Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Μια αμαρτία ένα καυτό μεσημέρι...



Παρακαλώ βολευτείτε άνετα στον καναπέ σας, χαμηλώστε τα φώτα, βάλτε και λίγο αμαρέτο με πάγο να κάνετε κέφι....



Αρχίζει η εξιστόρηση μιας αμαρτίας...

Το φλερτ μαζί της γινόταν καιρό. Υπήρχε κάτι στον αέρα. Υπονοούμενα, γελάκια, ντροπές, σκουντήματα και πειράγματα όταν δεν υπήρχε κάποιος στο οπτικό πεδίο να δει κάτι. Ως εκεί όμως. Γνωριζόμασταν χρόνια από κοινές παρέες, Μιλήσαμε στο τηλέφωνο κάποιες φορές, κάποιες λίγες από κοντά, συναντηθήκαμε και μια φορά όταν χιόνισε και μείναμε για λίγο στο αμάξι ενώ έριχνε τα πολλά χιόνια. Αμηχανία στην αρχή, της άγγιξα το χέρι, ανταποκρίθηκε, με έπιασε κι αυτή με το άλλο χέρι. Την τράβηξα κοντά μου και την κοίταξα για λίγο από κοντά. Είχε πολύ ωραία μάτια και πρόσωπο. Μεθυστικά ωραία. Πλησίασα και την άγγιξα με τα χείλη στα δικά της. Αμέσως άνοιξε το στόμα και μου έβρεξε τα χείλη μου με τα δικά της ανταποδίδοντας με ένα μεγάλο ζουμερό φιλί. Το ένα φιλί έφερε το άλλο και σύντομα τα καθίσματα δε βόλευαν σε αυτή τη θέση. Έβαλα την ανάκληση και πλάγιασα δίπλα της να την απολαύσω με περισσότερη άνεση...Είχαμε βγει από τα όρια της πόλης σε ένα λόφο και εκεί έπεφτε παχύ το χιόνι μέχρι που άρχισε να σκεπάζει το αμάξι. Η ζέστη έκανε την εμφάνιση της μόλις άναψαν τα αίματα... Δυστυχώς ένα τηλεφώνημα και ένα έκτακτο συμβάν μας ανάγκασε να σταματήσουμε και να φύγουμε...
Το επόμενο ραντεβού ήταν μια βδομάδα μετά περίπου. Είχε ρίξει χιόνι, είχε λιώσει και το μόνο που έμεινε ήταν μια ζεστή ανάμνηση εκείνου του απογεύματος στο αμάξι. Το επόμενο ραντεβού ήταν πρωί. Συναντηθήκαμε για να μιλήσουμε και να το κουβεντιάσουμε το θέμα. Γιατί τίθονταν και ένα θέμα για το αν είναι σωστό ή όχι, αν κάνει ή δε κάνει, αν πρέπει ή όχι. Οι αναστολές και οι δεύτερες σκέψεις μας προβλημάτιζαν και τους δύο.
Συναντηθήκαμε τελικά και αναρωτιόμασταν που να πάμε να είναι ήσυχα, να μη μας δει κανένα μάτι μιας και ήταν μέρα μεσημέρι. Πήγαμε σε ένα σούπερ μάρκετ στο υπόγειο του πάρκινγκ. Πάρκαρα σε όσο πιο απομακρυσμένη γωνία γίνονταν μακριά από βλέμματα και περίεργους. Τα σκούρα τζάμια βοηθούν στη ιδιωτικότητα όταν τη χρειάζεσαι...

Τι να συζητήσουμε, τι να πούμε και τι να σχολιάσουμε. Δεν είχαμε μυαλό για κουβέντες. Σε ένα λεπτό είχαμε κολλήσει σαν αυτοκόλλητα και δε ξεκολλούσαμε. Τι φιλιά Θεέ μου! Ξέρει να φιλάει αυτή η κοπέλα. Ίσως και να ήταν τσιμπημένη και της έβγαινε τόσο πετυχημένα. Μου ξεκούμπωσε ένα ένα τα κουμπιά του πουκαμίσου ενώ άνοιξε και δυο από το δικό της. Το κάθισμα ήταν πάλι στην ανάκληση κι εγώ σχεδόν πάνω της είχα ακουμπήσει στο χειρόφρενο. Άουτς. Μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος όμως...
Βούτηξα στο λαιμό της και τη φίλησα από τη βάση μέχρι το λοβό του αυτιού σιγά σιγά. Προσεκτικά μην αφήσουμε πειστήρια της αμαρτίας... Έδειχνε να το απολαμβάνει γιατί είχε ένα μόνιμο χαμόγελο. Το ένα χέρι το είχα πίσω από το λαιμό της και το άλλο στο μηρό της. Όσο περνούσε η ώρα το χέρι γλιστρούσε και πλησίαζε ανάμεσα στα πόδια της. Έσφιγγε τα πόδια για να μη με αφήσει να την ακουμπήσω εκεί. Οπότε χαλάρωνα κι εγώ και χάιδευα ή έσφιγγα το άλλο της πόδι.



