Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Το πεφταστέρι, η ευχή, το πεφταρχίδι και η κατάρα

Πολλές ρομαντικές κοπέλες κοιτούν τα έναστρα βράδια του καλοκαιριού τον ουρανό ατενίζοντας τη λάμψη των αστεριών, ελπίζοντας να δουν ένα πεφταστέρι να κάνουν μια ευχή. Την ευχή για να γίνει το όνειρο τους πραγματικότητα. Να βρουν τον εκλεκτό της ζωής του που θα μιλήσει στην καρδιά τους, θα αγγίξει και τη ψυχή τους και να σφίξει στην αγκαλιά του το σώμα τους. (εδώ ο κατάλογος του τι θα ήθελαν είναι μακρύς και δακρύβρεχτος)

Δυστυχώς όμως κάποιες φορές αυτό που σου έρχεται άτυχη κοπελιά είναι απλά ένα αρχίδι που σου τη πέφτει, το λεγόμενο και πεφταρχίδι.  Νομίζεις ότι είναι ο μικρός πρίγκηπας αλλά τελικά είναι κάποιος που ήθελε να διασκεδάσει να βγει από την καθημερινότητα του κι ως εκεί. Επιστρέφει σύντομα στη καλή του και εσύ μένεις αγκούρι.   Μαύρη κατάρα.


Μη πτοείσαι όμως. Ο κόσμος γυρίζει και έτσι θα γίνει και για την τύχη σου.






Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Ένα μεθυστικό φιλί στη Disco...

Νύχτα. Αργά τη νύχτα. Σίγουρα μετά τις μία. Ήταν ένα από εκείνα τα βράδια που η παρέα αποφάσιζε να πάει για ακόμη μια φορά να διασκεδάσει στη Boom boom. Μας είχε γίνει συνήθεια τότε να πηγαίνουμε τρεις η τέσσερις φορές κάθε χειμώνα.

Ήταν κι εκείνη εκεί. Πάντα ήταν δηλαδή εφόσον είναι στην παρέα. Απλά εκείνη η βραδιά ήταν διαφορετική. Μια βδομάδα πριν τη βραδιά της discoteque, έζησα μαζί της ένα πολύ καυτό και συνάμα πολύ παράνομο εσταντανέ στο αυτοκίνητο σε ένα λόφο στα προάστια της Αθήνας ενώ έξω έπεφτε χιόνι. Το εσταντανέ σταμάτησε απότομα ελλείψει διαθέσιμου χρόνου αφήνοντας μόνο τους ατμούς στα τζάμια να υγροποιούνται μέχρι που εξατμίστηκαν . (Αλήθεια τώρα χιόνιζε, δε αποτελεί συγγραφική υπερβολή για το ρομάντζο του πράγματος).

Εκείνο το βράδυ λοιπόν, ήταν με τον δικό της, εγώ με τη δικιά μου και όλη η παρέα ήταν εκεί. Ο δικός της σα ξινό αγγούρι, ανάθεμα κι αν την πήρε λίγο αγκαλιά όλο το βράδυ, ανάθεμα κι αν ασχολήθηκε λίγο μαζί της πέρα από το απλά να κάθεται δίπλα της σα σκύλος που φυλάει το οικόπεδο. Εκείνη με κοίταζε προσπαθώντας να μη καρφώνεται. Το βλέμμα της όμως ήταν διαπεραστικό και με κοίταζε με νόημα κάθε φορά που τα βλέμματά μας διασταυρώνονταν.

