυναίκες πιστεύουν, δηλαδή ότι ερωτευόμαστε την πιο όμορφη. Όχι. Είναι το άρωμα της. Ο τρόπος που μιλάει. Ο τρόπος που κρατά τη κούπα του τσαγιού. Ο τρόπος που στέκεται. Ο τρόπος που κρατάει το στυλό. (η παρατήρηση του τελευταίου περιέχει κάποια ερωτική φαντασίωση).  Ο τρόπος που σε αγγίζει. Όλα αυτά μιλούν μέσα σου.  (μιλούν και μπήκαμε σε φουρτούνες...)


Το ξέρεις λοιπόν όταν είσαι ερωτευμένος όταν το να ξυπνάς νωρίς και φεύγεις από τα ζεστά του κρεβατιού σου για μια κοπιαστική μέρα στην εταιρία δε σε νοιάζει καθόλου εφόσον θα είναι κι αυτή κάπου εκεί δίπλα, ίσως και δίπλα σου κάποιες στιγμές.

Το ξέρεις όταν είναι η πρώτη σκέψη σου τη μέρα που έρχεται καθώς και η τελευταία.




Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

Πότε σπάνε τα δεσμά του έρωτα?

Πότε σταματά ο έρωτας που νιώθει κάποιος για κάποιον άλλο?

Και εννοώ ο απραγματοποίητος έρωτας καθώς όλοι οι έρωτες που υλοποιούνται φθείρονται στη φορά του χρόνου μέχρι που ατονούν και δίνουν σε άλλα συναισθήματα τη σειρά τους. Στην αγάπη στις καλές περιπτώσεις, στην αδιαφορία ή και στο μίσος θεός φυλάξει.

Όμως σήμερα μιλάω για τον τον απραγματοποίητο έρωτα. Αυτό τον άυλο εχθρό που σε τρώει λίγο λίγο με την εντύπωση ότι είναι και θα είναι ο μεγαλύτερος, ο σπουδαιότερος, ο εντονότερος από όλους.

Πότε σταματά;
Κάποια στιγμή. Κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβεις, αυτό το συνονθύλευμα επώδυνων καθημερινών αλλά και έντονων ολοήμερων σκέψεων κοπάζει. Σταματά. Χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι ότι συμβαίνει. Απλά σταματά. Σταματά να σε πειράζει. Και έπειτα σταματάς να το σκέφτεσαι. Είμαι πεπεισμένος ότι πρόκειται για κάποια άμυνα του μυαλού που θα παραγράφει και θα αγνοεί αυτή την στενάχωρη μα και επίμονη σκέψη κλείνοντας τη κάπου σε ένα σκοτεινό κουτί ρομαντικών αναμνήσεων για να μπορέσεις να λειτουργήσεις και πάλι φυσιολογικά σαν άνθρωπος.

Βέβαια είναι σημαντικό και αναπόφευκτο να περάσεις αυτή τη περίοδο έλλειψης και θλίψης.

Βοηθάει κι ας μη σου αρέσει.  Σε κάνει να νιώσεις ζωντανός.
Όπως σε κάνει μετά από λίγο να ξυπνάς μια μέρα απελευθερωμένος από τα δεσμά των σκέψεων και τα δεσμά του έρωτα σου.

ΥΓ. (Μεταξύ μας ε? Νομίζω ότι παίζει η αυταπάτη της εξιδανίκευσης στον απραγματοποίητο έρωτα, καθώς ένα μήνα μαζί με τον έρωτα που νομίζεις ότι έχεις μπορεί να σε κουράσει σε βαθμό "φάε μόνη σου έρωτα darling, πάω στη μάνα μου και στην ησυχία μου"




Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2015

CSI ντουλάπας

Αν ο απαγορευμένος έρωτας είναι έγκλημα τότε γιατί να μην αξίζει να κάνεις και μια διερεύνηση σκηνής του εγκλήματος? Ένα CSI. Για την ακρίβεια θα ήταν πιο σωστό να πω ένα LSI. Ένα Love Scene Investigation.

Με μεγάλη περιέργεια λοιπόν σήμερα ξέκλεψα χρόνο, κατέβηκα στο σκονισμένο υπόγειο, πήγα στο αρχείο και έκανα τον επιθεωρητή εγκλημάτων αγάπης, έρωτα και πάθους.

Βέβαια δεν είχα αυτό το υπερεργαλείο, αυτή τη μπλε λάμπα που τη περιφέρεις σε στρώματα, μοκέτες, τοίχους και αντικείμενα και βλέπεις το διαφορετικό σε αυτό που με το μάτι δε μπορείς να καταλάβεις.

Ευτυχώς όμως το σούπερ τηλεφωνάκι μου, το απόκτημα μετά από πολύ μόχθο με το σούπερ φακό του μου πρόσφερε ακριβώς το αποτέλεσμα που ήθελα. Να διαπιστώσω και να αποδείξω ότι κάποιος "μπήκε" και έμεινε λίγα λεπτά μέσα στη ντουλάπα.

Οπότε η θεωρία μου ενισχύθηκε μέχρις αποδείξεις. Σύμφωνα με την εξιστόρηση ης προηγούμενης ανάρτησης όταν κατέβηκα στο υπόγειο με το καρότσι που έκανε φασαρία, εκείνος βγήκε από το χώρο και πήγε προς το άλλο κλιμακοστάσιο. Εκείνη μπήκε στη ντουλάπα. Μια ντουλάπα παλιά ξύλινη που βάζουμε παλιά μηχανήματα και έχει χώρο να σταθεί ένας μικρόσωμος. Εκείνη δηλαδή.
Βλακεία εκανα τώρα που το σκέφτομαι. Ίσως έπρεπε μα πάω να ανοίξω τότε τη ντουλάπα. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον η εξήγησή της.


Επίσης αναρωτιέμαι. Λέω να πάω να ρίξω μια πιο ενδελεχή ματιά ακόμη για τίποτα τρίχες?
Θα επανέλθω αν βρω κάτι περισσότερο...
Το έγκλημα όμως έχει σχεδόν εξιχνιαστεί!!!


Αποτυπώματα. Πρόσφατα. Πολύ πρόσφατα.


Ίχνη πατήματος



Κι άλλα σημάδια στο πάτωμα της ντουλάπας







Πρόσφατα ίχνη χεριών που ακούμπησαν

Ξεκάθαρο αποτύπωμα. Στη πρώτη ευκαιρία θα διαπιστωθεί και αν είναι από το γοβάκι της σταχτοπούτας




Το απόλυτο πειστήριο. Ίχνος από κεφάλι που ακουμπούσε ψηλά στο ταβάνι.














Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2015

Μα στο υπόγειο;

Έχω ακούσει ένα σωρό μυστήρια μέρη για να συνευρεθεί και να βγάλει τα μάτια του ένα ζευγάρι.
Για κακή μου τύχη πηγαίνοντας σήμερα στο ...υπόγειο να αφήσω κάτι φακέλους στο αρχείο που ξεχειλίζαν στο κλεμμένο καροτσάκι του Βασιλόπουλου που χρησιμοποιούμε (ναι, ντροπή στην εταιρία, το ξέρω), είδα ανοικτά τα φώτα σε όλο το χώρο της μεγάλης αίθουσας. Περίεργο καθώς μένουν ανοικτά μόνο όταν κάνει κάποιος κάτι εκεί. Προχωρώντας μερικά μέτρα είδα δωμάτιο που βρίσκεται το αρχείο με ανοικτή τη πόρτα και φωτισμένο.

Μπαίνω και βλέπω σε μια καρέκλα το φουλάρι της και τη ζακέτα του. Το αίμα μου ανεβαίνει στο κεφάλι. Μα εδώ? Τέτοια ώρα?
Ο χώρος της αίθουσας είχε ένα χώρισμα. Ήμουν σίγουρος ότι κρυβόντουσαν πίσω από τις ντουλάπες. Αλλα έβαζα τους φακέλους στη θέση τους, περιμένοντας να ακούσω κάτι. Στο τέλος φυσικά δεν άντεξα και πήγα πίσω από τις ντουλάπες με ένα φάκελο στο χέρι. Δεν ήταν εκεί. Καλύτερα γιατί θα ερχόμασταν "φάτσα κάρτα" το τριο της αμαρτίας μαζεμένο εκει.

Βγαίνοντας όμως από το μικρό χώρο στη μεγάλη σάλα, ήρθε ο "γαμπρός" έκπληκτος που με είδε με σημάδια αμηχανίας και ρώτησε αν θέλω βοήθεια με τους φακέλους και αν έχω κάτι άλλο να κουβαλήσω για να βοηθήσει. Τοοοοσο καιρό που ήταν οι φακέλοι και οι στίβες με τα πράγματα για το υπόγειο δεν είχε φιλοτιμηθεί. Όμως εκείνη τη στιγμή για "ξεκάρφωμα" και για να αποδείξει φυσικά άλλη μια φορά ΠΟΣΟ γλυφτρόνι είναι πρόσφερε τη χείρα βοηθείας του που φυσικά δεν έγινε αποδεκτή.

Η τύπισσα , το αμόρε που περιγράφω τόσο καιρό και σας τα έχω πρήξει, ήταν σε κάποιο άλλο χώρο από όσο καταλαβαίνω και ακούγοντας το καρότσι να μπαίνει στο χώρο κρύφτηκε. Παίζει να ήταν και σε μια από τις μεγάλες άδειες ντουλάπες. Αυτό δε θα το μάθω ποτέ βέβαια γιατί δεν έχω όρεξη να ρίξω τα μούτρα μου να ρωτήσω για να λάβω δικαιολογίες. Ήταν εκεί το κασκόλ της, ήταν κι εκείνη. Αυτό μου είναι αρκετό.

Βολιδοσκοπώντας γενικά τη κατάσταση, ο τύπος δεν έχει "φύγει" από τη γυναίκα του, παρόλο που ισχυριζόταν ότι θα το έκανε σύντομα. τουτέστιν συναντιούνται στα κρυφά και στα... χαμηλά σε κάθε ευκαιρία.

Το νου σας παιδιά, έχει και μαρμάγκες και μαμούνια όμως στα υπόγεια.....









Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2015

Κομμένο το Flirtationship



Φαντάσου να επιδίδεσαι βδομάδες, μήνες ίσως και χρόνια ολόκληρα στο λεγόμενο και Flirtationship και να μένεις στα λόγια. Σε μια σχέση όλο φλέρτ. Αλλά μόνο αυτό.  Το τηλέφωνο να παίρνει φωτιά. Τα προγραμματάκια επικοινωνίας -οτι χρησιμοποιεί ο καθένας, msn, google talk, netchat, skype- να έχουν κυρίαρχο ρόλο στη καθημερινότητα σου, εννοείται με το αμόρε βεβαίως βεβαίως...





Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2015

Όνειρα, πουλιά μου ταξιδιάρικα

Δεν είναι φανταστικό να ονειρεύεσαι? Να προγραμματίζεις, να σκέφτεσαι και να ελπίζεις;
Να κάνεις όνειρα.



Τι γίνεται όμως όταν το όνειρο το δικό σου είναι ο απόλυτος εφιάλτης για κάποιον άλλο? Δηλαδή όταν για παράδειγμα μπαίνει το τρίτο άτομο σε μια σχέση και διεκδικεί με πάθος τον εμπλεκόμενο/η με δυο?