Τα φιλιά δίναν και παίρναν. Είχα αρχίσει να έχω μια μικρή ζαλάδα, μια ευφορία από τη γεύση της στο στόμα μου. Είχε γεύση σαν γλυκό κεράσι... Το χέρι που είχα πίσω από το λαιμό της το κατέβασα στη πλάτη της χαμηλά χαμηλά και τη χάιδευα με ένα ήπιο τόνο μασάζ στη μέση. Το οποίο πήρε τη κατιούσα σύντομα και προχώρησε πιο κάτω στο κιλοτάκι της. Αφού δε με άφηνε να βάλω χέρι μπρος θα την άφηνα; Προχώρησα το χέρι μου μέσα από το παντελόνι της (ευτυχώς ήταν ελαστικό) έξω όμως από το κιλοτάκι και τη χούφτωσα δυνατά. Ταυτόχρονα με το άλλο χέρι την έπιασα στην περιοχή της ήβης. Συσπάστηκε και πετάχτηκε λίγο μπροστά αλλά ξανάκλεισε τα πόδια και μου είπε γλυκά "όχι σήμερα..."



Ανέβασα πιο πάνω το χέρι το αριστερό αλλά το δεξί όμως ήταν εκεί που ήθελα. Δε διαμαρτύρονταν. Της άρεσε. Της πασπάτευα τον πισινό και μάλιστα μετά από λίγο μου τον τέντωνε από μόνη της ναζιάρικα...



Ερώτηση άσχετη με την ιστορία για τον/την αναγνώστη/τρια. Εσύ τώρα; Που έχεις το δικό σου χεράκι;;; Το έχεις κάπου που πρέπει ή κάπου που δε πρέπει;;;; Μμμμμμμ..... :-))) χαχαχαχα! αν το έχεις κάπου αδιάφορα σε αφήνω να το βάλεις κι εσύ κάπου που δεν "κάνει"...

Μα τι κακό παιδί που είμαι!!!Και συνεχίζω...


Το προχώρησα πιο κάτω το δεξί μου χέρι. Αποφασιστικά. Δε ξέρω πως, με κάποιο μαγικό τρόπο και απίστευτη ευλυγισία τεντώθηκα και είχα βάλει το δεξί μου όσο γίνονταν μέσα στο παντελόνι της. Μουρμούριζε κάτι καθώς μισοδάγκωνε το αριστερό μου χέρι που το είχα ανεβάσει πάνω -είπαμε κλειστό το μαγαζί χαμηλά...- και της χάιδευα το στήθος το λαιμό και το πιγούνι... Μου δάγκωσε και πιπίλισε το δείχτη του χεριού και τότε προχώρησα κι άλλο το άλλο χέρι μου και έφτασα στη τρύπα του πισινού της! Τη ζούληξα εκεί και σαν να μαγκώθηκε λίγο αλλά ξαναχαλάρωσε... Δεν επέμενα εκεί αλλά νιώθοντας μια υγρασία στο κιλοτάκι (ανάθεμα με αν είδα ποτέ τι χρώμα ήταν το κιλοτάκι...) το παραμέρισα και με μια κίνηση έβαλα το χέρι μου μέσα και προχώρησα το χέρι μου κι άλλο μέσα στο ελαστικό παντελόνι της (thank god!!!) και ακούμπησα μερικές κοντές τριχούλες με τα δάχτυλα μου... Τη χάιδεψα εκεί... Είχε ήδη αρχίσει να τρέμει και να έχει συσπάσεις... Κατάλαβα που είμαι. Στο σωστό σημείο. Λύγισα τα δάχτυλα μου και τα έσπρωξα ελαφρά προς αυτήν και βγήκε ένα μακρύ μμμμμμμΜΜμμ από τα χείλη της που δάγκωνε ενώ είχε κλείσει τα μάτια...


Είχα δυο δάχτυλα στο μουνάκι της με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο... Της έπαιξα το μουνάκι και γρήγορα κατάλαβα ότι φύγαν όλες οι αναστολές της γιατί με μια μαεστρία μου έπιασε τον καβάλο και μου ξεκούμπωσε τα τρία κουμπιά του παντελονιού και έψαχνε να μου απελευθερώσει τον πρησμένο καβάλο...Τη βοήθησα και με το αριστερό μου χέρι ξεκούμπωσα τη ζώνη. Τον έπιασε και άρχισε να τον ανεβοκατεβάζει παθιασμένα. Δεν ήθελε και πολύ, ήδη με είχε καυλώσει με τα φιλιά απλά ήταν περιορισμένο στο παντελόνι και δε μπορούσε να βγει να τεντωθεί να ασχοληθούν μαζί του...


Το χέρι κάτω από τον κώλο της είχε αρχίσει να μουδιάζει. Το τράβηξα και με γρήγορες κινήσεις έβγαλα παπούτσια και παντελόνι, της τράβηξα κι αυτηνής το δικό της κάτω αμέσως... Δεν είπε όχι, μόνο μου είπε "μπες σιγά σιγά"...


Μπήκα καβάλα της στη θέση του συνοδηγού, έβαλα όσο πίσω πήγαινε το κάθισμα της και πριν χαλαρώσω μπήκα μέσα της σιγά σιγά... Είχε σηκώσει τα πόδια και η λεκάνη της ήταν δική μου να τη κάνω ότι θέλω με ότι ρυθμό θέλω...Φιλιά παθιασμένα ενώ έμπαινα και έβγαινα καυλωμένος μέσα της... Τι άλλο να ζητήσει κανείς;Δεν άντεξα πολύ, δε γινόταν. Τελείωσα λίγο μετά από αυτήν....


Ήταν και η μοναδική μας επαφή και κάθε φορά που κατεβαίνω σε ένα υπόγειο σκοτεινό πάρκινγκ μου έρχεται στο νου...




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου