Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Το πεφταστέρι, η ευχή, το πεφταρχίδι και η κατάρα

Πολλές ρομαντικές κοπέλες κοιτούν τα έναστρα βράδια του καλοκαιριού τον ουρανό ατενίζοντας τη λάμψη των αστεριών, ελπίζοντας να δουν ένα πεφταστέρι να κάνουν μια ευχή. Την ευχή για να γίνει το όνειρο τους πραγματικότητα. Να βρουν τον εκλεκτό της ζωής του που θα μιλήσει στην καρδιά τους, θα αγγίξει και τη ψυχή τους και να σφίξει στην αγκαλιά του το σώμα τους. (εδώ ο κατάλογος του τι θα ήθελαν είναι μακρύς και δακρύβρεχτος)

Δυστυχώς όμως κάποιες φορές αυτό που σου έρχεται άτυχη κοπελιά είναι απλά ένα αρχίδι που σου τη πέφτει, το λεγόμενο και πεφταρχίδι.  Νομίζεις ότι είναι ο μικρός πρίγκηπας αλλά τελικά είναι κάποιος που ήθελε να διασκεδάσει να βγει από την καθημερινότητα του κι ως εκεί. Επιστρέφει σύντομα στη καλή του και εσύ μένεις αγκούρι.   Μαύρη κατάρα.


Μη πτοείσαι όμως. Ο κόσμος γυρίζει και έτσι θα γίνει και για την τύχη σου.






Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Ένα μεθυστικό φιλί στη Disco...

Νύχτα. Αργά τη νύχτα. Σίγουρα μετά τις μία. Ήταν ένα από εκείνα τα βράδια που η παρέα αποφάσιζε να πάει για ακόμη μια φορά να διασκεδάσει στη Boom boom. Μας είχε γίνει συνήθεια τότε να πηγαίνουμε τρεις η τέσσερις φορές κάθε χειμώνα.

Ήταν κι εκείνη εκεί. Πάντα ήταν δηλαδή εφόσον είναι στην παρέα. Απλά εκείνη η βραδιά ήταν διαφορετική. Μια βδομάδα πριν τη βραδιά της discoteque, έζησα μαζί της ένα πολύ καυτό και συνάμα πολύ παράνομο εσταντανέ στο αυτοκίνητο σε ένα λόφο στα προάστια της Αθήνας ενώ έξω έπεφτε χιόνι. Το εσταντανέ σταμάτησε απότομα ελλείψει διαθέσιμου χρόνου αφήνοντας μόνο τους ατμούς στα τζάμια να υγροποιούνται μέχρι που εξατμίστηκαν . (Αλήθεια τώρα χιόνιζε, δε αποτελεί συγγραφική υπερβολή για το ρομάντζο του πράγματος).

Εκείνο το βράδυ λοιπόν, ήταν με τον δικό της, εγώ με τη δικιά μου και όλη η παρέα ήταν εκεί. Ο δικός της σα ξινό αγγούρι, ανάθεμα κι αν την πήρε λίγο αγκαλιά όλο το βράδυ, ανάθεμα κι αν ασχολήθηκε λίγο μαζί της πέρα από το απλά να κάθεται δίπλα της σα σκύλος που φυλάει το οικόπεδο. Εκείνη με κοίταζε προσπαθώντας να μη καρφώνεται. Το βλέμμα της όμως ήταν διαπεραστικό και με κοίταζε με νόημα κάθε φορά που τα βλέμματά μας διασταυρώνονταν.

Η παρέα κάθε λίγο ανεβοκατέβαινε στη πίστα ανάλογα με το τραγούδια και τα ποτά ακολουθούσαν το ένα το άλλο. Είμασταν δέκα άτομα στη παρέα. 4 ζευγάρια και δυο ακόμη κοπέλες. Ως κοινωνικό ον που είμαι δε θα μπορούσα να μη χορεύω με όλη τη παρέα και όλες τις κοπέλες εννοείται. Με μέτρο όμως για να μη εγείρονται ερωτήσεις και να μη φαίνεται η ιδιαίτερη συμπάθεια μου στη μελαχρινή σγουρομάλλα. Έτσι χόρευα με τη δικιά μου, με την άλλη, τη παρα-άλλη μέχρι που τελικά ερχόταν στα χέρια μου εκείνη πάνω στις εναλλαγές των παρτενέρ. Παρτενέρ στη πίστα φυσικά ε; (διευκρινίζω για τα  πονηρά μυαλά!),  Λίγο το σκοτεινό περιβάλλον, λίγο που δε μπορούσα να συγκρατηθώ και τελικά την τραβούσα κολλητά πάνω μου σε όσους χορούς το ευνοούσαν. Σε σχέση με τις άλλες παρτενέρ στο χορό που μου ήταν αδιάφορες, εκείνη τη βραδιά μου άρεσε πως με κρατούσε βάζοντας τα χέρια της πίσω από τη πλάτη μου η αγγίζοντας με τους γοφούς ή τους ώμους όταν η στιγμή ήταν κατάλληλη στο χορό.

Κάποια στιγμή η επιθυμία να την πλησιάσω ήταν πολύ πολύ μεγάλη. Ως από μηχανής θεός ο μαέστρος Dj άλλαξε τέμπο, χαμήλωσε τους ρυθμούς, τα φώτα σχεδόν σβήσανε και τη θέση του στα ηχεία πήρε ένα από τα αργά μπλουζ τραγούδια των Olympians. Ως δια μαγείας εκείνη τη στιγμή πάνω στην αλλαγή των tempo του χορού είχε ξεμείνει -ευτυχώς- στα χέρια μου. Έτσι την τράβηξα γρήγορα πιο κοντά, έβαλα τα χέρια στη μέση της και απόλαυσα πολύ εκείνες της στιγμές μέσα στο σκοτάδι που τα σώματα ήρθαν τόσο μα τόσο κοντά και που εξαιτίας του χορού τα βλέμμα της με το δικό της ήταν σε απόλυτη ευθυγράμμιση. Οι αργές κινήσεις του χορού συγχρονίζονταν με τα φώτα που αναβόσβηναν πιο αργά στη πίστα πάνω από τα κεφάλια μας. Το  ταίριασμα των αργών βημάτων με τη μουσική είχε κάτι το μελωδικό. Έτσι όταν προσπάθησα να της πω κάτι που δεν άκουσε, έσκυψα ακόμη περισσότερο, χώθηκα μέσα στα σγουρά φουντωτά μαλλιά της προς το αυτί της φτάνοντας σε απόσταση αναπνοής από το λαιμό της. Συγκρατήθηκα όμως και σηκώθηκα. Αυτό ήταν το ασφαλέστερο εκείνη τη στιγμή. Δίπλα μας άλλα γνωστά ζευγάρια από τη παρέα χορεύαν κι αυτά και σε λίγο ήρθε ο φίλος της να την πιάσει να χορέψουν. Την άφησα λοιπόν, τους χαιρέτησα και απομακρύνθηκα. Ψάχνοντας να δω που είναι οι άλλοι, την είδα αγκαλιά στο δικό της να δαγκώνει
τα χείλη της κοιτάζοντας με πάνω από τον ώμο του, λεπτομέρεια που δε θα μπορούσε να παρατηρήσει εκείνος.