Αν ήσουν εσύ σε εκείνη τη θέση? Που έρχεται για παράδειγμα ένα τρίτο πρόσωπο και σε απειλεί? Θα σου άρεσε? Φαντάζομαι αν βρισκόσουν σε εκείνη τη θέση θα διαπίστωνες έμπρακτα πλέον ότι η συσσώρευση λαθών, ανειλικρίνειας και σωρεία προβληματικών συμπεριφορών τόσο δικών σου όσο και του άλλου σε έφερε σε αυτή τη θέση.

Και τότε φυσικά έχοντας πέσει από τα σύννεφα και καθώς σίγουρα είναι δύσκολο να παραδεχτείς ότι έσφαλες κι εσύ,  ίσως είναι πιο εύκολο να ρίξεις στον άλλο το φταίξιμο. Αυτόν που σε απάτησε και συνεχίζει να παίζει με το τρίτο πρόσωπο.  Σκέψου όμως, κι εκείνος πόσο είχε βαρεθεί, πόσο είχε μπουχτίσει μαζί σου.

Προς γνώση και συμμόρφωση.


Αγαπηθείτε, δώστε χρόνο και χώρο στον άνθρωπο σας. Μη τον κυνηγάτε και τον καταπιέζετε όλη την ώρα. Κάποια στιγμή αυτή σας η συμπεριφορά θα έχει άσχημο τέλος.


Σας φιλώ αμαρτωλόφατσες!


Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Είναι μια αμαρτία

Μερικά τραγούδια γράφονται για να τα ζήσεις.
Όπως για παράδειγμα το It's a Sin από τους Pet shop Boys.
Όχι ακριβώς να τα ζήσεις. Απλά να τα ακούσεις κάποια στιγμή, να διαβάσεις τους στίχους, να νιώσεις το νόημα στο πετσί σου και να ταυτιστείς ΑΠΟΛΥΤΑ μαζί τους.  Και να νιώσεις ότι γράφτηκαν για σένα.



It's a sin λοιπόν.
Σας αφιερώνω την έκδοση του Paul Anka για το εν λόγω τραγούδι και σας χαιρετώ!





Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Αμαρτιοκαρδιογράφημα



Το πιο κοντά που φτάσαμε.


Αυτό δεν είναι απλά η φωτογραφία της κρέμας του καφέ. Είναι ένα αμαρτιοκαρδιογράφημα. Το δικό μου. Σημερινό. Κάπως έτσι κάνει τακ τουκ αυτή η ρημάδα η καρδιά, αυτή η αντλία αίματος κατά τους επιστήμονες ιατρούς. που όμως πονά όταν τα αισθηματικά σου είναι άλλα ντ'άλλων.

Επιπρόσθετα η φωτογραφία έχει επιπλέον αξία καθώς σηματοδοτεί το πιο κοντά που φτάσανε τα χείλη μας. Την άλλη πλευρά της κούπας που πήρε πριν λίγο από το γραφείο μου και δοκίμασε. Αυτή η μικρή απόσταση είναι που μας χωρίζει. Ένας καφές.


Καλημέρα αμαρτωλοί μου!

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Συννεφιά, η παρέα του ερωτευμένου




Έχει συννεφιά έξω. Τι απίστευτο ταίριασμα καιρού και διάθεσης. Κάπως έτσι είμαι αυτή τη στιγμή. Απολαμβάνω την ησυχία του γραφείου μαζί της. Εκείνη ασχολείται με γραφειοκρατικά θέματα κι εγώ με παρελθούσες υποθέσεις. Δεν έχουμε αλλάξει και πολλές κουβέντες σήμερα. Είμαι εγώ κάπως, είναι κι αυτή κάπως αλλιώς και τέλος πάντων η συννεφιά έχει διεισδύσει και στην εταιρία σήμερα. Ευτυχώς που διάφοροι εδώ, κλητήρες, πελάτες, τηλέφωνα σπάνε κάθε λίγο τη μονοτονία της πρώτης μέρας της βδομάδας που αυτή τη φορά είναι η Τρίτη.

Νιώθω μια πίκρα. Άραγε για πόσο μπορείς να είσαι πικραμένος για κάτι που δε έχεις και πιθανότητα δε θα αποκτήσεις ποτέ; Είναι μήπως η αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου να κατακτήσει τα πάντα στο διάβα του; Είναι ο άνθρωπος αχάριστος;

Ναι είναι.

Έτσι νιώθω αυτή τη στιγμή. Ενώ έχω τα πάντα -τα πάντα- μου λείπει ένα συστατικό που θα κάνει εκρηκτική τη συνταγή της ζωής μου.

Ο έρωτας.


Μπορείς να τα έχεις όλα άραγε? Όχι.    Ένα από αυτά τα πράγματα που δεν αγοράζονται και δε παραγγέλνονται, ούτε χαρίζονται είναι ο έρωτας. Δε μπορείς να τον απαιτήσεις. Δε μπορείς να τον κερδίσεις.  Μόνο να τον διεκδικήσεις.
Τίποτα άλλο.  Γιατί  δεν μπορείς να κάνεις τον άλλο να νιώσει κάπως για σένα όταν αυτός νιώθει κάπως έτσι για κάποιον άλλο.

Ας αφήσω όμως τη κλάψα και ας ευχηθώ αυτή η συννεφιά να βρίσκει εσάς σε κάποια άλλη καλύτερη διάθεση.
Καλή εβδομάδα.


isocratis
Ερωτευμένος και σήμερα

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Ο τρόπος που μ'αγαπάει

Σήμερα ήρθε και μου έδωσε ένα φιλί. Στο μάγουλο.
Έπειτα μου είπε πως μ'αγαπάει πολύ. Κι εγώ, απάντησα. Όχι όμως απλά με την έννοια του ενδιαφέρομαι για τον άλλο, συμπλήρωσα αλλά με την έννοια του ποθώ, θέλω, χρειάζομαι.

Όχι, απάντησε, έτσι μ'αγαπάς μ'αγαπάς κι εσύ, απλά όπως κι εγώ όπως δυο καλοί φίλοι, απλά δε το ξέρεις.

Αρνήθηκα να συμφωνήσω και της είπα ότι έχω όλα τα συμπτώματα του ερωτευμένου και έχω να το νιώσω έτσι έντονα από το 98 από τότε που τα είχα φτιάξει με τη πρώτη μου κοπέλα μια σούπερ πιανίστρια που αν και έχω χάσει τα ίχνη της συχνά πυκνά που ψάχνω το όνομα της στο ίντερνετ για να δω που παίζει απόψε το βράδυ. Συνήθως τη βρίσκω να παίζει ζωντανά σε κάποια μπιστρό στο Παρίσι.

Επιστροφή στο εδώ. Στο σήμερα.
Δε της είπα φυσικά τα συμπτώματα. Θα ακολουθήσει άλλη ανάρτηση με τη συμπτωμολογία του ερωτευμένου όπως το ζω εγώ τουλάχιστον.


Μερικές φορές θέλω απλά να τη βλέπω, να είναι στο ίδιο χώρο, να συνεργαζόμαστε στην εταιρία, να σχεδιάζουμε τα νέα προϊόντα, τις νέες δουλειές που ανοίγεται η εταιρία. Να μιλάμε. Μερικές φορές αυτό μου φτάνει.

Είναι κάτι. Από το ολότελα είναι κάτι...




Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Ζηλεύω που δε την έχω




Καλημέρα αόρατε αναγνώστη που δεν έχεις κάνει εγγραφή. Και καλά κάνεις, αν το έκανες θα σε έβγαζε ο blogger δεξιά στους "αμαρτωλούς" αναγνώστες.
Σήμερα πάλι θα κάνω τον κακιασμένο συνάδελφο. Έχουν από το πρωί ξεμοναχιαστεί σε ένα διπλανό κτήριο και εκεί που ήταν δουλειά 2 ωρών για ένα άτομο ακόμη να εμφανιστούν. Εντάξει, τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια είναι η κατάσταση μεταξύ τους. Κατά τ'άλλα τη Πέμπτη σε μια συζήτησή μας μου είπε ότι δε τρέχει κάτι μαζί του καθώς δε μπορεί εκείνος να κάνει το επόμενο βήμα. Να φύγει από τη γυναίκα του, από τη σειρά του, μπλα μπλα τα ίδια τέλος πάντων για όποιον αν παρακολουθείς τις αναρτήσεις.