Η παρέα κάθε λίγο ανεβοκατέβαινε στη πίστα ανάλογα με το τραγούδια και τα ποτά ακολουθούσαν το ένα το άλλο. Είμασταν δέκα άτομα στη παρέα. 4 ζευγάρια και δυο ακόμη κοπέλες. Ως κοινωνικό ον που είμαι δε θα μπορούσα να μη χορεύω με όλη τη παρέα και όλες τις κοπέλες εννοείται. Με μέτρο όμως για να μη εγείρονται ερωτήσεις και να μη φαίνεται η ιδιαίτερη συμπάθεια μου στη μελαχρινή σγουρομάλλα. Έτσι χόρευα με τη δικιά μου, με την άλλη, τη παρα-άλλη μέχρι που τελικά ερχόταν στα χέρια μου εκείνη πάνω στις εναλλαγές των παρτενέρ. Παρτενέρ στη πίστα φυσικά ε; (διευκρινίζω για τα  πονηρά μυαλά!),  Λίγο το σκοτεινό περιβάλλον, λίγο που δε μπορούσα να συγκρατηθώ και τελικά την τραβούσα κολλητά πάνω μου σε όσους χορούς το ευνοούσαν. Σε σχέση με τις άλλες παρτενέρ στο χορό που μου ήταν αδιάφορες, εκείνη τη βραδιά μου άρεσε πως με κρατούσε βάζοντας τα χέρια της πίσω από τη πλάτη μου η αγγίζοντας με τους γοφούς ή τους ώμους όταν η στιγμή ήταν κατάλληλη στο χορό.

Κάποια στιγμή η επιθυμία να την πλησιάσω ήταν πολύ πολύ μεγάλη. Ως από μηχανής θεός ο μαέστρος Dj άλλαξε τέμπο, χαμήλωσε τους ρυθμούς, τα φώτα σχεδόν σβήσανε και τη θέση του στα ηχεία πήρε ένα από τα αργά μπλουζ τραγούδια των Olympians. Ως δια μαγείας εκείνη τη στιγμή πάνω στην αλλαγή των tempo του χορού είχε ξεμείνει -ευτυχώς- στα χέρια μου. Έτσι την τράβηξα γρήγορα πιο κοντά, έβαλα τα χέρια στη μέση της και απόλαυσα πολύ εκείνες της στιγμές μέσα στο σκοτάδι που τα σώματα ήρθαν τόσο μα τόσο κοντά και που εξαιτίας του χορού τα βλέμμα της με το δικό της ήταν σε απόλυτη ευθυγράμμιση. Οι αργές κινήσεις του χορού συγχρονίζονταν με τα φώτα που αναβόσβηναν πιο αργά στη πίστα πάνω από τα κεφάλια μας. Το  ταίριασμα των αργών βημάτων με τη μουσική είχε κάτι το μελωδικό. Έτσι όταν προσπάθησα να της πω κάτι που δεν άκουσε, έσκυψα ακόμη περισσότερο, χώθηκα μέσα στα σγουρά φουντωτά μαλλιά της προς το αυτί της φτάνοντας σε απόσταση αναπνοής από το λαιμό της. Συγκρατήθηκα όμως και σηκώθηκα. Αυτό ήταν το ασφαλέστερο εκείνη τη στιγμή. Δίπλα μας άλλα γνωστά ζευγάρια από τη παρέα χορεύαν κι αυτά και σε λίγο ήρθε ο φίλος της να την πιάσει να χορέψουν. Την άφησα λοιπόν, τους χαιρέτησα και απομακρύνθηκα. Ψάχνοντας να δω που είναι οι άλλοι, την είδα αγκαλιά στο δικό της να δαγκώνει
τα χείλη της κοιτάζοντας με πάνω από τον ώμο του, λεπτομέρεια που δε θα μπορούσε να παρατηρήσει εκείνος.

Κατέβηκα στο τραπέζι και έβαλα λίγη ακόμη βότκα. Δεν είναι το ποτό μου αλλά ήταν αυτό που συμφωνήσαμε εκείνο το βράδυ. Κοίταξα προς τη πίστα και σε ένα απότομο φωτισμό της πίστας είδα τη δικιά μου με τους υπόλοιπους της παρέας να χορεύουν. Είχα ξεμείνει μόνος στο τραπέζι. Όχι ότι με πειράζει η μοναξιά. Απλά δεν ήθελα άλλο να χορέψω εκείνη τη στιγμή.
Τότε την είδα να φεύγει από τη παρέα και να πηγαίνει προς τη τουαλέτα. Ο δικός της συνέχισε στη πίστα να χορεύει με τους άλλους. Άφησα να περάσουν τρία λεπτά, σηκώθηκα και κατευθύνθηκα προς την τουαλέτα κι εγώ. Την περίμενα για λίγο να βγει και όντως ξεπρόβαλε από τα φώτα και χώθηκε στο σκοτάδι της ντίσκο. Δε με είχε παρατηρήσει και περπατούσε προς το μέρος μου κατευθυνόμενη προς τη πίστα και πάλι. Έτσι όταν της έπιασα το χέρι και με κοίταξε σαστισμένη όταν τη τράβηξα στην αγκαλιά μου. Με κοίταξε στα μάτια και χωρίς να προλάβει να πει κάτι έσκυψα και της έδωσα ένα απίστευτα παθιάρικο φιλί. Παρόλο που ήμουν έτοιμος και να με σπρώξει ή να με χαστουκίσει εκείνη έβαλε τα χέρια της πίσω από το λαιμό μου και κόλλησε πάνω μου βγάζοντας τη γλώσσα της διερευνητικά στα χείλη μου.

Όταν τελείωσε εκείνο το απόλυτα βασανιστικό λεπτό με έσπρωξε ελαφρά λέγοντας ενθουσιασμένη χαζογελώντας κι εκείνη μετά από τη μέθη που σου προκαλεί ένα βαθύ γλωσσόφιλο  "έχουμε τρελαθεί τελείως, δε πάμε καθόλου καλά εμείς οι δυο..."

Και είχε δίκιο...




Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Έρωτας ο Στοκχολμικός

Τελικά δεν ήταν γραφτό της να βρει τον έρωτα στην αγκαλιά αυτού του άντρα. Την κορόιδευε ένα μήνα τώρα. Ενώ ισχυριζόταν ότι μόνο εκείνη είναι στη καρδιά του, ότι δεν αντέχει μακριά της, βασανίζεται τις Κυριακές μέχρι να πάει Δευτέρα να τη ξαναδεί, δεν ήταν καθόλου έτσι.

Σε πολύ λίγο, έσβησε διακοπτικά τα αισθήματα που είχε για εκείνη, η ισχυριζόταν τέλος πάντων και γύρισε στην οικογενειακή του γαλήνη αφού πρώτα την αναποδογύρισε και ταρακούνησε με την ανακάλυψη της συζύγου ότι υπάρχει ερωμένη. Δεν έχει σημασία πια. Πήρε της αποφάσεις του. Αποφάσισε ότι η γυναίκα του είναι αυτή που θέλει στη ζωή του. Μάλιστα ισχυρίστηκε ότι τα προβλήματα είχαν διογκωθεί στο δικό του κεφάλι και δεν ήταν τόσα πολλά στη πραγματικότητα. Και ένα σωρό άλλες παπαριές που αδυνατώ να πιστέψω. Το πιθανότερο είναι να μην άντεξε τη ντροπή του "κακού παιδιού" που βρήκε γκόμενα, και να τα συμμάζεψε όπως μπορούσε ρίχνοντας το φταίξιμο στη κοπέλα. Ότι του ρίχνεται, ότι τον κυνηγά και διάφορα τέτοια.

Τον κάλεσα στο τηλέφωνο ένα μεσημέρι. Τα άκουσε για καλά. Τα βασικά που του είπα ήταν να ανακαλέσει αυτά που είπε και ή να κάνει πραγματικότητα όσα ωραία της έταξε και υποσχέθηκε ή να εξαφανιστεί από το γραφείο για να μη τη φέρνει κάθε μέρα ενώπιόν του να τον βλέπει και να υποφέρει. Να τον αντικρίζει δηλαδή και να σκέφτεται πως θα ήταν μαζί του, να θυμάται τα ωραία του λόγια, να μη μπορεί να επανέλθει στο φυσιολογικό της πρόγραμμα δηλαδή και να ανακάμψει γρήγορα.
Ξανακάλεσε μετά από είκοσι λεπτά αφότου προφανώς τα σκέφτηκε όλα αυτά για να ακούσει μεταξύ άλλων ότι δε θέλω να τον ξαναδώ μπροστά μου και ότι δε θέλω να συνεργαστώ μαζί του ποτέ στο μέλλον για οτιδήποτε.
Ψέλλισε κάτι, προσπάθησε να σταματήσει τη ροή της φωνής αλλά απλά δε γινόταν. Τα άκουσε και στο τέλος του έκλεισα και το τηλέφωνο. Δεν υπήρχε κατι να μου πει εκείνη τη στιγμή. Δεν ήθελα καμία εξήγηση. Ήθελα να δω πράξεις. Και τίποτα άλλο.

Το αστείο είναι ότι τρεις μέρες μετά, τη Δευτέρα ήρθε σε βρεγμένη γάτα στο γραφείο, έπιασε τη μικρή μου και για καμία ώρα είχαν πάει κάπου εδώ γύρω να τα πούνε. Να ξεκαθαρίσουν. Και τι να ξεκαθαρίσουν, ο ελεεινός. Τη χώρισε με sms για δεύτερη φορά σε 4 μέρες εφόσον στο ενδιάμεσο έφυγε κι εκείνος από το σπίτι του για μια μόλις μέρα και τα ξαναβρήκε μαζί της γεμίζοντας τη πάλι με όνειρα και προοπτική.

Αφού της κλάφτηκε το μουνί της λάσπης, ότι σκέφτεται να παραιτηθεί, έγινε το απίστευτο που δε περίμενα.
Τον λυπήθηκε! Ναι, τον λυπήθηκε. Δεν ήθελε να παραιτηθεί και να φύγει. Ήθελε να τον βλέπει λέει στο γραφείο. Αυτό θα την βοηθούσε να τον ξεπεράσει.

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης ξαναχτυπά λοιπόν. Αφού της βίασε τη καρδιά δυο φορές με τα άνανδρα καμώματα του και την έκανε να χάσει τον ύπνο της, τη λογική της και την ηρεμία της δέκα μέρες τώρα από εκεί που δεν ήθελε να τον ξαναδεί, πλέον θέλει να τον βλέπει.

Έρωτας ο Στοκχολμικός... Δεν εξηγείται αλλιώς...



Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Παρηγορώντας τον χαμένο έρωτα.

Ήρθε από τη δουλειά και μου είπε τα νέα της. Καταβεβλημένη, εκνευρισμένη, έτοιμη να βάλει τα κλάμματα, έξαλλη από θυμό καθώς δε μπορούσε να  κατανοήσει πως αλλαξε η κατάσταση μέσα σε λιγα λεπτά. Τι ηταν αυτό που έκανε τοσο εύκολα για εκείνον να της  ανακοινώσει ότι η μόνη επιλογή που έχει στη ζωή του είναι να μείνει με τη γυναίκα του πριν της δώσει τη γυναίκα του να συνομιλήσουν.
Και τι να πουν άραγε; τι έχουν να πουν μια γυναίκα με την ερωμένη του άντρα της; Που η μια μάχεται για να διασφαλισει τα υπάρχοντα της και ή άλλη μάχεται να ζήσει το όνειρο της;


Νευρική, σχεδον δεν ήπιε γουλιά από τη σοκολάτα που της πήρα ερχόμενος στο γραφείο, κοίταζε αμήχανα το ρολόι της εξερευνώντας με τα μάτια της τα παράθυρα. Το γραφείο δε τη χωρούσε και αποφάσισε να φύγει με άδεια για δυο τρεις ημέρες. Μέχρι να σκεφτεί όλα αυτά. Δε μου είπε που θα πάει ακριβώς και το τι θα κάνει. Την είδα αποφασισμένη. Για όλα.  Να πάει να τον συναντήσει, να δει ακριβώς αν εννοούσε εκείνα που της είπε. Αν πράγματι δε τη θέλει και άλλαξε τόσο εύκολα γνώμη, ή αν τη θέλει αλλά δε μπορεί να είναι μαζί της λόγω των γενικότερων επιλογων στη ζωή του.

Μου είπε ότι δε θέλει να ξαναερωτευτεί και ότι έκλεισε το κεφάλαιο έρωτας για εκείνη. Της είπα να μη κάνει έτσι, ότι θα ξαναερωτευτεί, θα φτιάξουν όλα. Προσπάθησα να της δώσω μια ελπίδα στα μάτια που λάμπαν ακόμη από το βραδινό κλάμα και τη διαβεβαίωσα καθώς περνούσε δίπλα μου με τη τσάντα στον ώμο, ότι ότι ο έρωτας βρίσκεται κάπου εκεί έξω. Συμπλήρωσα ότι δεν είναι αυτός ο έρωτας, δε τον λένε Γιάννη. για να μου απαντήσει ότι αυτός είναι ο έρωτας, ο Γιάννης.


Μιλήσαμε με μηνύματα πιο μετά. Ήταν λέει στη βροχή και περπατούσε. Μου θύμισε ταινίες του χόλιγουντ όλο αυτό. Χωρίς τη μουσική υπόκρουση βέβαια. Με μόνη μουσική τις σταγόνες της βροχής που άκουγα να πέφτουν μέσα από το τηλέφωνο.

Προφασίστηκα μια δουλειά σε τράπεζα και έφυγα από τη δουλειά. Πήγα να τη συναντήσω. Αφού χάθηκα αρκετές φορές σε εκείνα τα ορεινά στενά δρομάκια του Περιστερίου, έφτασα επιτέλους στο μικρό καφέ που είχε κάτσει από το πρωί.  Πήγε στο μικρό καφέ να περάσει το πρωινό της. Σε ένα ζωντανό σημείο της πόλης με κόσμο που πηγαινοερχόταν, που έβγαινε και έμπαινε στο μικρό καφέ.

Είχε κάτσει σε ένα μικρό καφε να θρηνήσει αυτόν τον έρωτα που χάθηκε μέσα από τα χέρια της σε λίγα λεπτά. Η αλήθεια είναι πως έπεσε από τα σύννεφα. Από τα σύννεφα βρέθηκε στα πατώματα μέσα σε λίγα λεπτά.  Ήταν με τη φίλη της εκεί που εξίσου πήρε έκτακτα άδεια από τη δουλειά της. Είχε ξεπεράσει το πρώτο σοκ του χωρισμού που ήταν όλο νεύρα και ένταση. Ήταν στη φάση τις θλίψης. 
Έκατσα εκεί παρέα της της μαζί με τη φίλη της λέγοντας αστεία και προσπαθώντας να τη βγάλω από την φάση που είχε βρεθεί. Δηλαδή να μένει ακίνητη με βλέμμα απλανές κοιτώντας έξω, αφηρημένη, και πολλές φορές χαμένη στις σκέψεις της.

Ήταν για λύπηση η μικρή μου. Δε ξέρω, από τη μια στεναχωριόμουν που την έβλεπα έτσι, από την άλλη αναρωτιόμουν γιατί αυτός ο ντόρος τέλος παντων. Γιατί να της πει τόσα απλά για να τα ματαιώσει σε μια στιγμή;
Δε τα ένιωθε εκείνος; Δεν ήταν σίγουρος; Δεν άντεξε να βλέπει τη γυναίκα του να λυγίζει πιθανώς ή ντράπηκε από τις ενοχές όταν τον ρώτησαν συγγενείς το γιατί...


Έμεινα μαζί τους λίγη ώρα  πριν φύγω και ξαναμπω στη καθημερινότητα μου. Του ερωτευμένου με την ερωτευμένη με άλλον.

Ωραίο?
Να το γραψω σε κάποιο βιβλίο μου όλο αυτο το σκηντικό.


Ερωτευμένος με μια ερωτευμένη.

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Μην ασχολείσαι

Η μέρα ξεκίνησε μια χαρά.



Για εκείνους. Εγώ σχεδόν δεν έκλεισα μάτι το βράδυ από την αυπνία. Ένιωθα να με πονά το στομάχι. Το πρωί που σηκώθηκα έφυγα για το γραφείο με μια αμηχανία. Πως θα ήταν η επόμενη ημέρα μετά από εκείνη την άτυχη στιγμή που διαπίστωσα με κάποιο πόνο μπορώ να ομολογήσω, ότι τα έχουν;

Θυμάμαι εκείνη τη μέρα της πρωινής χυλόπιτας και έπειτα της διαπίστωσης ότι τα έχουν -τα φιλιά στη κουζίνα που ανέφερα σε προηγούμενο μου- ότι βγήκα στο διάδρομο ακούγοντας το αφεντικό να μιλά και του έκανα νόημα ότι θα είμαι στη μεγάλη σάλα για να τελειώσω εκείνα τα γραφειοκρατικά ζητήματα με ηρεμία μακριά από το τηλεφωνικό κέντρο. Το boss επέστρεψε στο γραφείο, προφανώς σχολίασε ότι βρίσκομαι στη σάλλα και εκείνη πετάχτηκε από το γραφείο και ήρθε να με δει με ένα τρομαγμένο παγωμένο αλλά καλοδιατηρημένο χαμόγελο που προσπαθούσε να σκεπάσει την όποια αμηχανία είχε.
-Τι κάνεις εδώ ; μου είπε με αυτή την αστεία φάτσα.
Της είπα ότι ήθελα ηρεμία και ότι αθελά μου τους άκουσα.
-Τι άκουσες; ρώτησε και όταν άρχισα να εννοώ κάτι χαιρέτησε και έφυγε βιαστικά.

Τα κατάφερα και την έφερα σε δύσκολη θέση. Δηλαδή να ντραπεί και να μη ξέρει τι να πει. Δε φταίει. Η ίδια νομίζω ότι απλά είχε παρασυρθεί από τον έρωτα τόσο σφόδρα που πλεον δε μπορούσε να κρατήσει τα προσχήματα.  Πχ γκόμενος συνάδελφος από το γραφείο; Ας κάνουμε τουμπεκί και τα λέμε εκτός γραφείο από πιο "κοντά".

Αργότερα όταν τη κάλεσα ξανά να μιλήσουμε ντράπηκε για ότι είδα και άκουσα και άρχισε να γελάει ταυτόχρονα από αμηχανία που το έμαθα και το κατάλαβα με αυτόν το τρόπο. Ήθελε να μου το πει είπε κάποια στιγμή αλλά προφανώς εκείνη η στιγμή δε χρειάστηκε να έρθει.

Η κουβέντα έκλεισε πολύ γλυκά. Την αγκάλιασα και της είπα ότι την αγαπώ και ότι με ενδιαφέρει να είναι και να περνά καλά. Αυτό μόνο. Κι ας μην περιλαμβάνομαι εγώ μέσα στο κάδρο. Θα ήταν πολύ εγωιστικό να είμαι και σε αυτό το κάδρο ευτυχίας. Μη πλεονάζουμε. Ένα για τον καθένα, σωστά;



Είχε έρθει λοιπόν αυτή η επόμενη μέρα. Αυτή η μέρα που είχα κακοκοιμηθεί τη νύχτα, που πήγα σαν παγώνι στη δουλειά με τα μαλλιά να πετάνε άλλα εκεί κι άλλα προς αλλού. Ήρθε εκείνη πρώτη. Χαιρετηθήκαμε ψυχρά μπορώ να πω. Προσπάθησα να μην ενδώσω στον πειρασμό μου να τη ρωτήσω πως είναι πως περνάει και να μάθω κανένα σχόλιο για το συγκεκριμένο θέμα.  Έπειτα ήρθε εκείνος. Χαιρέτησε εμένα, χαιρέτησε εκείνη, πήγε κοντά της, αρχίσαν τα ψιψινίσματα και τελικά πήγαν να πάρουν το πρωινό τους. Το ετοίμασαν αλλά δε το έφαγαν στη κουζίνα αλλά πίσω στο γραφείο.
Προσπάθησα να είμαι όσο γίνεται πιο αόρατος εκείνες τις ώρες. Να ασχολούμαι με τα της δουλειάς και τίποτα άλλο.

Μετά από μια ώρα μου έστειλε μήνημα. Ήθελε λέει να κλάψει. Της είπε ότι τον πιέζει. Και φοβήθηκε ότι αυτό δεν ήταν καλό. Γενικά είχε μια όρεξη για ψυχανάλυση αλλά ήταν και παγωμένη ταυτόχρονα ψυχομετρώντας τις αντιδράσεις του στη παγωμάρα της. Ξέρεις, αυτή τη παγωμάρα που λές κάτι σε μια γυναίκα που δε της αρέσει και παγώνει μέχρι να αναθεωρήσεις ότι στραβό είπες και αν γίνεται εκτός από το συγνώμη να ρίξεις και μερικούς τεμενάδες.

Γυναίκες παιδί μου, γυναίκες... Εκνευριστικές όσο και ...επιθυμητές!

Δεν μιλήσαμε, δεν κατάφερα να της πάρω μια κουβέντα. Τύχαν και δουλειές μαζεμένες εκείνη τη μέρα και γενικά δεν πολυανταλλάξαμε κουβέντες. Είχε γίνει δέκα κιλά βαρύτερη στο άλλοτε αέρινο ανάλαφρο περπάτημα της κι όπως εκείνος ήταν σκυθρωπή. Γενικά φαίνονταν, έκανε κρά ότι το πράγμα δε πάει καλά.

Φεύγοντας το μεσημέρι μου έγραψε μήνυμα ότι μάλλον το τελειώσαν. Οπότε εκεί ανοίχτηκα κι εγώ και είπα τη σκέψη μου. Ότι δεν ήταν για εκείνη ο καταλληλότερος, ότι είναι παντρεμένος κλπ.    Και ότι μισώ το γεγονός ότι ενώ τον έχει επιλέξει και ζηλεύω για αυτό παρόλο που δε θα μπορούσα να κάνω τίποτα,  δεν κάνει το επόμενο βήμα, δηλαδή να είναι μαζί της ενώ έχει την ευκαιρία αλλά ...ζητά παράταση χρόνου και κατανόηση....

...
Η απάντηση της στα σχόλια μου ήταν "Θα δω τι θα κανω. Μην αγχώνεσαι και μην ασχολείσαι"


Ας μην ασχολούμαι λοιπόν κι ας κοιτάξω τη δουλίτσα μου κι εγώ...

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Μετά τη πρωινή χυλόπιτα ... Παγωτό!


Αυτό που μόλις βίωσα ήταν πολύ απρόσμενο, πολύ δυνατό, και με άφησε σύξυλλο...

Ήμουν σε ένα γραφείο προ ολίγου δίπλα στις τουαλέτες. Πήγα να ηρεμήσω και να διορθώσω κάτι χαζοκείμενα  της δουλειάς με ηρεμία. Και έγινε το πιο απίθανο που περίμενα να γινει!

Άκουσα ομιλίες από δίπλα. Ήταν ένας συνάδελφος με μια συναδέλφισσα και μιλούσαν.

Έγινε το απροσδόκητο. Άκουγα ομιλίες, ψιθύρους, και μουρμουρητά. Μιλούσαν χαμηλόφωνα. Μετά ακούω ρούχα να τρίβονται και αμέσως μετά τον ήχο που κάνουν τα χείλη όταν φιλιούνται με πάθος....

Το απόλυτο Σόκ όμως λέμεεεεε!

Έμεινα παγωτό που λένε!



Σε συνδιασμό ότι αυτή η τύπισσα ήταν αυτή που μου σέρβιρε τη πρωινή χυλόπιτα... εεμμ εννοούσα αυτή που λογαριαστήκαμε πρωινιάτικα για τα συναισθηματικά μας...

2 σοκ σε μια μέρα!

Απλά τέλεια...

δεν έχω κάτι άλλο να πω, δεν υπάρχει κάτι να προσθέσω εκτός από ένα τεράστιο απλανές βλέμμα αμηχανίας που με διακατέχει...


Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Η πιο πρωινή καυτή χυλόπιτα.

Σήμερα έφαγα τη πιο πρωινή -early morning που λένε- καυτή χυλόπιτα ever! Μπορώ να πω ότι ήταν λυτρωτική. Ξεκαθαρίστηκαν τα πράγματα. Αναλύθηκαν κάποια πράγματα, ειπώθηκαν οι αποψεις κι απο τις δυο πλευρες και έκλεισε η κουβεντα με μια δυνατή αγκαλια και ένα φιλί στο μάγουλο. Τέλειο. Αλλά και κάπως αμήχανο...




Μπήκα στη θέση μου και πάλι και προσγειώθηκα από την φαντασίωση αυτή. Ωραία ήταν όσο κράτησε, στο μυαλό μου τουλάχιστον. Μα πόσο φαντασμένος είμαι; Μα πόσο φαντασμένος όμως? Εγώ φταίω που εν μέρει η κοπέλα τα έλεγε αλλά εγώ δε καταλάβαινα. Εγώ φταίω που παρεξηγούσα ένα άγγιγμα, ένα χάδι, ένα ωραίο λόγο, ένα όμορφο κοπλιμέντο με κάτι περισσότερο που δεν εννοούσε. Απλά όλα αυτά ήταν στο πλαίσιο της φιλίας και μόνο.
Κι εσύ καταραμένε άντρα με το διαολεμένο DNA της αναπαραγωγής. Μη δεις τρύπα, εκεί να πας να χωθείς να διαιωνίσεις το είδος...  Δε γίνεται παιδί μου, άντρας και γυναίκα δε μπορούν να συνυπάρξουν φιλικά. Κάποια στιγμή σου μιλάνε τα γονίδια, ο γονίδης, δε ξέρω και γω ποια άλλη εγκεφαλικά παραγώμενη ορμόνη, σου ανάβουν τα λαμπάκια και ορμάς στο ψαχνό. Και πάρτον κάτω. Ως συνήθως.

Δε φτάνει που δε μπορώ να κουνηθώ από τη θέση μου όπως έχει εξελιχτεί η ζωή, βάσει των επιλογών βεβαίως βεβαίως. Δε με έβαλε κανείς στη θέση. Μόνος μου μπήκα.

Επιστροφή στη χυλόπιτα όμως.

Και τώρα; Τι θα ακολουθήσει; Ελπίζω να μου περάσει κι εμένα αυτή η "φάση" και να μη το περάσω βαριά γιατί κάθε μέρα να συναντιόμαστε και να έχω κρεμασμένα μούτρα δε νομίζω ότι θα είναι και το καλύτερο μου.


Τέλεια! Τα είπα και σήμερα.
Δεν έχει σημασία που δεν έχω αναγνωστικό κοινό. Έτσι κι αλλιώς ποιός θα ενδιαφερόταν να διαβάσει τις αμαρτίες ενός παντρεμένου που δε κάθεται στα αυγά και δεν αράζει στα κυβικά του όπως λένε λαϊκά?


Φιλιά στις αμαρτιομουτσουνάρες σας!


Υ.Γ Never give up.  Ο έρωτας είναι κάπου εκεί έξω. Τρέξτε!

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Ζήλεια που με τρώει

Έχω να το παθω χρόνια. Ίσως και μια δεκαετία.

Χτες όμως βλέποντας τους να έρχονται μαζί από κάποια δουλειά και να μην απαντούν στα τηλέφωνα τη τελευταία μιάμιση ώρα ο νους μου μόνο στο πονηρό πήγε.  Ειδικά όταν έχεις πονηρό μυαλό αυτά παθαίνεις. Το πιθανότερο είναι να ήταν απλά σε δουλειά. Βέβαια ούτε εκείνη, ούτε εκείνος συνηθίζουν να μην απαντά. Κάτι συμβαίνει όμως, το τελευταίο καιρό μιλούν πολύ συνωμοτικά, κοιτάζονται. Όλο κάτι λένε. Ή απλά εγώ έχω τρελλαθεί από την επιθυμία και ο τοίχος που έχει σηκωθεί από πλευρά της μου τη δίνει στα νεύρα...

Το αστείο είναι ότι ζηλεύω που την πολιορκεί άλλος ενώ κι εγώ δε μπορώ να την κατακτήσω. Αστείο; Και βασανιστικό μαζί.

Από την άλλη σήμερα ήρθαν μαζί στο γραφείο αργοπορημένοι. Και φύγαν και οι δυο νωρίτερα. Μηπως απλά έχω φαγωθεί με τα ρούχα μου από τη ζήλεια και τίποτα από αυτά δεν ισχύει?

Οπότε.... ίσως και να μην είναι αυτό που φαίνεται....

Calm ...!!!