Κατέβηκα στο τραπέζι και έβαλα λίγη ακόμη βότκα. Δεν είναι το ποτό μου αλλά ήταν αυτό που συμφωνήσαμε εκείνο το βράδυ. Κοίταξα προς τη πίστα και σε ένα απότομο φωτισμό της πίστας είδα τη δικιά μου με τους υπόλοιπους της παρέας να χορεύουν. Είχα ξεμείνει μόνος στο τραπέζι. Όχι ότι με πειράζει η μοναξιά. Απλά δεν ήθελα άλλο να χορέψω εκείνη τη στιγμή.
Τότε την είδα να φεύγει από τη παρέα και να πηγαίνει προς τη τουαλέτα. Ο δικός της συνέχισε στη πίστα να χορεύει με τους άλλους. Άφησα να περάσουν τρία λεπτά, σηκώθηκα και κατευθύνθηκα προς την τουαλέτα κι εγώ. Την περίμενα για λίγο να βγει και όντως ξεπρόβαλε από τα φώτα και χώθηκε στο σκοτάδι της ντίσκο. Δε με είχε παρατηρήσει και περπατούσε προς το μέρος μου κατευθυνόμενη προς τη πίστα και πάλι. Έτσι όταν της έπιασα το χέρι και με κοίταξε σαστισμένη όταν τη τράβηξα στην αγκαλιά μου. Με κοίταξε στα μάτια και χωρίς να προλάβει να πει κάτι έσκυψα και της έδωσα ένα απίστευτα παθιάρικο φιλί. Παρόλο που ήμουν έτοιμος και να με σπρώξει ή να με χαστουκίσει εκείνη έβαλε τα χέρια της πίσω από το λαιμό μου και κόλλησε πάνω μου βγάζοντας τη γλώσσα της διερευνητικά στα χείλη μου.

Όταν τελείωσε εκείνο το απόλυτα βασανιστικό λεπτό με έσπρωξε ελαφρά λέγοντας ενθουσιασμένη χαζογελώντας κι εκείνη μετά από τη μέθη που σου προκαλεί ένα βαθύ γλωσσόφιλο  "έχουμε τρελαθεί τελείως, δε πάμε καθόλου καλά εμείς οι δυο..."

Και είχε δίκιο...




Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

Έρωτας ο Στοκχολμικός

Τελικά δεν ήταν γραφτό της να βρει τον έρωτα στην αγκαλιά αυτού του άντρα. Την κορόιδευε ένα μήνα τώρα. Ενώ ισχυριζόταν ότι μόνο εκείνη είναι στη καρδιά του, ότι δεν αντέχει μακριά της, βασανίζεται τις Κυριακές μέχρι να πάει Δευτέρα να τη ξαναδεί, δεν ήταν καθόλου έτσι.

Σε πολύ λίγο, έσβησε διακοπτικά τα αισθήματα που είχε για εκείνη, η ισχυριζόταν τέλος πάντων και γύρισε στην οικογενειακή του γαλήνη αφού πρώτα την αναποδογύρισε και ταρακούνησε με την ανακάλυψη της συζύγου ότι υπάρχει ερωμένη. Δεν έχει σημασία πια. Πήρε της αποφάσεις του. Αποφάσισε ότι η γυναίκα του είναι αυτή που θέλει στη ζωή του. Μάλιστα ισχυρίστηκε ότι τα προβλήματα είχαν διογκωθεί στο δικό του κεφάλι και δεν ήταν τόσα πολλά στη πραγματικότητα. Και ένα σωρό άλλες παπαριές που αδυνατώ να πιστέψω. Το πιθανότερο είναι να μην άντεξε τη ντροπή του "κακού παιδιού" που βρήκε γκόμενα, και να τα συμμάζεψε όπως μπορούσε ρίχνοντας το φταίξιμο στη κοπέλα. Ότι του ρίχνεται, ότι τον κυνηγά και διάφορα τέτοια.

Τον κάλεσα στο τηλέφωνο ένα μεσημέρι. Τα άκουσε για καλά. Τα βασικά που του είπα ήταν να ανακαλέσει αυτά που είπε και ή να κάνει πραγματικότητα όσα ωραία της έταξε και υποσχέθηκε ή να εξαφανιστεί από το γραφείο για να μη τη φέρνει κάθε μέρα ενώπιόν του να τον βλέπει και να υποφέρει. Να τον αντικρίζει δηλαδή και να σκέφτεται πως θα ήταν μαζί του, να θυμάται τα ωραία του λόγια, να μη μπορεί να επανέλθει στο φυσιολογικό της πρόγραμμα δηλαδή και να ανακάμψει γρήγορα.
Ξανακάλεσε μετά από είκοσι λεπτά αφότου προφανώς τα σκέφτηκε όλα αυτά για να ακούσει μεταξύ άλλων ότι δε θέλω να τον ξαναδώ μπροστά μου και ότι δε θέλω να συνεργαστώ μαζί του ποτέ στο μέλλον για οτιδήποτε.
Ψέλλισε κάτι, προσπάθησε να σταματήσει τη ροή της φωνής αλλά απλά δε γινόταν. Τα άκουσε και στο τέλος του έκλεισα και το τηλέφωνο. Δεν υπήρχε κατι να μου πει εκείνη τη στιγμή. Δεν ήθελα καμία εξήγηση. Ήθελα να δω πράξεις. Και τίποτα άλλο.

Το αστείο είναι ότι τρεις μέρες μετά, τη Δευτέρα ήρθε σε βρεγμένη γάτα στο γραφείο, έπιασε τη μικρή μου και για καμία ώρα είχαν πάει κάπου εδώ γύρω να τα πούνε. Να ξεκαθαρίσουν. Και τι να ξεκαθαρίσουν, ο ελεεινός. Τη χώρισε με sms για δεύτερη φορά σε 4 μέρες εφόσον στο ενδιάμεσο έφυγε κι εκείνος από το σπίτι του για μια μόλις μέρα και τα ξαναβρήκε μαζί της γεμίζοντας τη πάλι με όνειρα και προοπτική.

Αφού της κλάφτηκε το μουνί της λάσπης, ότι σκέφτεται να παραιτηθεί, έγινε το απίστευτο που δε περίμενα.
Τον λυπήθηκε! Ναι, τον λυπήθηκε. Δεν ήθελε να παραιτηθεί και να φύγει. Ήθελε να τον βλέπει λέει στο γραφείο. Αυτό θα την βοηθούσε να τον ξεπεράσει.

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης ξαναχτυπά λοιπόν. Αφού της βίασε τη καρδιά δυο φορές με τα άνανδρα καμώματα του και την έκανε να χάσει τον ύπνο της, τη λογική της και την ηρεμία της δέκα μέρες τώρα από εκεί που δεν ήθελε να τον ξαναδεί, πλέον θέλει να τον βλέπει.

Έρωτας ο Στοκχολμικός... Δεν εξηγείται αλλιώς...



Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Παρηγορώντας τον χαμένο έρωτα.

Ήρθε από τη δουλειά και μου είπε τα νέα της. Καταβεβλημένη, εκνευρισμένη, έτοιμη να βάλει τα κλάμματα, έξαλλη από θυμό καθώς δε μπορούσε να  κατανοήσει πως αλλαξε η κατάσταση μέσα σε λιγα λεπτά. Τι ηταν αυτό που έκανε τοσο εύκολα για εκείνον να της  ανακοινώσει ότι η μόνη επιλογή που έχει στη ζωή του είναι να μείνει με τη γυναίκα του πριν της δώσει τη γυναίκα του να συνομιλήσουν.
Και τι να πουν άραγε; τι έχουν να πουν μια γυναίκα με την ερωμένη του άντρα της; Που η μια μάχεται για να διασφαλισει τα υπάρχοντα της και ή άλλη μάχεται να ζήσει το όνειρο της;


Νευρική, σχεδον δεν ήπιε γουλιά από τη σοκολάτα που της πήρα ερχόμενος στο γραφείο, κοίταζε αμήχανα το ρολόι της εξερευνώντας με τα μάτια της τα παράθυρα. Το γραφείο δε τη χωρούσε και αποφάσισε να φύγει με άδεια για δυο τρεις ημέρες. Μέχρι να σκεφτεί όλα αυτά. Δε μου είπε που θα πάει ακριβώς και το τι θα κάνει. Την είδα αποφασισμένη. Για όλα.  Να πάει να τον συναντήσει, να δει ακριβώς αν εννοούσε εκείνα που της είπε. Αν πράγματι δε τη θέλει και άλλαξε τόσο εύκολα γνώμη, ή αν τη θέλει αλλά δε μπορεί να είναι μαζί της λόγω των γενικότερων επιλογων στη ζωή του.

Μου είπε ότι δε θέλει να ξαναερωτευτεί και ότι έκλεισε το κεφάλαιο έρωτας για εκείνη. Της είπα να μη κάνει έτσι, ότι θα ξαναερωτευτεί, θα φτιάξουν όλα. Προσπάθησα να της δώσω μια ελπίδα στα μάτια που λάμπαν ακόμη από το βραδινό κλάμα και τη διαβεβαίωσα καθώς περνούσε δίπλα μου με τη τσάντα στον ώμο, ότι ότι ο έρωτας βρίσκεται κάπου εκεί έξω. Συμπλήρωσα ότι δεν είναι αυτός ο έρωτας, δε τον λένε Γιάννη. για να μου απαντήσει ότι αυτός είναι ο έρωτας, ο Γιάννης.


Μιλήσαμε με μηνύματα πιο μετά. Ήταν λέει στη βροχή και περπατούσε. Μου θύμισε ταινίες του χόλιγουντ όλο αυτό. Χωρίς τη μουσική υπόκρουση βέβαια. Με μόνη μουσική τις σταγόνες της βροχής που άκουγα να πέφτουν μέσα από το τηλέφωνο.

Προφασίστηκα μια δουλειά σε τράπεζα και έφυγα από τη δουλειά. Πήγα να τη συναντήσω. Αφού χάθηκα αρκετές φορές σε εκείνα τα ορεινά στενά δρομάκια του Περιστερίου, έφτασα επιτέλους στο μικρό καφέ που είχε κάτσει από το πρωί.  Πήγε στο μικρό καφέ να περάσει το πρωινό της. Σε ένα ζωντανό σημείο της πόλης με κόσμο που πηγαινοερχόταν, που έβγαινε και έμπαινε στο μικρό καφέ.

Είχε κάτσει σε ένα μικρό καφε να θρηνήσει αυτόν τον έρωτα που χάθηκε μέσα από τα χέρια της σε λίγα λεπτά. Η αλήθεια είναι πως έπεσε από τα σύννεφα. Από τα σύννεφα βρέθηκε στα πατώματα μέσα σε λίγα λεπτά.  Ήταν με τη φίλη της εκεί που εξίσου πήρε έκτακτα άδεια από τη δουλειά της. Είχε ξεπεράσει το πρώτο σοκ του χωρισμού που ήταν όλο νεύρα και ένταση. Ήταν στη φάση τις θλίψης. 
Έκατσα εκεί παρέα της της μαζί με τη φίλη της λέγοντας αστεία και προσπαθώντας να τη βγάλω από την φάση που είχε βρεθεί. Δηλαδή να μένει ακίνητη με βλέμμα απλανές κοιτώντας έξω, αφηρημένη, και πολλές φορές χαμένη στις σκέψεις της.

Ήταν για λύπηση η μικρή μου. Δε ξέρω, από τη μια στεναχωριόμουν που την έβλεπα έτσι, από την άλλη αναρωτιόμουν γιατί αυτός ο ντόρος τέλος παντων. Γιατί να της πει τόσα απλά για να τα ματαιώσει σε μια στιγμή;
Δε τα ένιωθε εκείνος; Δεν ήταν σίγουρος; Δεν άντεξε να βλέπει τη γυναίκα του να λυγίζει πιθανώς ή ντράπηκε από τις ενοχές όταν τον ρώτησαν συγγενείς το γιατί...


Έμεινα μαζί τους λίγη ώρα  πριν φύγω και ξαναμπω στη καθημερινότητα μου. Του ερωτευμένου με την ερωτευμένη με άλλον.

Ωραίο?
Να το γραψω σε κάποιο βιβλίο μου όλο αυτο το σκηντικό.


Ερωτευμένος με μια ερωτευμένη.

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Μην ασχολείσαι

Η μέρα ξεκίνησε μια χαρά.



Για εκείνους. Εγώ σχεδόν δεν έκλεισα μάτι το βράδυ από την αυπνία. Ένιωθα να με πονά το στομάχι. Το πρωί που σηκώθηκα έφυγα για το γραφείο με μια αμηχανία. Πως θα ήταν η επόμενη ημέρα μετά από εκείνη την άτυχη στιγμή που διαπίστωσα με κάποιο πόνο μπορώ να ομολογήσω, ότι τα έχουν;

Θυμάμαι εκείνη τη μέρα της πρωινής χυλόπιτας και έπειτα της διαπίστωσης ότι τα έχουν -τα φιλιά στη κουζίνα που ανέφερα σε προηγούμενο μου- ότι βγήκα στο διάδρομο ακούγοντας το αφεντικό να μιλά και του έκανα νόημα ότι θα είμαι στη μεγάλη σάλα για να τελειώσω εκείνα τα γραφειοκρατικά ζητήματα με ηρεμία μακριά από το τηλεφωνικό κέντρο. Το boss επέστρεψε στο γραφείο, προφανώς σχολίασε ότι βρίσκομαι στη σάλλα και εκείνη πετάχτηκε από το γραφείο και ήρθε να με δει με ένα τρομαγμένο παγωμένο αλλά καλοδιατηρημένο χαμόγελο που προσπαθούσε να σκεπάσει την όποια αμηχανία είχε.
-Τι κάνεις εδώ ; μου είπε με αυτή την αστεία φάτσα.
Της είπα ότι ήθελα ηρεμία και ότι αθελά μου τους άκουσα.
-Τι άκουσες; ρώτησε και όταν άρχισα να εννοώ κάτι χαιρέτησε και έφυγε βιαστικά.

Τα κατάφερα και την έφερα σε δύσκολη θέση. Δηλαδή να ντραπεί και να μη ξέρει τι να πει. Δε φταίει. Η ίδια νομίζω ότι απλά είχε παρασυρθεί από τον έρωτα τόσο σφόδρα που πλεον δε μπορούσε να κρατήσει τα προσχήματα.  Πχ γκόμενος συνάδελφος από το γραφείο; Ας κάνουμε τουμπεκί και τα λέμε εκτός γραφείο από πιο "κοντά".

Αργότερα όταν τη κάλεσα ξανά να μιλήσουμε ντράπηκε για ότι είδα και άκουσα και άρχισε να γελάει ταυτόχρονα από αμηχανία που το έμαθα και το κατάλαβα με αυτόν το τρόπο. Ήθελε να μου το πει είπε κάποια στιγμή αλλά προφανώς εκείνη η στιγμή δε χρειάστηκε να έρθει.

Η κουβέντα έκλεισε πολύ γλυκά. Την αγκάλιασα και της είπα ότι την αγαπώ και ότι με ενδιαφέρει να είναι και να περνά καλά. Αυτό μόνο. Κι ας μην περιλαμβάνομαι εγώ μέσα στο κάδρο. Θα ήταν πολύ εγωιστικό να είμαι και σε αυτό το κάδρο ευτυχίας. Μη πλεονάζουμε. Ένα για τον καθένα, σωστά;



Είχε έρθει λοιπόν αυτή η επόμενη μέρα. Αυτή η μέρα που είχα κακοκοιμηθεί τη νύχτα, που πήγα σαν παγώνι στη δουλειά με τα μαλλιά να πετάνε άλλα εκεί κι άλλα προς αλλού. Ήρθε εκείνη πρώτη. Χαιρετηθήκαμε ψυχρά μπορώ να πω. Προσπάθησα να μην ενδώσω στον πειρασμό μου να τη ρωτήσω πως είναι πως περνάει και να μάθω κανένα σχόλιο για το συγκεκριμένο θέμα.  Έπειτα ήρθε εκείνος. Χαιρέτησε εμένα, χαιρέτησε εκείνη, πήγε κοντά της, αρχίσαν τα ψιψινίσματα και τελικά πήγαν να πάρουν το πρωινό τους. Το ετοίμασαν αλλά δε το έφαγαν στη κουζίνα αλλά πίσω στο γραφείο.
Προσπάθησα να είμαι όσο γίνεται πιο αόρατος εκείνες τις ώρες. Να ασχολούμαι με τα της δουλειάς και τίποτα άλλο.

Μετά από μια ώρα μου έστειλε μήνημα. Ήθελε λέει να κλάψει. Της είπε ότι τον πιέζει. Και φοβήθηκε ότι αυτό δεν ήταν καλό. Γενικά είχε μια όρεξη για ψυχανάλυση αλλά ήταν και παγωμένη ταυτόχρονα ψυχομετρώντας τις αντιδράσεις του στη παγωμάρα της. Ξέρεις, αυτή τη παγωμάρα που λές κάτι σε μια γυναίκα που δε της αρέσει και παγώνει μέχρι να αναθεωρήσεις ότι στραβό είπες και αν γίνεται εκτός από το συγνώμη να ρίξεις και μερικούς τεμενάδες.

Γυναίκες παιδί μου, γυναίκες... Εκνευριστικές όσο και ...επιθυμητές!

Δεν μιλήσαμε, δεν κατάφερα να της πάρω μια κουβέντα. Τύχαν και δουλειές μαζεμένες εκείνη τη μέρα και γενικά δεν πολυανταλλάξαμε κουβέντες. Είχε γίνει δέκα κιλά βαρύτερη στο άλλοτε αέρινο ανάλαφρο περπάτημα της κι όπως εκείνος ήταν σκυθρωπή. Γενικά φαίνονταν, έκανε κρά ότι το πράγμα δε πάει καλά.

Φεύγοντας το μεσημέρι μου έγραψε μήνυμα ότι μάλλον το τελειώσαν. Οπότε εκεί ανοίχτηκα κι εγώ και είπα τη σκέψη μου. Ότι δεν ήταν για εκείνη ο καταλληλότερος, ότι είναι παντρεμένος κλπ.    Και ότι μισώ το γεγονός ότι ενώ τον έχει επιλέξει και ζηλεύω για αυτό παρόλο που δε θα μπορούσα να κάνω τίποτα,  δεν κάνει το επόμενο βήμα, δηλαδή να είναι μαζί της ενώ έχει την ευκαιρία αλλά ...ζητά παράταση χρόνου και κατανόηση....

...
Η απάντηση της στα σχόλια μου ήταν "Θα δω τι θα κανω. Μην αγχώνεσαι και μην ασχολείσαι"


Ας μην ασχολούμαι λοιπόν κι ας κοιτάξω τη δουλίτσα μου κι εγώ...

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Μετά τη πρωινή χυλόπιτα ... Παγωτό!


Αυτό που μόλις βίωσα ήταν πολύ απρόσμενο, πολύ δυνατό, και με άφησε σύξυλλο...

Ήμουν σε ένα γραφείο προ ολίγου δίπλα στις τουαλέτες. Πήγα να ηρεμήσω και να διορθώσω κάτι χαζοκείμενα  της δουλειάς με ηρεμία. Και έγινε το πιο απίθανο που περίμενα να γινει!