Εκείνη τον θέλει αλλά τον έχει πλέον με δόσεις. Λίγο τα πρωινά και στα κλεφτά.  Αν το σκεφτείς από την ανάποδη, από μόνο του αυτό είναι κάτι για εκείνη. Έχει συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δε θα είναι μαζί του  365/7/24 αλλά μόνο κάποιες ώρες στα μουλωχτά τα πρωινά παράλληλα με εξωτερικές δουλειές, σε άδειες, σεμινάρια και γενικά όταν υπάρχει ευκαιρία.

Γιατί εγώ τι θα έκανα αν τα φτιάχναμε; Καλά λέω εγώ και τα κοροϊδεύω όλα αυτά...  Θα είχα τα κότσια για κάτι περισσότερο; Θα έκανα το βήμα να πάω πιο κοντά της;

Απλά λυσσάω που δεν είμαι εγώ ο τυχερός που τη χαίρεται έστω και με αυτές τις συνθήκες.



Οκ, ζηλεύω. Το παραδέχομαι. Ζηλεύω που δε την έχω.



Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2015

Μαύρο η άσπρο




Όταν εμπλέκεσαι σε μια κατάσταση τα πράγματα δε μπορείς να τα δεις ή άσπρα ή μαύρα, μου είπε σήμερα σε συνέχεια μιας συζήτησης που έμεινε στη μέση χτες όταν τη βομβάρδισα κι εγώ ο ανόητος με ηθικοκινδυνολογίες.

Η ψυχρή λογική λέει όχι σε μια τέτοια κατάσταση αμφιλεγόμενη μεταξύ άσπρου και μαύρου. Πότε όμως ακολούθησα κι εγώ τη λογική για να τη προτείνω; Συνήθως λειτουργώ ορμώμενος από το συναίσθημα κι εγώ. Οπότε δε μπορώ να μη της πω να ζήσει τον έρωτα μαζί του. Κι εγώ θα έκανα στη θέση της με ρίσκο να απογοητευτώ και να απογοητεύσω.

Γιατί ο έρωτας είναι κάτι μεθυστικό όταν το ζεις. Ακόμη και στη πιο λάθος έκφραση του, ακόμη κι αν ξέρεις ότι δεν έχει μέλλον και θα κρατήσει μερικές μέρες, μερικές ώρες ακόμη, μερικά λεπτά, θες να το ζήσεις και να το χορτάσεις. Να σαγηνευτείς στη πλάνη του και να παραδοθείς ψυχή και σώματι...


Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Σάλιο το κολλητικό

Λένε οι γυναίκες είναι σαν τα γραμματόσημα. (λένε) Τις φτύνεις και κολλάνε. Φτύνεις. Καλά τώρα, όχι κυριολεκτικά φτύνεις. Απλά δεν ασχολείσαι μαζί τους και τις αγνοείς.

2 μέρες απαντούσα στα μηνύματα της λακωνικά και μετά από πολλές ώρες καθυστέρηση. Δε τα άνοιγα και το γαμω-viber, αυτό το θείο δώρο της επικοινωνίας του 21ου αιώνα έκανε deliver τα μηνύματα της αλλά όχι seen. Τουλάχιστον για εκείνη.  Εγώ έβλεπα τι μου έγραφε από τις ειδοποιήσεις του κινητού.  Έπειτα όταν τα πάταγα να τα δω άφηνα ένα τρίωρο πριν απαντήσω με μια δυο λέξεις και για θέματα μόνο δουλειάς.