Άκουσα ομιλίες από δίπλα. Ήταν ένας συνάδελφος με μια συναδέλφισσα και μιλούσαν.

Έγινε το απροσδόκητο. Άκουγα ομιλίες, ψιθύρους, και μουρμουρητά. Μιλούσαν χαμηλόφωνα. Μετά ακούω ρούχα να τρίβονται και αμέσως μετά τον ήχο που κάνουν τα χείλη όταν φιλιούνται με πάθος....

Το απόλυτο Σόκ όμως λέμεεεεε!

Έμεινα παγωτό που λένε!



Σε συνδιασμό ότι αυτή η τύπισσα ήταν αυτή που μου σέρβιρε τη πρωινή χυλόπιτα... εεμμ εννοούσα αυτή που λογαριαστήκαμε πρωινιάτικα για τα συναισθηματικά μας...

2 σοκ σε μια μέρα!

Απλά τέλεια...

δεν έχω κάτι άλλο να πω, δεν υπάρχει κάτι να προσθέσω εκτός από ένα τεράστιο απλανές βλέμμα αμηχανίας που με διακατέχει...


Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2014

Η πιο πρωινή καυτή χυλόπιτα.

Σήμερα έφαγα τη πιο πρωινή -early morning που λένε- καυτή χυλόπιτα ever! Μπορώ να πω ότι ήταν λυτρωτική. Ξεκαθαρίστηκαν τα πράγματα. Αναλύθηκαν κάποια πράγματα, ειπώθηκαν οι αποψεις κι απο τις δυο πλευρες και έκλεισε η κουβεντα με μια δυνατή αγκαλια και ένα φιλί στο μάγουλο. Τέλειο. Αλλά και κάπως αμήχανο...




Μπήκα στη θέση μου και πάλι και προσγειώθηκα από την φαντασίωση αυτή. Ωραία ήταν όσο κράτησε, στο μυαλό μου τουλάχιστον. Μα πόσο φαντασμένος είμαι; Μα πόσο φαντασμένος όμως? Εγώ φταίω που εν μέρει η κοπέλα τα έλεγε αλλά εγώ δε καταλάβαινα. Εγώ φταίω που παρεξηγούσα ένα άγγιγμα, ένα χάδι, ένα ωραίο λόγο, ένα όμορφο κοπλιμέντο με κάτι περισσότερο που δεν εννοούσε. Απλά όλα αυτά ήταν στο πλαίσιο της φιλίας και μόνο.
Κι εσύ καταραμένε άντρα με το διαολεμένο DNA της αναπαραγωγής. Μη δεις τρύπα, εκεί να πας να χωθείς να διαιωνίσεις το είδος...  Δε γίνεται παιδί μου, άντρας και γυναίκα δε μπορούν να συνυπάρξουν φιλικά. Κάποια στιγμή σου μιλάνε τα γονίδια, ο γονίδης, δε ξέρω και γω ποια άλλη εγκεφαλικά παραγώμενη ορμόνη, σου ανάβουν τα λαμπάκια και ορμάς στο ψαχνό. Και πάρτον κάτω. Ως συνήθως.

Δε φτάνει που δε μπορώ να κουνηθώ από τη θέση μου όπως έχει εξελιχτεί η ζωή, βάσει των επιλογών βεβαίως βεβαίως. Δε με έβαλε κανείς στη θέση. Μόνος μου μπήκα.

Επιστροφή στη χυλόπιτα όμως.

Και τώρα; Τι θα ακολουθήσει; Ελπίζω να μου περάσει κι εμένα αυτή η "φάση" και να μη το περάσω βαριά γιατί κάθε μέρα να συναντιόμαστε και να έχω κρεμασμένα μούτρα δε νομίζω ότι θα είναι και το καλύτερο μου.


Τέλεια! Τα είπα και σήμερα.
Δεν έχει σημασία που δεν έχω αναγνωστικό κοινό. Έτσι κι αλλιώς ποιός θα ενδιαφερόταν να διαβάσει τις αμαρτίες ενός παντρεμένου που δε κάθεται στα αυγά και δεν αράζει στα κυβικά του όπως λένε λαϊκά?


Φιλιά στις αμαρτιομουτσουνάρες σας!


Υ.Γ Never give up.  Ο έρωτας είναι κάπου εκεί έξω. Τρέξτε!

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Ζήλεια που με τρώει

Έχω να το παθω χρόνια. Ίσως και μια δεκαετία.

Χτες όμως βλέποντας τους να έρχονται μαζί από κάποια δουλειά και να μην απαντούν στα τηλέφωνα τη τελευταία μιάμιση ώρα ο νους μου μόνο στο πονηρό πήγε.  Ειδικά όταν έχεις πονηρό μυαλό αυτά παθαίνεις. Το πιθανότερο είναι να ήταν απλά σε δουλειά. Βέβαια ούτε εκείνη, ούτε εκείνος συνηθίζουν να μην απαντά. Κάτι συμβαίνει όμως, το τελευταίο καιρό μιλούν πολύ συνωμοτικά, κοιτάζονται. Όλο κάτι λένε. Ή απλά εγώ έχω τρελλαθεί από την επιθυμία και ο τοίχος που έχει σηκωθεί από πλευρά της μου τη δίνει στα νεύρα...

Το αστείο είναι ότι ζηλεύω που την πολιορκεί άλλος ενώ κι εγώ δε μπορώ να την κατακτήσω. Αστείο; Και βασανιστικό μαζί.

Από την άλλη σήμερα ήρθαν μαζί στο γραφείο αργοπορημένοι. Και φύγαν και οι δυο νωρίτερα. Μηπως απλά έχω φαγωθεί με τα ρούχα μου από τη ζήλεια και τίποτα από αυτά δεν ισχύει?

Οπότε.... ίσως και να μην είναι αυτό που φαίνεται....

Calm ...!!!







Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε!

Πριν χρόνια... Κάποια χρόνια πριν... 


Πριν χρόνια που λες  ήταν μια κοπέλα από την ευρύτερη παρέα. Φιλική. Πολύ φιλικη. Αλλά εγώ δεν είχα καταλάβει ότι με γουστάρει...   Και μέχρι και διακοπές είχαμε πάει με αυτό το ζευγάρι και πάλι δεν είχα καταλάβει κάτι και ούτε έδινα σημασία.  Ελεγα κι εγώ από μέσα μου ότι οκ, είναι η φιλενάδα του φίλου και απλά είναι κοινωνική η κοπέλα και εκδηλωτικη .  Έλα ντε που αυτός μάλλον ήταν λίγο ξενέρωτος στο κρεβάτι και την είχε απότιστη όπως λένε λαικά τη γλάστρα...

Ένα μοναχικό βράδυ, από αυτά που ανοίγω τον υπολογιστή και σερφάρω με το πληκτρολόγιο αντί για μια σανίδα και ψάχνω, διαβάζω, επικοινωνώ, υπάρχω και σερφάρω σε έναν εικονικό κόσμο πιάσαμε τη κουβέντα και μου το ξεφουρνίζει. "Καίγεται για μένα και ότι γουστάρει να βρεθούμε και να βγάλουμε τα μάτια μας κλπ"... Τα είπε πολύ χύμα. Τόσο που με έπιασε κρύος ιδρώτας. Σχεδόν έτρεμα που τα διάβαζα.. Απίστευτο έλεγα, δε συμβαίνει αυτό που ζω!!! Ξαφνικά ένιωθα το θήραμα και αυτή ο κυνηγός... Δε μου είχε ξανασυμβεί το θυληκό να εκδηλωθεί και να ανατραπεί η παραδοσιακή σειρά του "φλερτ, ανταπόκριση, περισσότερο φλέρτ μέχρι να γίνουμε ένα μάτσο πόθου και να μουσκέψουμε τα σεντόνια από τον έρωτα".

Μη σου τα πολυλογώ και πλατιάζω, δεν έχουν σημασία οι σαλτσαδούρες... Περνάει λίγο καιρός, πρωι, φεύγω με άδεια από κάποια δουλειά και πάω σπίτι της να τη συναντήσω.
Χτυπάω, ανοίγω, ανεβαίνω...
Χαιρετιόμαστε και με ρωτάει αν θέλω καφέ. Σκέφτομαι ότι είναι χάσιμο χρόνου και απαντάω "όχι, εσένα θέλω και ήρθα..."
Με πλησιάζει, με πιάνει από το χέρι και με οδηγεί στη κρεβατοκάμαρα. Στην είσοδο σταματά, στρίβει και με φιλάει, με αγκαλιάζει και την πιάνω κι εγώ. Τη χαιδεύω στη πλάτη. Προχωράω προς τα κάτω... Της πιάνω τον πισινό και μου σηκώνει το πόδι της και το ανεβάζει στη μέση μου... 
Πάμε μου κάνει, σε θέλω...

Σημείωση του συγγραφέα. Είδες; Αν σε θέλει η γυναίκα τη χαίρεσαι σε δυο λεπτά!!! Αν δε θέλει... Τραβιέσαι ίσως και παντοτινά και δε σου κάθεται!!! Ίσως και σε δεύτερη τρίτη ζωή πάλι να μη μπορείς να τη στριμώξεις.


Συνεχίζω... Της πιάνω το μηρό που είχε ανεβάσει και έτριβε στη μέση μου.
Φορούσε ένα μπλε μακρύ φόρεμα. Σηκώνω το φόρεμα και γλιστράω το χέρι από κάτω... Για να διαπιστώσω ότι το πουτανάκι δε φοράει κιλοτάκι...!!!!!!!

"Ουάοοοοοο!!!! Είσαι έτοιμη για όλα!" Της λέω και της ρίχνω μια μικρή σφαλιάρα στο πισινό καθώς γύρισε και με τράβηξε προς το κρεβάτι. "Άσε τα λόγια και φίλα με" μου λέει, κάθεται και με τραβάει στο κρεβάτι πάνω στο σώμα της. Τα χέρια της δούλευαν ασταμάτητα, μου είχε ξεκουμπώσει ζώνη και κουμπιά παντελονιού και ήδη είχε χώσει το χέρι της μέσα στο εσώρουχο μου...

Της σηκώνω το φόρεμα και μπαίνω ανάμεσα στα πόδια της. Με γρήγορες κινήσεις το έβγαλε τελείως. Τελικά διαπίστωσα ότι ήταν πάνω κάτω γυμνή. Ήταν ντυμένη απλά με το φόρεμα...

Τα Βυζιά της ξεπρόβαλαν χοροπηδηχτά μέσα από το φόρεμα μεγαλούτσικα με μικρές σκληρές ρόγες...
Τη φίλησα στο στήθος και μου κρατούσε το λαιμό κατευθύνοντας με εκεί που της άρεσε. Μια στο αριστερό, μια στο δεξί..
Κατέβηκα προς τη κοιλιά της, τη φίλησα εκεί λιγάκι και έκανα να κατέβω πιο κάτω στο μουνί της που είχα καταλάβει ότι δεν είχε ίχνος τρίχας. Πρώτη φορά άγγιζα  ξυρισμένο μουνάκι και να σου πω και ήταν περίεργη η αίσθηση. Είχα συνηθίσει σε πιο τριχωτά ...

Με συγκράτησε και δε με άφησε να τη φιλήσω εκεί. "Μη" μου είπε, "έχω βάλει κρέμα". Αργότερα κατάλαβα τι κρέμα εννοούσε. Κάποιο λιπαντικό ..!

Χαδάκια δεν ήθελε κάτω εκεί, φιλάκια δεν ήθελε... Σηκώθηκε και με έριξε κάτω... Μου έβγαλε παντελόνι και μποξεράκι τελείως και έπεσε με τα μούτρα στο ψητό... Άρχισε να μου ρουφάει τον πούτσο και να τον ανεβοκατεβάζει ταυτόχρονα κρατώντας τον σφιχτά. Τι ήθελε; Να με κάνει να τελειώσω σε 5 λεπτά;;; Ευτυχώς αλλάξαμε στάση και μαζί και ρυθμό και πήγαμε πιο χαλαρά για λίγο.... Μετά σταμάτησε και μου λέει "έλα καυλιάρη μου, έλα και σε θέλω τόσο καιρό"...
Ανασηκώνομαι και με τραβάει, "έλα" μου λέει. Τραβιέμαι και πάω ένα μέτρο προς το παντελόνι μου και ψάχνω τις τσέπες. 
"Δε θέλεις χωρίς καλύτερα;;;" μου κάνει; 
"Καλύτερα με προφυλακτικό να είμαστε σίγουροι" της λέω, το φοράω γρήγορα και μπαίνω μέσα της. Το λιπαντικό εκεί έκανε τη δουλειά του από το πρώτο δευτερόλεπτο. Με καθόλου τριβή πως να τελειώσεις; Και πήγαμε και έτσι, και τούμπα, και πίσωκολλητά να έχω θέα το πισινό και τη πλάτη της και να την κρατάω από την ουρά των μαλλιών της (αγαπημένη στάση αυτή), και ξαπλωμένος πλάγια αυτή και εγώ ίσια πάνω της να μπαίνω λοξά μέσα της.

Ααααχ! Ήταν μια μικρή κόλαση που κράτησε για ώρα τελικά λόγω του λιπαντικού. Της άρεσε, φάνηκε να το απολαμβάνει καθώς με γρατζουνούσε με τα νύχια της, (ευτυχώς σε όχι εμφανή σημεία) και ήρθε σε οργασμό σε μια περίεργη στάση πρωτόγνωρη όπως ισχυρίστηκε μετά. Ίσως οι μικρές σφαλιάρες στο πισινό να την "έφτιαξαν" και να της φάνηκε τέλειο το να μη τελειώσει το πήδημα σε 8-9 λεπτά. Ήταν πολύ πιο πλούσιο το "ρεπερτόριο" και περισσότερη η ένταση.

Όταν μόλις τελειώσαμε ιδρωμένοι κι οι δυο της έδωσα ένα φιλί ακόμη και σηκώθηκα  (ο ασυναίσθητος, φτου μου, πλήρη έλλειψη αισθημάτων) να ετοιμαστώ να φύγω. Τότε με ρώτησε αν το κάνω συχνά αυτό το "σπορ"  γιατί με είδε πολύ άνετο...

Το αρνήθηκα φυσικά και ήταν αλήθεια. Τουλάχιστον τότε. Αλλά αυτή μάλλον κάτι άλλο είχε στο νου της, κάτι άλλο περίμενε, κάτι άλλο ήθελε. Γιατί όταν είδε το πόσο άνετα ντύθηκα και έφυγα σαν να μη συμβαίνει κάτι μάλλον "ξενέρωσε". 

Οκ, ένα πήδημα ήταν. Τι θα κάνουμε τώρα? Γάμο θες κοπέλα μου? έλεος.

Μετά από καιρό κατάλαβα ότι ήθελε κάτι περισσότερο από το fuck buddies που είχα εγώ στο μυαλό μου. Ήθελε να παρατήσει τον άλλο και να βρει έναν "καλύτερο" σε περισσότερους τομείς και στον τομέα του κρεβατιού συνάμα.  Και όπως μου εξομολογήθηκε χρόνια μετά ότι βρήκε και διατηρούσε μια παράλληλη κρυφή σχέση με άντρα της που παντρεύτηκε λίγους μήνες μετά την επίσκεψη μου.

Αλλά έτσι είναι, αν δεν υπάρχει συναισθηματικό υπόβαθρο τότε όλα είναι πιο απρόσωπα και διεκπαιρεωτικά. Σαν τρενάκι του λούνα παρκ. Μπαίνεις, καβαλάς, χαίρεσαι, κατεβαίνεις, φεύγεις. Τόσο απλά.   

ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε...


:-))

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Μια αμαρτία ένα καυτό μεσημέρι...



Παρακαλώ βολευτείτε άνετα στον καναπέ σας, χαμηλώστε τα φώτα, βάλτε και λίγο αμαρέτο με πάγο να κάνετε κέφι....



Αρχίζει η εξιστόρηση μιας αμαρτίας...

Το φλερτ μαζί της γινόταν καιρό. Υπήρχε κάτι στον αέρα. Υπονοούμενα, γελάκια, ντροπές, σκουντήματα και πειράγματα όταν δεν υπήρχε κάποιος στο οπτικό πεδίο να δει κάτι. Ως εκεί όμως. Γνωριζόμασταν χρόνια από κοινές παρέες, Μιλήσαμε στο τηλέφωνο κάποιες φορές, κάποιες λίγες από κοντά, συναντηθήκαμε και μια φορά όταν χιόνισε και μείναμε για λίγο στο αμάξι ενώ έριχνε τα πολλά χιόνια. Αμηχανία στην αρχή, της άγγιξα το χέρι, ανταποκρίθηκε, με έπιασε κι αυτή με το άλλο χέρι. Την τράβηξα κοντά μου και την κοίταξα για λίγο από κοντά. Είχε πολύ ωραία μάτια και πρόσωπο. Μεθυστικά ωραία. Πλησίασα και την άγγιξα με τα χείλη στα δικά της. Αμέσως άνοιξε το στόμα και μου έβρεξε τα χείλη μου με τα δικά της ανταποδίδοντας με ένα μεγάλο ζουμερό φιλί. Το ένα φιλί έφερε το άλλο και σύντομα τα καθίσματα δε βόλευαν σε αυτή τη θέση. Έβαλα την ανάκληση και πλάγιασα δίπλα της να την απολαύσω με περισσότερη άνεση...Είχαμε βγει από τα όρια της πόλης σε ένα λόφο και εκεί έπεφτε παχύ το χιόνι μέχρι που άρχισε να σκεπάζει το αμάξι. Η ζέστη έκανε την εμφάνιση της μόλις άναψαν τα αίματα... Δυστυχώς ένα τηλεφώνημα και ένα έκτακτο συμβάν μας ανάγκασε να σταματήσουμε και να φύγουμε...
Το επόμενο ραντεβού ήταν μια βδομάδα μετά περίπου. Είχε ρίξει χιόνι, είχε λιώσει και το μόνο που έμεινε ήταν μια ζεστή ανάμνηση εκείνου του απογεύματος στο αμάξι. Το επόμενο ραντεβού ήταν πρωί. Συναντηθήκαμε για να μιλήσουμε και να το κουβεντιάσουμε το θέμα. Γιατί τίθονταν και ένα θέμα για το αν είναι σωστό ή όχι, αν κάνει ή δε κάνει, αν πρέπει ή όχι. Οι αναστολές και οι δεύτερες σκέψεις μας προβλημάτιζαν και τους δύο.
Συναντηθήκαμε τελικά και αναρωτιόμασταν που να πάμε να είναι ήσυχα, να μη μας δει κανένα μάτι μιας και ήταν μέρα μεσημέρι. Πήγαμε σε ένα σούπερ μάρκετ στο υπόγειο του πάρκινγκ. Πάρκαρα σε όσο πιο απομακρυσμένη γωνία γίνονταν μακριά από βλέμματα και περίεργους. Τα σκούρα τζάμια βοηθούν στη ιδιωτικότητα όταν τη χρειάζεσαι...

Τι να συζητήσουμε, τι να πούμε και τι να σχολιάσουμε. Δεν είχαμε μυαλό για κουβέντες. Σε ένα λεπτό είχαμε κολλήσει σαν αυτοκόλλητα και δε ξεκολλούσαμε. Τι φιλιά Θεέ μου! Ξέρει να φιλάει αυτή η κοπέλα. Ίσως και να ήταν τσιμπημένη και της έβγαινε τόσο πετυχημένα. Μου ξεκούμπωσε ένα ένα τα κουμπιά του πουκαμίσου ενώ άνοιξε και δυο από το δικό της. Το κάθισμα ήταν πάλι στην ανάκληση κι εγώ σχεδόν πάνω της είχα ακουμπήσει στο χειρόφρενο. Άουτς. Μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος όμως...
Βούτηξα στο λαιμό της και τη φίλησα από τη βάση μέχρι το λοβό του αυτιού σιγά σιγά. Προσεκτικά μην αφήσουμε πειστήρια της αμαρτίας... Έδειχνε να το απολαμβάνει γιατί είχε ένα μόνιμο χαμόγελο. Το ένα χέρι το είχα πίσω από το λαιμό της και το άλλο στο μηρό της. Όσο περνούσε η ώρα το χέρι γλιστρούσε και πλησίαζε ανάμεσα στα πόδια της. Έσφιγγε τα πόδια για να μη με αφήσει να την ακουμπήσω εκεί. Οπότε χαλάρωνα κι εγώ και χάιδευα ή έσφιγγα το άλλο της πόδι.



Τα φιλιά δίναν και παίρναν. Είχα αρχίσει να έχω μια μικρή ζαλάδα, μια ευφορία από τη γεύση της στο στόμα μου. Είχε γεύση σαν γλυκό κεράσι... Το χέρι που είχα πίσω από το λαιμό της το κατέβασα στη πλάτη της χαμηλά χαμηλά και τη χάιδευα με ένα ήπιο τόνο μασάζ στη μέση. Το οποίο πήρε τη κατιούσα σύντομα και προχώρησε πιο κάτω στο κιλοτάκι της. Αφού δε με άφηνε να βάλω χέρι μπρος θα την άφηνα; Προχώρησα το χέρι μου μέσα από το παντελόνι της (ευτυχώς ήταν ελαστικό) έξω όμως από το κιλοτάκι και τη χούφτωσα δυνατά. Ταυτόχρονα με το άλλο χέρι την έπιασα στην περιοχή της ήβης. Συσπάστηκε και πετάχτηκε λίγο μπροστά αλλά ξανάκλεισε τα πόδια και μου είπε γλυκά "όχι σήμερα..."



Ανέβασα πιο πάνω το χέρι το αριστερό αλλά το δεξί όμως ήταν εκεί που ήθελα. Δε διαμαρτύρονταν. Της άρεσε. Της πασπάτευα τον πισινό και μάλιστα μετά από λίγο μου τον τέντωνε από μόνη της ναζιάρικα...



Ερώτηση άσχετη με την ιστορία για τον/την αναγνώστη/τρια. Εσύ τώρα; Που έχεις το δικό σου χεράκι;;; Το έχεις κάπου που πρέπει ή κάπου που δε πρέπει;;;; Μμμμμμμ..... :-))) χαχαχαχα! αν το έχεις κάπου αδιάφορα σε αφήνω να το βάλεις κι εσύ κάπου που δεν "κάνει"...

Μα τι κακό παιδί που είμαι!!!Και συνεχίζω...


Το προχώρησα πιο κάτω το δεξί μου χέρι. Αποφασιστικά. Δε ξέρω πως, με κάποιο μαγικό τρόπο και απίστευτη ευλυγισία τεντώθηκα και είχα βάλει το δεξί μου όσο γίνονταν μέσα στο παντελόνι της. Μουρμούριζε κάτι καθώς μισοδάγκωνε το αριστερό μου χέρι που το είχα ανεβάσει πάνω -είπαμε κλειστό το μαγαζί χαμηλά...- και της χάιδευα το στήθος το λαιμό και το πιγούνι... Μου δάγκωσε και πιπίλισε το δείχτη του χεριού και τότε προχώρησα κι άλλο το άλλο χέρι μου και έφτασα στη τρύπα του πισινού της! Τη ζούληξα εκεί και σαν να μαγκώθηκε λίγο αλλά ξαναχαλάρωσε... Δεν επέμενα εκεί αλλά νιώθοντας μια υγρασία στο κιλοτάκι (ανάθεμα με αν είδα ποτέ τι χρώμα ήταν το κιλοτάκι...) το παραμέρισα και με μια κίνηση έβαλα το χέρι μου μέσα και προχώρησα το χέρι μου κι άλλο μέσα στο ελαστικό παντελόνι της (thank god!!!) και ακούμπησα μερικές κοντές τριχούλες με τα δάχτυλα μου... Τη χάιδεψα εκεί... Είχε ήδη αρχίσει να τρέμει και να έχει συσπάσεις... Κατάλαβα που είμαι. Στο σωστό σημείο. Λύγισα τα δάχτυλα μου και τα έσπρωξα ελαφρά προς αυτήν και βγήκε ένα μακρύ μμμμμμμΜΜμμ από τα χείλη της που δάγκωνε ενώ είχε κλείσει τα μάτια...


Είχα δυο δάχτυλα στο μουνάκι της με τον πιο ανορθόδοξο τρόπο... Της έπαιξα το μουνάκι και γρήγορα κατάλαβα ότι φύγαν όλες οι αναστολές της γιατί με μια μαεστρία μου έπιασε τον καβάλο και μου ξεκούμπωσε τα τρία κουμπιά του παντελονιού και έψαχνε να μου απελευθερώσει τον πρησμένο καβάλο...Τη βοήθησα και με το αριστερό μου χέρι ξεκούμπωσα τη ζώνη. Τον έπιασε και άρχισε να τον ανεβοκατεβάζει παθιασμένα. Δεν ήθελε και πολύ, ήδη με είχε καυλώσει με τα φιλιά απλά ήταν περιορισμένο στο παντελόνι και δε μπορούσε να βγει να τεντωθεί να ασχοληθούν μαζί του...


Το χέρι κάτω από τον κώλο της είχε αρχίσει να μουδιάζει. Το τράβηξα και με γρήγορες κινήσεις έβγαλα παπούτσια και παντελόνι, της τράβηξα κι αυτηνής το δικό της κάτω αμέσως... Δεν είπε όχι, μόνο μου είπε "μπες σιγά σιγά"...


Μπήκα καβάλα της στη θέση του συνοδηγού, έβαλα όσο πίσω πήγαινε το κάθισμα της και πριν χαλαρώσω μπήκα μέσα της σιγά σιγά... Είχε σηκώσει τα πόδια και η λεκάνη της ήταν δική μου να τη κάνω ότι θέλω με ότι ρυθμό θέλω...Φιλιά παθιασμένα ενώ έμπαινα και έβγαινα καυλωμένος μέσα της... Τι άλλο να ζητήσει κανείς;Δεν άντεξα πολύ, δε γινόταν. Τελείωσα λίγο μετά από αυτήν....


Ήταν και η μοναδική μας επαφή και κάθε φορά που κατεβαίνω σε ένα υπόγειο σκοτεινό πάρκινγκ μου έρχεται στο νου...