Τελικά άρχισε να στέλνει εκείνη μηνύματα πλέον με περισσότερες από 2 λέξεις κάθε φορά και όχι μόνο για θέματα δουλειάς αλλά και για προσωπικά. Το φτύσιμο και η έλλειψη σημασίας είχαν αποτελέσματα.

Εντάξει ρε isocratis θα μου πεις τώρα. Αυτά τα κάνουν οι γυναίκες. Μέχρι στιγμής δεν έπιασε και το ανάποδο. Ούτε αυτό θα πιάσει και πάλι, φυσικά. Αλλά τουλάχιστον δε θέλω να φαίνεται άλλο πόσο ανάγκη έχω να μιλάμε, να επικοινωνούμε, εφόσον δεν είμαστε για περισσότερα. Ειδικά όταν αυτό δεν είναι ανταποδοτικό μιας και ασχολείται με το αμόρε της.  Τώρα που σκέφτομαι πόσα μηνύματα της έστειλα τα Χριστούγεννα απλά και μόνο για να απαντηθούν με δυο λέξεις ή να αφεθούν αναπάντητα, εκνευρίζομαι.

Αλλά έτσι είσαι όταν είσαι ερωτευμένος. Τρέχεις ξωπίσω σαν το σκυλάκι. Κι αν ο άλλος το πάρει χαμπάρι; Μπορεί να σε κάνει ότι θέλει. Ότι θέλει όμως.

Είναι θέμα αξιοπρέπειας πλέον να αντισταθώ στην επιθυμία μου να κάνω το σκύλο και να τρέχω πίσω της για ένα βλέμμα, λίγη προσοχή και λίγη σημασία.

Σήμερα στην εταιρία, ρωτούσε τι έχω και δεν απαντάω αμέσως και ότι φαίνομαι κάπως πεσμένος.

Τι να της πω; Ότι έχω καταλάβει ότι πάλι νταραβερίζεται με τον άλλο και άδικα μπήκαμε σε διαδικασίες να τσακωνόμαστε και να χαλάμε τις καρδιές μας στη προσπάθεια να την υπερασπιστούμε;
Της είπα γενικά κι αόριστα δικαιολογίες του αέρα.
Σάλιο, φτύσιμο, αποστασιοποίηση  και θα μου περάσει.
Θα βρω    ΑΛΛΗ     να ερωτευτώ. Προς το παρόν η μοναξιά προσφέρει απλόχερα τη συντροφιά της.



Υ.Γ. λες και προγραμματίζεται πως νιώθει κανείς και μπορεί να το ελέγξει...

Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

Τα παλιά κόρτε πήραν φωτιά

Καλή χρονιά αμαρτωλοί όλου του κόσμου!

Νέα χρονιά ξεκίνησε και η δουλειά στην εταιρία έχει ξεκινήσει για τα καλά.

Οι τσακωμοί μπήκαν στην άκρη, άρχισαν τα χαμόγελα και η κοπέλα, (το μικρό μου αμόρε που δε θα μου κάτσει ποτέ από ότι φαίνεται) με τον γαμπρό τελικά πάλι φαίνεται να τα έχουν βρει. Τραγικό όμως. Μετά από μια τεράστια αναμπουμπούλα, μετά από δυο τηλεφωνικές υστερίες και μετά από μια έντονη συζήτηση - απολογία από πλευρά του, είμαστε πάλι στο σημείο μηδέν. Το ρεζουμέ είναι ότι γίναμε λίγο μύλος όλοι με τον γαμπρό και τελικά η κοπελιά του γραφείο πάλι ξεκίνησε να χαριεντίζεται μαζί του.


Νιώθω επικά βλαμμένος που πήρα θέση και την υπερασπίστηκα, παθιάστηκα, εκνευρίστηκα, συγχύστηκα και ήθελα μέχρι και να τον πλακώσω που άλλαζε γνώμη και την ταλαιπωρούσα.

Νιώθω loser με λού κεφαλαίο. Calm? Ας προσπαθήσω.